I know, kort hoofdstukje en 2 jaar later, maar ik zag dit verhaal en vond het wel leuk om verder te schrijven. So here I am xx

Louis Tomlinson

Samen met Harry loop ik de straat uit. Geen idee waar we naar toe gaan. Tijdelijk ergens onderduiken, of misschien het land uit en dan volledig verdwijnen. Ik kijk opzij naar Harry die naar zijn schoenen kijkt. Hij is stil. 'Gaat het wel?' Ik kijk hem doordingend aan. 'Ja nee gaat wel. Ik wil hier gewoon weg zodat zij rust krijgen. We hebben ze al te veel aangedaan en de poltie zoekt ons en ik ben dit leventje zat. Was alles maar normaal en kon ik maar normaal bij Grace zijn.' Zijn stem breekt. Ik zwijg. 'En nu? Waar wil je heen?' Nu kijkt hij naar mij in de hoop dat ik met een goed plan kom. Maar die heb ik niet. 'Ik denk dat we naar onze auto moeten en verdwijnen. Het land uit.' 'En de anderen?' Ik kijk naar de grond. Wat ik nu ga zeggen zal harteloos zijn. 'Die redden het wel zonder ons. Wij hebben grotere problemen.' We slaan een steegje in waar onze auto geparkeerd staat. Ik stap in bij de bestuurderskant en wacht totdat Harry klaar is om te vertrekken. Dit is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Maa het moet. Het is het beste voor iedereen. Ik start de motor en rij het steegje uit, de hoekom en vanzelf de straat van Grace en Eleanor weer in. Shit.. Ze staan buiten. Eleanor kijkt me recht aan, met pijn in haar ogen. Er ontstaat een brok in mijn keel terwijl ik gas geef en de straat uit rij.
Na een uur of 3 staan we bij het vliegveld, te wachten op de eerste de beste vliegtuig weg van hier. Met de foto van Eleanor en Grace in mijn handen zit ik op een stoeltje te wachten als mijn telefoon af gaat. Ik kijk op het scherm. Eleanor.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen