Foto bij • Hoofdstuk 1.2

"Ilse = Day/Cassi."
-Sam, december 2016
---
Sam = Fayline



Het duurde een paar minuten voordat iemand Sam bevrijdde van de kille kou die buiten heerste. Maar het kon Sam niet zoveel schelen dat ze nu verkleumd was. Goede hoop brandde door haar lichaam, maar dat maakte haar des te gevaarlijker voor Ilse.
Ze zou snel zien hoe goed Ilse haar tekst geleerd had. Waarschijnlijk -eigenlijk vrijwel zeker- was ze niks gevorderd. Het zou dan ook uitermate verbazend zijn mocht er één zin van het deel van het toneelstuk zijn blijven hangen bij Ilse.
Dat was één van de grote verschillen tussen Sam en Ilse. Sam zou haar teksten goed bestuderen terwijl Ilse alles ter plekke zou verzinnen, wat nog een enorm verschil vormde. Sam leidde namelijk niet onderhevig uitstelgedrag, terwijl Ilse er nog eens onder zou bezwijken. Hun kibbelende discussies kwamen dan ook niet uit het niets.
Waarschijnlijk zouden de discussies nog lang stand houden, maar Sam was ervaren en kende Ilse door en door. Het zou een gemakkelijk karweitje worden om Ilse eens op haar plaats te zetten en haar de teksten te laten leren.
Vol zelfvertrouwen sprong ze dan ook over de drempel.
Ilses moeder begroette Sam vriendelijk en Sam knikte terug, waarna ze de trap op stormde op weg naar Ilses kamer.
'CASSIANE BIANCHI!' schreeuwde ze voordat ze Ilses kamer had bereikt. Daarna gooide ze de deur open, nieuwsgierig naar Ilses reactie. Ilse keek verschrikt naar Sam die plots haar kamer was binnengestormd. Verrast sprong ze op, richting Sam.
‘Heb je de tekst nou geleerd?’ vroeg Sam streng. De glimlach die op Ilses gezicht was verschenen omdat haar vriendin haar zo plotseling kwam bezoeken, verdween abrupt.
‘Je belde twee minuten geleden! Ik had nog geen tijd om te leren!’ schoot ze meteen in de verdediging.
‘Ilse,’ verzuchtte Sam luid, ‘Ga NÚ leren!’
‘Maar, maar...’ was Ilses slappe protest, ‘wat ga jij dan doen?’
‘Ik motiveer je wel,’ antwoordde Sam en er verscheen een glimlach op haar gezicht. En ondanks dat Sam nogal mysterieus deed, begon Ilse schoorvoetend de tekst te lezen. Ze had inmiddels echt wel door wat Sams vorm van ‘motivatie’ was, wist Sam. Doelgerichte motivatie, was hoe ze het zelf het liefste noemde. Ze wist tenminste zeker dat ze haar doelen ermee zou bereiken, bovendien leverde het optimale resultaten op.
En dus begon Ilse in stilte te leren en de tijd verstreek, terwijl Sam opgetogen en tevreden naar de klok keek. Elf uur, nog maar één uur tot de audities, zenuwen verspreidde zich in haar lichaam. Plots voelde ze opgekropte energie die ze er graag uit zou rennen, maar ze bleef rustig in Ilses kamer staan, zonder enige toon van haar drukte en zenuwen te laten blijken. Ze had onwaarschijnlijk veel zin in de audities. Dat uur kon haar niet te snel voorbijgaan, hoe eerder het twaalf uur was, hoe beter.
‘Wanneer gaan we weg?’ vroeg Sam na een tijdje, toen het iets voor half twaalf was, ‘we kunnen maar beter niet te laat komen. We kunnen het beste nu weggaan, denk ik.’ Ilse leek opgelucht onder dat idee, waarschijnlijk omdat ze dan de tekst links kon laten liggen. Maar Sam was het daar niet mee eens.
‘Onderweg kunnen we de tekst nog wel even doornemen,’ zei ze dan ook.
‘Dat hoeft echt niet!’ antwoordde Ilse direct.
‘Zo makkelijk maak je je er niet vanaf!’
‘Maar het hoeft echt niet! Het is nergens voor nodig,’ besloot Ilse. Voordat Sam tegenargumenten kun brengen in de discussie, werd er op Ilses slaapkamerdeur geklopt. Ilses moeder deed de kamerdeur een stukje open.
‘Moeten jullie niet gaan?’ vroeg ze. Sam knikte, raapte haar tas op van de grond en greep het blad met tekst, voordat Ilse kon reageren. Ze zou haar mening hier niet tegen inbrengen, wilde Sam, ze zouden de tekst gewoon nog doornemen terwijl ze liepen. Dit was te belangrijk om links te laten liggen. Cassiane en Fayline Bianchi, rollen die gemaakt waren voor hen, ze zouden samen de musical opvoeren in verschillende landen, ze zouden hun talent voor toneelspelers kunnen uiten en laten zien. Het was perfect. Perfect en niets zou die droom stuk kunnen gooien. De droom die veel echter leek te worden dan ooit. Ilse zou dit niet verpesten omdat ze de tekst niet kende. Dat zou Sam haar nooit vergeven.
Dus liepen ze naar benden en gingen vervolgens de voordeur uit. De gure kou van buiten was inmiddels iets minder geworden, maar al snel liepen ze allebei bibberend en glijdend over de gladde stoep, omdat het afgelopen nacht had gevroren. Ilse mokkend, terwijl ze de tekst bijna sneerde en Sam tevreden glimlachend, omdat haar vriendin zo leed onder het leren van de simpele tekst voor een auditie. Het duurde niet lang voordat ze bij het toneel zouden zijn en Sam begreep haar vriendin niet helemaal.
Ze leek zo rustig en klam onder het idee straks het grootste gedeelte van de tekst te moeten improviseren, terwijl Sam zelf wist dat het best veel tekst was. Op gebiedende toon wees ze Ilse dan ook op elke zin, komma en punt die ze verkeerd gebruikte, verkeerd zei of verkeerd timede. De tekst moest precies goed, geen woord mocht afwijken. Want de droom kwam dichterbij dan ooit.
‘Je gaat de audities niet verpesten,’ merkte ze dan ook op na een tijdje. Vastbesloten over het realisme van het behalen van deze rollen.
‘Natuurlijk niet,’ mompelde Ilse, overtuigd van haar eigen gelijk, alhoewel ze de tekst lang niet goed genoeg kende om te kunnen beloven niks te verpesten. Ze kende misschien enkele zinnen, maar daar ging ze het echt niet mee halen. Zorgelijk keek Sam naar het gebouw rechts van hen. Ze waren er bijna.
Hoe laat zou het zijn? Waarom had ze nou geen horloge om gedaan? Ze stapten de laatste meters door, door de barre kou. Met elke stap werd Sam zekerder. Ze kende de tekst, ze kende de rol, ze kon dit. Ze kon dit al heel lang, ze kreeg bijna altijd alle rollen, Fayline zou haar ook lukken. Niemand anders zou die rol krijgen, nee, zij zou hem krijgen.
Ze stapten het gebouw binnen.
‘Succes,’ zei ze direct tegen Ilse, ‘Cassiane Bianchi.’

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Sam zou haar teksten goed bestuderen terwijl Ilse alles ter plekke zou verzinnen,

    Hahaha in mijn dromen, ik improviseert áltijdxD

    Sam leidde namelijk niet onder hevig uitstelgedrag,

    Was dat maar waar, ik leerde mijn geschiedenis in de leswisseling voor het proefwerk

    Ohgosh als ik ergens met Ilse heen zou gaan zouden we zo hard te laat komen *beschuldigende blik*

    omdat haar vriendin zo leed onder het leren van de simpele tekst voor een auditie.

    Nu wil ik echt samen een musical doen:Y)

    De tekst moest precies goed, geen woord mocht afwijken.

    Lalala ik zeg mijn tekst nooit letterlijk

    Gosh Brechtje, je hebt veel te hoge verwachtingen van me

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen