Plaatjes van Summer en Holly (de poezen) zijn te vinden in hoofdstuk drie.
Veel leesplezier!

Rosemary Olivia Williams

Ik draaide de sleutel om in het slot en opende de deur voor Harry en mezelf.
'Je jas kan je daar ophangen,' zei ik en wees naar de kapstok, waar mijn jas al naast lag. Mijn schoenen schopte ik uit naast de kapstok en trippelde op mijn sokken naar de woonkamer. Aan de voetstappen achter me kon ik opmaken dat Harry achter me aankwam.
'Ik ga even iets te drinken pakken. Wil jij ook iets?' Ik draaide me om naar Harry en zag dat hij al op de bank was gaan zitten. Hij schudde zijn hoofd en ik liep naar de keuken. De boodschappen zette ik in de keukenkastjes en daarna vulde ik een glas met water.
Daarna liep ik weer terug naar de woonkamer, maar bleef staan toen ik zag wat Harry deed. Een glimlach speelde om zijn lippen terwijl hij Summer aaide. Ze zat naast hem op de bank en zelfs vanaf hier kon ik haar horen spinnen.
'Hoe heet hij?' Harry draaide zijn hoofd naar me toe en ik ging op de bank zitten.
'Ze heet Summer,' antwoordde ik.
Hij grijnsde even en schudde lachend z'n hoofd. 'Dat is inderdaad wel een naam die jij zou verzinnen.'
'Ik?' ik kneep mijn ogen wat samen. 'Want het was Alessa die de naam heeft verzonnen.'
Kende hij me toch niet zo goed als hij dacht.
Bij het horen van Alessa's naam schoot zijn hoofd meteen weer van Summer naar mij. 'Alessa? Hoe gaat het met haar?'
'Wel goed.' Harry keek me verwachtingsvol aan, maar ik moest hem teleurstellen. 'Ze weet niet wie je bent, Harry.'
'Niet?'
'Ze weet wel wie je bent,' verbeterde ik mezelf, 'maar niet wat voor rol je in haar leven hebt gespeeld. In mijn leven.'
Ik dacht aan de tijd dat Harry elke dag speelde met Alessa. Hoe goed ze met elkaar op konden schieten, hoe lief hij met haar om ging.
Ik keek weg van zijn ogen. 'Sorry.'
'Je bent niet degene die sorry moet zeggen,' zei Harry. 'Het is mijn eigen schuld.'
Ik knikte en mompelde zacht: 'Fijn dat je dat tenminste doorhebt.'
Hij slikte: 'Ro?'
Ik humde. 'Heb ik je veel pijn gedaan?'
Ik keek op en zuchtte. Een traan ontsnapte uit mijn oog. 'Ja,' mompelde ik.
'Kan je het uitleggen?'
'Waarom?' vroeg ik. Zijn groene ogen keken me smekend aan. Ik wilde het liefst de pijn niet weer ophalen, maar hem wel laten zien - vertellen - waar ik doorheen was gegaan. Ik stond op en liep naar het raam toe. Met mijn rug naar hem toe begon ik te vertellen: 'De eerste dagen dacht ik dat je nog wel terug zou komen. Dat je sorry zou zeggen en dat alles weer goed zou komen. Ik probeerde je te bellen, te sms'en, maar je antwoordde niet. Gemma blokkeerde me. Via haar kon ik je ook niet bereiken. Ik heb geen idee waarom ze me toen blokkeerde.
Ik ging naar je huis toe. Elke dag. Een week lang. Niemand deed open.
Ik keek naar de X-Factor,' Ik slikte even om de tranen tegen te houden, 'en die video diaries. Enkel om jou te zien. Je leek zo blij. Zo gelukkig.
Ik kon, kan, me dat niet voorstellen. Elke keer dat ik naar je keek op tv, aan je dacht, ging het weer een beetje meer pijn doen. Telkens als ik dacht dat het niet meer erger kon, bleek ik het toch fout te hebben. Ik zat in een diepe put en wist niet meer hoe ik eruit kon komen.'
De tranen rolden over mijn wangen. De pijn ophalen was zo, zó naar. Die pijn die zo diep zat. Er was een vraag die telkens maar door mijn hoofd bleef spoken. Zou die pijn ooit ophouden?
'Harry, misschien is het tijd dat je gaat.' Ik bleef met m'n rug naar hem toe staan en staarde in de verte, terwijl er nog steeds tranen over mijn wangen stroomden. Ik probeerde hem niet te laten merken dat ik aan het huilen was, maar zelf wist ik ook wel dat dat niet lukte. Mijn stem was schor, mijn handen trilden en de tranen spatten uiteen op de grond.
'Is het niet beter als ik blijf?' begon hij.
Spottend lachte ik. 'Heb je het niet door?'
Ik draaide me om en keek naar de jongen op de bank. Mijn ogen waren dik en rood, mijn haar was een vogelnest en er stond een diepe frons op mijn voorhoofd. Mijn handen trilden, net zoals mijn lippen. Elk moment kon ik weer in tranen uitbarsten, maar ik wilde me groot houden. Zorgen dat de woede de overhand nam. De woede was altijd beter dan de pijn. Door de woede voelde ik me wel machteloos en natuurlijk boos, maar die pijn...
De pijn trok me onder en liet me bijna verdrinken. Als ik er teveel in ondergedompeld werd lukte het me niet meer om er weer uit te komen. Het vaagde me weg, beetje bij beetje.
'Jawel,' zei Harry zacht. 'Ik weet dat ik de reden ben van dit, van alles! De pijn die je telkens voelt, de woede die ik in je ogen kan zien branden.'
Hij legde zijn hand op mijn arm. Voor een seconde verzachtte mijn blik, maar meteen daarna schudde ik de hand woest van mijn arm af.
'Blijf van me af!' siste ik.
Meteen ontstond er ook een boze blik in Harry's ogen.
'Het gaat erom wat je eraan gaat doen!' riep ik naar hem. Hij was opgestaan van de bank en stond een paar meter voor me.
'Hoe?' riep hij.
'Weet ik veel! Het is jouw probleem! Niet de mijne!'
'Ro! Denk 's n-'
'Ik denk na!' gilde ik naar hem.
Harry balde zijn handen tot vuisten - waarschijnlijk uit frustratie - en ging verder met wat hij wilde zeggen tot ik hem onderbrak: 'Het is niet alleen ik! Als alleen ik 't probeer op te lossen lukt het nooit!'
Ik rolde met m'n ogen en plofte neer op de bank. Ik wist dat hij gelijk had, maar wilde het niet toegeven.
'Je hebt gelijk.' Ik keek op naar Harry die dat net tegen me had gezegd. Hij was blijven staan waar hij stond, maar had zich wel naar me omgedraaid. 'Ik moet maar eens gaan.'
'Oké,' mompelde ik en liep achter hem aan naar de voordeur. Hij had z'n jas al aan en de deur ook al opengemaakt.
'Sorry dat dit zo moest gaan,' zei ik tegen hem. Hij keek me lief aan terwijl hij in de deuropening stond. 'Ik zal proberen meer m'n best te doen. Zodat dit,' Ik gebaarde door de lucht tussen ons, 'misschien beter wordt. Dat betekent niet dat ik je nu vergeven heb, of dat ik dat ooit zal doen.'
'Dat snap ik,' antwoordde hij. 'Hier.'
Hij gaf me een cd.
Rose
'Er is nog meer. Nog veel meer dat hier niet op staat.'
Ik glimlachte naar hem en gaf hem een voorzichtige knuffel. 'Bye Harry. Bedankt.'
Hij zwaaide nog en liep toen de trap af.
Ik deed de deur achter me dicht en opende het hoesje van de cd, terwijl ik naar de woonkamer liep. Er viel een briefje uit.

Today's your 19th birthday. August 9th, 2013. This is my gift to you, x H.
Don't Let Me Go


Nieuwsgierig keek ik naar de cd. Een beetje overdonderd las ik het briefje nog een keer. Het kwam uit 2013. Fucking 2013.
En wat betekenden die woorden 'don't let me go'?
De cd stopte ik in mijn cd-speler en de eerste tonen van een liedje begonnen.

Now you were standing there right in front of me
I hold on, it's scared and harder to breath
All of a sudden these lights are blinding me..


Ik kruipte dieper weg in de bank. Hij had dit geschreven voor mij, over mij. Wauw.
De tranen stroomden al snel weer over mijn wangen en stil luisterde ik naar de rest van het liedje.

Don't let me go kan je hier luisteren.
Reacties? Kudo's?
X

Reacties (1)

  • Writex83

    "Ik wist dat hij gelijk had, maar wilde het niet toegeven."
    - als Rose werkelijk waar met zichzelf overhoop ligt en liever boos wilt zijn dan huilen,
    is dit wel het laatste waar je aan denkt. Ongeacht of de ander gelijk heeft ja of nee.
    Laat staan om in gedachten toe te geven dat de ander gelijk heeft.

    Dat Harry het langzaam goed wil maken, is een ding maar om na al die tijd nog een cd
    op zak te hebben van 2013, speciaal voor haar. Waarom heeft hij zolang gewacht?
    Dit is ergens in de toekomst dus hoe komt het dat hij geen relatie heeft? Eentje waarbij
    het serieus genoeg lijkt dat hij misschien aan samenwonen denkt? Lijkt mij meer
    geloofwaardig dan dat een vent als Harry nog vrijgezel is. (zelfs voor een verhaal)

    xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen