'Wat doe je in mijn kamer?' vraagt hij terwijl hij me heen en weer schud.
'Ik… ik…' stotter ik en kijk om me heen.
Beneden hoor ik Bree mijn naam roepen en ik wil me lostrekken van de jongen.
'Wat doe je met dat medaillon?! Dat is niet van jou!' roept de jongen en terwijl hij met een hand mijn pols vastpakt, pakt hij met zijn andere hand het medaillon uit mijn hand.
Ik probeer mezelf los te trekken maar hij laat me niet gaan.
'Geef antwoord!' hij kijkt me boos aan.
Bree komt de trap op rennen en gooit de deur open.
'Jack! Laat Emma los! Je doet haar pijn!' gilt ze en ze loopt op hem af.
'Bree ga terug naar beneden! Je hebt hier niets mee te maken.' Hij kijkt haar boos aan.
Ik kijk van Bree naar de jongen en weer terug.
Bree ziet me kijken en begint te lachen.
'Oh sorry Emma, ik ben jullie helemaal vergeten te vertellen dat mijn neef voor een tijdje komt logeren. Emma, dit is Jack. Jack… Wil je Emma alsjeblieft loslaten? Dit is niet nodig.'
Jack laat langzaam mijn pols los en ik ga naast Bree staan.
'Ga je me nog vertellen wat je in mijn kamer doet? Waarom had je dat doosje vast!' hij wijst boos met zijn vinger naar me.
Mijn blik gaat naar het doosje en dan weer naar Jack.
'Het spijt me. Ik… ik weet niet waarom ik hierheen ging. Het leek alsof het medaillon me riep, dus ging ik kijken. Het spijt me echt heel erg.'
Ik zie Jack zijn ogen groot worden en hij kijkt naar het medaillon.
'Wacht. Zei je dat het medaillon je riep?' Hij kijkt me verwonderd aan en kijkt dan Bree met grote ogen aan.
Bree kijkt hem een beetje ongemakkelijk aan en als ze merkt dat ik haar ook aankijk draait ze haar hoofd weg.
'Wauw dit is makkelijker dan ik dacht. Ik dacht dat ik een hele zoektocht moest houden maar de drager komt gewoon zelf aanlopen.' Roept hij enthousiast. 'Jack, alsjeblieft niet doen. Laten we naar beneden gaan.' Mompelt Bree ongemakkelijk.
Ik kijk verbaast naar Bree en dan naar Jack.
'Ja, laten we dat doen. Ik heb waarschijnlijk heel wat uit te leggen aan je vrienden.' Hij pakt het medaillon uit het doosje en neemt hem mee terwijl hij de kamer uit rent.

Bree pakt mijn hand vast en glimlacht terwijl we de kamer uit lopen.
'Sorry Emma, het komt allemaal goed, ik hoop dat hij je niet teveel pijn heeft gedaan. Hij kan nogal lomp zijn.' zegt ze.
'Nee, valt wel mee, wat heeft hij allemaal te vertellen?'
Terwijl we door de gang naar de tv kamer lopen hoor ik de tweeling een verrukt gilletje geven.
Bree en ik kijken elkaar aan en grinniken zacht. Yup de tweeling heeft Jack ontdekt.
Hij ziet er ook goed uit moet ik zeggen, denk ik bij mezelf terwijl we de tv kamer inlopen en ik naar hem kijk. Jack is lang, zijn borstkas wat breder dan zijn heupen. Zijn zwarte haar staat warrig alle kanten op en geeft zijn gezicht een jongere uitstraling.
Jack loopt om ons heen en duwt ons samen naar de bank toe.
'Ga zitten, ik moet jullie wat vertellen!'
'Oh voor ik het vergeet. Ik ben Jack, ik ben de neef van Bree en ik kom hier voor onbepaalde tijd logeren.' Ik zie de tweeling hun wenkbrauwen naar elkaar optrekken en er glijd een glimlach op mijn gezicht.
Jack kijkt ons allemaal even aan en zijn blik blijft wat langer bij mij hangen.
Ik kijk snel een andere kant op en hoor hem zijn keel schrapen.
'Oke waarom ik ineens zo binnen kom stormen in omdat ik wat belangrijks te vertellen heb aan jullie. Door jullie vriendin Emma kwam ik ergens achter en daar hebben jullie allemaal wat mee te maken.'
De tweeling en Oliver kijken mij verbaasd aan en ik haal mijn schouders op.
'Mijn verhaal begint met dit medaillon.' Terwijl hij het zegt houd hij het medaillon omhoog en we kijken er allemaal naar.
'Ahum. Sorry, maar wat is er met dit medaillon?' vraagt Oliver terwijl hij Jack niet begrijpend aankijkt.
'Goeie vraag!' antwoord Jack. 'Dit medaillon is het drager van 5 magische elementen. Heel lang geleden is dit medaillon gemaakt door een paar magiërs die niet wilden dat de 5 elementen in verkeerde handen zouden vallen. Al eeuwen lang is het een strijd tussen goed en kwaad om dit medaillon in handen te krijgen. Toen de magiërs dit medaillon creëerden besloten ze een beschermer te kiezen. Net zo lang als de strijd tussen goed en kwaad is mijn familie de beschermer van dit medaillon en van de dragers van de elementen. Mijn vader voor mij heeft dit ook gedaan en zijn vader voor hem ook. Nu is het mijn tijd om het medaillon en de dragers te beschermen.'
Hij kijkt ons allemaal aan en wacht even voor hij verder gaat met zijn verhaal.
'Ik wist van Bree al dat zij een van de elementen draagt en toen zij het over dit stadje had, had ik een gevoel dat de rest van de elementen hier ook wel eens zouden kunnen zijn.'
We kijken Bree allemaal aan als hij dat zegt en Bree kijkt ongemakkelijk om zich heen.
'Ik uhm, ja… nou… niet zo kijken jullie, luister naar Jack' mompelt ze en we richten ons weer op Jack.
Hij kijkt zijn nichtje even aan en glimlacht naar haar.
'Oke wat ik dus wil vertellen is dat toen ik net jullie vriendin Emma betrapte in mijn kamer met het medaillon in haar handen ik eerst boos werd, en toen ze me uitlegde waarom ze het vast had alles voor mij op zijn plek viel!'
Nu kijkt iedereen mijn kant op en ik glimlach onzeker.
Jack zijn stem vult de kamer weer terwijl hij verder gaat.
'Emma vertelde me namelijk dat het medaillon haar riep. En ik denk dat het betekend dat zij ook een van de elementen vertegenwoordigd. En ik denk zelfs dat zij de drager is van het medaillon.'
Al het geluid valt weg in de kamer en je kan een speld horen vallen.
Ik kijk Jack met open mond aan en begin dan keihard te lachen.
'HAHA!!!! Ja,, nee,, dat is een hele goeie! Ik die een element vertegenwoordig? En dan ook nog een medaillon moet dragen!? Laat me niet lachen!' ik veeg wat tranen van het lachen van mijn wangen en kijk naar mijn vrienden.
Bree kijkt een beetje onzeker en de tweeling en Oliver kijken verward.
Als ik Jack aankijk kan ik zijn emotie niet helemaal plaatsen.
'Kom eens hier?' vraagt hij als hij merkt dat ik naar hem staar.
Langzaam sta ik op en loop naar hem toe.
Hij duwt het medaillon voor mijn neus en ik moet scheel kijken om het medaillon goed te zien.
In mijn ooghoek zie ik dat mijn vrienden ook dichterbij komen.
Ik kijk in de ogen van Jack en kijk dan weer naar het medaillon.
'Houd je vingers er eens tegenaan?' vraagt hij me zachtjes.
Ik strijk zacht met mijn vingers langs het medaillon en zie dat het paarsachtig opgloeit.
Ik hoor Oliver zijn adem inhouden en de tweeling zet een stap terug.
Bree komt aan de andere kant tussen Jack en mij instaan en kijkt mij met ogen vol vreugde aan.
'Ik wist het wel' zegt ze zachtjes en dan kijkt ze Jack trots aan.
Jack kijkt vol trots naar Bree en glimlacht dan naar mij. 'Voel je de kracht door je vingers gaan?' vraagt hij zacht.
Ik knik langzaam en pak dan langzaam het medaillon vast.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen