Foto bij Hoofdstuk Tweeënvijftig - Ana

Nadat ik had geslikt, keek ik de man die voor me stond opnieuw angstig, maar zo sterk aan als ik kon. Ik zei niets. Ik had niets tegen hem te zeggen.
      'Wacht maar totdat ik klaar met jou ben.' zei hij met priemende ogen. Hij probeerde eerst nog enigszins voorzichtig -rustig- zijn hand op mijn middel te leggen, maar toen ik deze gelijk wegsloeg, verloor hij met de seconde al zijn geduld. Hij sloeg me met een vlakke hand in mijn gezicht, voordat hij me omdraaide, zijn armen om mijn buik heen sloeg en me zo optilde.
      'Blijf van me af!' Ik sloeg hem op zijn armen, spartelde met mijn benen, probeerde mezelf los te rukken, maar niets hielp. Hij was te sterk. Hij droeg me zonder te spreken de gang in, terwijl velen anderen wel van alles te zeggen hadden.
      'Pak haar aan, Muris!'
      'Pak haar!'
      'Laat mijn zus los!' Ik schrok me rot van Daria's stem. Wat deed ze hier? Wat deed ze in de gang? Ze moest haar mond houden! Ze begon hem zo hard als ze kon -voor een 9-jarige- te slaan, maar dit leek hem niet te deren.
      'Daria!' snauwde ik, in een poging haar de mond te snoeren, maar dit bleek al niet meer nodig.
      'Gooi haar eruit!' bulderde Muris tegen de anderen, terwijl hij mij de keuken in sleepte. Eén van de anderen greep Daria vast, en ik zag nog net hoe ze naar buiten werd geduwd.
      'Laat me los!' Tranen sprongen alweer in mijn ogen. Ik kon er niets aan doen. Hij duwde me tegen de tafel aan, waarna hij de deur achter zich dicht smeet en op slot deed. Hij nam nergens meer lang de tijd voor, alle rust was verdwenen. Direct stormde hij op me af en smeet hij me nog een keer tegen de tafel aan, harder dit keer. Ik voelde een stoot aan pijn door mijn heupbot gaan toen het tegen de rand van de tafel aan kwam. Ik gilde het uit toen hij vervolgens mijn bovenlichaam met mijn rug tegen het tafelblad aan sloeg, waardoor mijn benen mee de lucht in gingen en ik mijn grip op de grond verloor. Ik probeerde hem te schoppen, maar hoe hard ik hem ook kon raken, gaf hij nergens aan toe.
      Aan mijn bovenbenen sleepte hij me weer volledig naar de rand van de tafel toe, waar hij mijn benen spreidde en daartussen ging staan, zodat hij zich over mij heen kon buigen en mijn gezicht vast kon pakken.
      'Bek dicht.' Ik luisterde niet, maar kermde verder uit angst. Er volgde een klap in mijn gezicht, maar daarna liet hij me los en begon hij zich met heel iets anders bezig te houden. Zonder enige moeite trok hij mijn onderbroek kapot, wat me nog harder deed huilen.
      Ik had gedacht dat dit niet anders zou zijn. Dat dit weer precies zou zijn wat me tientallen keren eerder was overkomen, voordat Darius en de rest weg waren gegaan. Maar dat was het niet, en dat werd me pas duidelijk toen ik de pijn voelde.
      Hij gaf niet om mijn geschreeuw, maar alleen om zijn eigen plezier, maar ik kon niet stoppen. Ik schreeuwde harder dan ik ooit had gedaan, want ik voelde mijn bot onder zijn kracht breken. Na enkele seconden geschreeuw had hij er wel genoeg van. Zijn hand greep opnieuw naar mijn gezicht, en daarna mijn keel. Ik stopte met schreeuwen toen hij deze dichtkneep en ik geen lucht meer kreeg, maar mij de mond snoeren leek niet zijn enige intentie te zijn. Hij liet niet los...
      Ik probeerde uit alle macht nog geluid te produceren, maar het lukte gewoon niet. Ik kreeg geen lucht. Hij wilde mij dood, en het maakte hem niet uit hoe hard mijn nagels zich in zijn pols kerfden. Hij wilde mij dood. Ik ging dood.
      Met mijn enige vrije hand probeerde ik me af te zetten tegen de tafel, omdat de beweging die maar niet stopte ervoor zorgde dat de pijn in mijn pelvis steeds maar erger werd, maar in plaats van dat dit enigszins lukte, merkte ik iets anders. Het handvat van een mes dat over mijn vingers streek... In de fruitschaal.
      Muris was veel te druk bezig om door te hebben dat ik mijn arm zo ver als ik kon uitstrekte, en toen mijn hand eindelijk om het mes kon sluiten.
      Zonder erbij na te denken haalde ik uit. Volgens mij raakte ik hem in zijn arm, maar dat doet er niet toe. Hij schreeuwde. Een laag, bulderend stemgeluid dat me nog meer angst aanjaagde, maar hij liet mijn keel los en dat was alles waar ik me op kon focussen. Ik hapte naar lucht, en voordat hij mij aan kon vallen, haalde ik nog een keer uit. Dit keer raakte ik zijn gezicht.
      Hij viel naar de grond, maar dat was niet genoeg. Ondanks de pijn in mijn onderlichaam, stortte ik me bovenop hem, waarna ik hem verder stak. Ik weet niet hoe veel keer. Zijn gezicht werd steeds verder doordrenkt met bloed. Hij reageerde niet meer. Ik stak door, terwijl tranen bleven stromen.
      Er was niemand om mij te stoppen, dus ik ging door, tot ik enkele tientallen seconden later in elkaar zakte van uitputting en bloedverlies. Hij wilde mij dood.

Reacties (3)

  • xxJennyxx

    O my god!!!

    2 jaar geleden
  • Heronwhale

    o......jezus.......what just happend! Ik ben het helemaal met haar eens dat hij dood moest, maar het lijkt me echt verschrikkelijk! Ik zou weer zo'n kneus zijn die dan dacht dat er een mes in de fruitschaal lag en dan vervolgens een banaan pakken....
    Super mooi geschreven dit! Helpt het als ik zeg snel verder? XD

    2 jaar geleden
  • katl1

    Vreselijk...
    SNEL VERDER

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen