Foto bij • Hoofdstuk 1.3

"HIJ IS VAN MIJ."
-Sam, februari 2017


Sam maakte het zichzelf eens gemakkelijk en ging zitten op één van de zacht bedekte stoelen. Het had nog wel even duren voordat zij aan de beurt was met die audities, er waren veel meer mensen komen opdagen dan dat ze had verwacht. Het was ook wel logisch, het beloofde een grootse musical te worden, maar ze had toch vurig gehoopt dat ze minder concurrentie zou krijgen. Nu zouden er misschien wel honderden andere mensen zijn die auditie deden voor Fayline en dat maakte dat ze zich klein voelde. De hoop die haar zo groots had gemaakt was plots vervaagt en had plaats gemaakt voor zenuwen en schaamte, omdat ze zo hoopvol was geweest, maar vooral omdat ze nu al wat van de brandde de hoop had laten gaan. Ze moest het vast houden, anders zouden ze, Ilse en zij, er nooit komen. Vertwijfeld richtte ze haar blik wat omhoog, alsof ze verwachtte de hoop terug te vinden op de locatie. Haar ogen scande de ruimte, opzoek naar wat geruststelling. Het enige wat ze vond met haar blik, was een massa mensen, misschien wel allemaal uit op háár rol.
Ze wilde net op zoek gaan naar een manier om haar zenuwen kwijt te raken, door bijvoorbeeld te gaan praten met Ilse, toen haar blik bleef hangen bij een jongen. Zijn pikzwarte haren vielen iets voor zijn gezicht, zijn stralende blauwen ogen vonden die van haar en de hoop die net nog verdwenen was, stroomde weer door haar lijf. Titelende vingers en enthousiasme gierde door haar lichaam als een wervelstorm en ze vergat de massa mensen, ze vergat de audities en haar stress. Ze perste haar lippen op elkaar om niks te zeggen, geen woorden te laten ontsnappen die ze liever in haar mond had gehouden en glimlachte breder dan ze ooit had gedaan. Ze voelde haar wangen roodkleuren en ze keek ietwat beschaamd weg van zijn blik, maar volgde nu de contouren van zijn lichaam.
Een por liet haar haar blik los rukken van de jongen, naar het meisje naast haar.
'Kun je het zien of moet ik even komen vragen of hij dichterbij wil komen?' vroeg Ilse plagend. Sam probeerde niet beschaamder te worden dan ze al was, want inmiddels waren haar wangen al vuurrood. Kwaad probeerde ze Ilse duidelijk te maken dat het geen goed plan was, een verschrikkelijk slecht plan zelfs. Met een dodelijke, dreigende blik snoerde ze Ilses mond, voordat ze nog meer onzin kon uitstoten.
Zuchtend ging ze opnieuw opzoek naar de jongen, maar dit keer vonden haar ogen alleen een meisje met rode haren. Met een onnatuurlijke blos op haar wangen en vreemde haardecoratie in haar haar gespeld.
Het meisje had een haast gehypnotiseerde blik in haar ogen, wat bij Sam irritatie opwekte. Het straalde een vreemd soort domheid uit, daarbij stimuleerde het uiterlijk van het meisje die dommigheid heel erg.
Zowel geërgerd als toch stiekem wel geïnteresseerd probeerde Sam te vinden waar het meisje zo gehypnotiseerd naar gestaard had.
Haar ogen kwamen uit op de plek waar de jongen net gestaan had en…. Wacht, de plek waar de jongen net gestaan had?
Ze keek woest in het rond, waardoor ze Ilse en de jongen aan zag komen lopen.
‘Ilse,’ gromde ze met op elkaar geklemde kaken, maar Ilse deed net alsof ze niks hoorde en duwde de jongen richting Sam, waarna ze zich wilde omdraaien.
'Wat ga je doen?' vroeg Sam wantrouwig.
'Niets, even naar de wc,’ zei Ilse onschuldig. Gloeiende woede kolkte als een massa lava door Sams lichaam heen. Als die jongen weg was, zou ze Ilse vermoorden, wat dacht dat kind wel niet? Haar even voor schut zetten of opzadelen met ongemakkelijke situaties? Ze voelde dat al het bloed weer naar haar wagen was gestegen en lichte paniek deed zich voor in haar buik. Wat moest ze zeggen? De jongen glimlachte ongemakkelijk, maar ondanks dat, vond Sam het een mooie, stralende glimlach.
‘Ik ben Hak,’ verbrak de jongen de ongemakkelijke stilte.
‘Ik ben Sam…’ stamelde Sam, plots verlegen. Oh, ze zou Ilse zó laten boeten voor deze actie! Gedachtes voor wraakacties stroomde haar gedachtegangen binnen. Ze wilde dat dat kind niet eens in staat zou zijn om de audities uit te voeren, zo kwaad was ze. Maar ze was in deze ongemakkelijke situatie beland, dus de prioriteit was nu dat ze er weer uit zou komen.
‘Voor wat voor rol ga je audities doen?’ vroeg Hak, hij voelde zich duidelijk nog steeds niet op zijn gemak.
‘Fayline,’ zo mogelijk werd Sam nog roder, ‘en jij?’
‘Axel,’ antwoordde de jongen. Sam begon te glimlachen, Axel was na Fayline en Cassiane de beste rol in het stuk. En Hak wilde er auditie voor doen, kon het nog perfecter?
‘Is het gezellig?’ vroeg een opgetogen stem die Sam kende uit duizenden. Ilse kwam weer aangelopen. Sam tolereerde haar gedrag niet langer, pakte haar arm en sleepte haar een meter of twee weg van Hak.
‘ILSE LYTS,’ schreeuwde Sam razend, ‘WAT HAD DAT TE BETEKENEN?!’
Ilse opende haar mond een stukje om te antwoorden, maar Sam kapte elke klank die uit Ilses mond kwam af.
‘ALS WE TERUG ZIJN BIJ JE HUIS, IK PAK EE-’
‘Maar je vindt hem toch leuk?’ onderbrak Ilse Sams getier en daarbij sloeg ze een plagerige toon aan die ze beter achterwege had kunnen laten.
‘Hij… VERANDERER NIET VAN ONDERWERP ILSE LYTS!’
‘Ehh, gaat alles goed?’ Hak was naast hen komen staan. Ilse grijnsde, Sam werd knalrood en voelde de intense neiging om Ilse in haar gezicht te slaan. Misschien zou haar stommiteit dan eindelijk tot haar doordringen.
‘Ze is gewoon wat zenuwachtig,’ verklaarde Ilse tegen Hak. Hij knikte begrijpend.
‘Sam Blaze?’ een vrouwenstem redde haar uit de opwellende razernij. Dit was het moment, de auditie zou beginnen. Alhoewel de zenuwen de overhand leken te nemen, was Sam toch echt héél dankbaar dat haar auditie nu zou beginnen. Ze had het geen minuut langer volgehouden met dat kind van een Ilse in haar blikveld, ze zou haar later wel op haar plaats zetten en ervoor zorgen dat ze het nooit weer zou doen. Het enige wat nu telde was dat ze de auditie had en eindelijk was bevrijd uit de hachelijke situatie.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    *screaming* HET IS HAK! MIJN HAK! VAN MIJ WAAAAAAAAAAA-
    Wait. YONA IS ER OOK WHERE IS MY DAMN KNIFE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen