Silver View

'Concentreer je!'
'Sorry, ik kan me nu even niet concentreren'
'geen zwakke excuses! concentreer je eens op het voetbal man!'
'HOE MOET IK ME CONCENTREREN ALS SHADOW ZIJN KAMER NIET MEER UITKOMT!'
Het is midden in de nacht, en ik sta tegenover James.
Na zijn uitbarsting zakte zijn gespannen schouders weer omlaag.
'Hoe dan?' vraagt hij nu rustiger, en droeviger.
'Luister James, je bent hier gekomen om te voetballen, dus doe dat dan, want zoals het nu met je gaat zullen we niet eens door de tweede wedstrijd komen!' zeg ik nu zelf een beetje opgefokt.
'Geef je dan niks om Shadow? En als je me niet hier wilt vervang me dan!' zegt hij uiteindelijk boos.
Ik ben even lamgeslagen, maar herstel me weer.
'Natuurlijk geef ik om Shadow! En we kunnen je niet vervangen, je zal niet voor niets boven een heel aantal spelers zijn gekozen!'
Ik zie dat James niet weet wat hierop te zeggen, en uit woede trapt hij tegen de bal, deze knalt tegen een muur, en doorbreekt de stilte van de nacht, die zelfs onze verhitte discussie niet had kunnen doorbreken.
Beide voelen we dit, en ik keer me om.
'Als jij je niet kan concentreren op voetbal, weet ik niet wat we hier nog midden in de nacht doen' zeg ik, en loop het trainingsveld af.

Mijn ogen schieten open, en ik stap uit bed.
Na me aangekleed te hebben loop ik met een doodse blik naar de kantine.
De ruzie van vannacht speel ik steeds opnieuw af in mijn hoofd.
Maar dan herinner ik me iets, iets wat heel belangrijk zou moeten zijn, waar mijn brein op dat moment gewoon geen tijd voor had.
En ineens sta ik midden op de trap stil, en mijn ogen sperren zich open.

'James! word wakker!' roep ik door de deur van zijn kamer.
Ik krijg geen antwoord, en de deur zit op slot.
Typisch.
Ik haal even adem, en trap dan de deur open.
'James Blaze, sta op en kom naar het trainingsveld, dit is erg belangrijk'

'Silver, wat moet je nou, ik vloog gisteren uit tegen je, maar moet je me daarom echt 5 uur 's ochtends wakker maken?'
Ik schud ongeduldig van niet.
'Nee, dat ligt nu achter ons hoop ik, het was erg begrijpelijk, maar er gebeurde wel iets anders, iets wat erg belangrijk is'
'wat dan?' vraagt hij, en kijkt me aan.
Ik speel de scene nog eens af in mijn hoofd.
Ja, ik weet het zeker.
'James, gisteren toen je tegen die bal trapte, zag ik hem rood gloeien' nu kijk ik hem aan.
'James, we hebben een begin van een superschot'

Ik weet niet hoe vaak ik sorry moet zeggen voor drie maanden afwezigheid aan dit verhaal, maar juist het moment dat ik weer inspiratie kreeg deed school kut.
maar nu ik weer leef, kunnen jullie binnenkort een nieuw hoofdstuk verwachten, dus maak je maar klaar!

Reacties (2)

  • Duendes

    YEEEEEEEESSSSS

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik vergeef je natuurlijk, na zo'n geweldig hoofdstuk. Je gaat vooruit man!

    WAAAAAAAAAAAAHHHH SUPERSCHOT! *PAKT SPANDOEKEN*

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen