Glimlachend keek Leopold naar het grote schilderij, die in de hal naast de deur van Kegans kamer hing. Het was een portret van de familie Shepard en het was een aantal jaren geleden gemaakt. Hier waren Imogen en Kegan nog een stuk jonger - en Kegan vooral nog een stuk gezetter. In de tijd van het schilderij speelden de twee jongens vrijwel dagelijks. Leopold kon zich Kegan nog goed herinneren. Kegan was altijd de grootste - niet alleen in lengte, maar de tijd had daar verandering in gebracht. Hij was nu 1 meter 90 en Kegan was slechts 1 meter 77.

Toen Kegan twaalf werd, begonnen zijn ouders hem steeds meer aan te spreken over zijn gewicht en wilden ze dat hij, als troonopvolger een beter beeld moest laten zien van zichzelf. Ze besloten dat het tijd was dat hij wat kilo's verloor.
Leopold moedigde hem altijd aan in die queeste en zo was het Kegan gelukt om in twee jaar vijftien kilo af te vallen.

Kegan kwam de badkamer uitzetten; hij had een snel bad genomen nadat hij uit bed kwam. Leopold groette hem, maar Kegan keek mompelend weg. Hij was nog steeds niet helemaal over zijn woedde heen van de afgelopen nacht, al wist hij dat hij in Leopolds situatie het zelfde had gedaan. Zo nieuwsgierig was hij zelf ook.
Kegan knoopte de laatste paar knoopjes van zijn blouse dicht terwijl hij door de gang richting de grote trap liep - gevolgd door Leopold.
'Nogmaals, het spijt me van vannacht. Ik wist niet dat ik het niet mocht lezen,' zei Leopold.
'Ze lagen verstopt onder mijn kleed. Ze lagen daar met een reden,' zei Kegan bot.
Leopold had beter zijn mond kunnen houden, want Kegan begon hem net weer een beetje te vergeven, maar door het onderwerp weer aan te wakkeren borrelde de irritatie opnieuw op.

De twee jongemannen liepen de kamer in en werden meteen overspoeld door klassieke muziek en het geluid van gekibbel tussen Koningin Anna en haar dochter.
'Kan ik niet gewoon rustig met mijn beste vriendin bijpraten? Ik heb haar al zo lang niet gezien, moeder!' zei Imogen gefrustreerd.
'Daar hebben jullie al zo lang de tijd voor gehad. De bruiloft is al in een maand en ik wil dat je meer tijd doorbrengt met Leopold. Dat geld ook voor jou, Kinsley. Ik wil dat jij en Kegan elkaar beter leren kennen.' Anna stond met haar vuisten in haar zijde en stond in de woonkamer, tegenover de twee prinsessen. Ze groette Leopold en Kegan toen zij de grote deur door kwamen en de woonkamer betraden, maar keerde daarna terug in haar rigide houding. 'We gaan eerst ontbijten en dan praten we wel verder.'

Terwijl Anna de kamer uitliep, stonden Kinsley en Imogen op en met zijn vieren volgenden ze Anna zwijgend naar de eetzaal. Het was een lange zaal en door het midden van de kamer stond een lange tafel, omringd met stoelen met sierlijke ruggen. Er was wel plek voor twintig mensen. Één helft van de tafel was gedekt en de koningen zaten daar te praten.
Sandra zat naast haar man en luisterde naar het gesprek terwijl ze met een knikje iedereen groette die binnen kwam.
Er hing een ongemakkelijke sfeer in de zaal terwijl er werd ontbeten. Johan en Richard waren de enige die in gesprek waren. De rest luisterde toe en at.


Die middag reden de koningen, koninginnen, prinsen en prinsessen in wagens met paarden ervoor naar het dorp dat voor het paleis van Shepard lag. Kegan, Leopold, Imogen en Kinsley zaten met zijn vieren in een wagen en hun ouders in de andere. De lijfwachten reden ook mee, maar zaten buiten bij de menners op de plank voorop de wagen. De rit van het paleis naar het centrum van het dorp duurde ongeveer een half uur, omdat ze van een hoge berg naar beneden moesten.

Richard en Johan hadden besloten dat het leuk was om met zijn allen naar de boogschietbaan te gaan om een wedstrijd te houden. Zo konden de prinsen en prinsessen wat dingen samen doen. Boogschieten was een van Imogens favoriete sporten. Ze verheugde zich heel erg op de activiteit en kon haar mond maar niet houden. Kinsley vond het geweldig om haar zo enthousiast te zien en kon niet wachten om de baan op te gaan.

Leopold zakte onderuit. Nu zijn ouders er niet waren om hem te corrigeren, had hij geen zin om perfect rechtop te zitten. Kegan volgende zijn voorbeeld om wat te relaxen en gooide zijn benen over Leopolds schoot heen en legde zijn hoofd tegen de houten muur van de koets. Hij had besloten dat het geen zin had om boos te blijven om wat er was gebeurd en zolang Leopold er niet meer over zou beginnen, zou hij het proberen te vergeten.
Leopold keek hem even aan en schonk hem een glimlach toe. Kegan wist opeens niet meer hoe hij moest glimlachen en keek zijn beste vriend aan zonder een spier te verroeren. Leopold kneep zachtjes in Kegans been en keek toen weer naar zijn zusje.

Toen ze het dorp in reden kwamen er mensen van alle kanten om een glimp op te vangen van de adellijke familie. Kinsley, die maar al te graag in de spotlicht stond als het ging om de mensen van hun rijken, schoof het gordijntje voor het raam weg en zwaaide met een glimlachje naar de mensen die zich aan de rand van de weg hadden verzameld. Een paar jongens bliezen haar handkussen toe en ze giechelde. Imogen fronste. Ze vond het maar niets en trok haar vriendin bij het raam vandaan en sloot het gordijn. 'Kinsley, kijk uit. Je weet maar nooit waar die jongens toe in staat zijn,' waarschuwde ze. Kinsley glimlachte naar haar en gaf haar een niet gemeende sorry en een kus op haar wang.
Kegan was de enige die het zag, want Leopold was bezig de veters van zijn schoenen opnieuw te strikken. Hij voelde iets wat hij herkende als jaloezie, maar waar was hij dan jaloers op? Hij vond Kinsley toch niet leuk? Of wel?

Ik heb voor eens het hele verhaal al uitgedacht. Iets wat ik niet vaak doe, omdat ik graag werk zonder dat alles al vast staat. Ik dacht alleen dat het dit keer beter was om een planning te maken van de tijdlijn. Dat betekend dat ik ook al een einde heb bedacht en er nu zeker van ben dat ik dit verhaal ook daadwerkelijk afmaak.

Reacties (1)

  • Snufkin_

    Leuk hoofdstuk!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen