Foto bij • Hoofdstuk 1.4

"Ilse: Ik ben trouwens wel helemaal voor die DTFY musical
Sam: Die hebben we dan ook gedaan. Het ging, verassend genoeg want we hadden niet gerepeteerd, perfect."

-Sam&Ilse, januari 2017


Sam volgde de vrouw naar een aparte kamer. De vorige ruimte was door de vele mensen nogal benauwd geweest, maar hier was het wat koeler.
‘Sam Blaze, voor de rol Fayline Bianchi, klopt dat?’ vroeg de vrouw terwijl ze plaats nam achter een tafel, waaraan nog twee andere mensen zaten.
Sam knikte en voelde zich veel zelfverzekerder dan een paar minuten geleden. Ze kon dit. Daarbij herinnerde ze zichzelf er aan dat Fayline een relatie zou krijgen met Axel. Dat zou betekenen dat als Hak Axel als rol kreeg en Sam zelf Fayline als rol, ze samen veel zouden acteren en ze verheugde zich nog het meeste op de scénes waarin ze zouden moeten zoenen.
De gedachtes motiveerde haar meer dan het idee dat als zij de rol kreeg en Ilse Cassiane zou zijn, dat ze dan dag en nacht met Ilse opgescheept zou zitten. Want daar had ze nu echt geen zin in, na het incident van daarnet.
Het viel haar nu pas op dat er een stilte was geweest die enkele minuten geduurd had.
‘Mag ik beginnen?’ vroeg ze dan ook, zodat de stilte niet langer zou heersen.
‘Als je er klaar voor bent,’ antwoordde de vrouw vriendelijk. Sam schraapte haar keel zachtjes en begon te spelen. In het begin ging het naar idee wat stroef -wat zeer waarschijnlijk de schuld was van de zenuwen- maar hoe verder ze vorderde in het deel van het toneelstuk, hoe meer ze zich op haar gemak begon te voelen en hoe meer zenuwen langzaam afzakte. Ze snapte haast niks meer van haar eerdere stress, want nu ze haar passie beoefende, voelde haar voorgaande zorgen nutteloos.
Zodra ze de laatste woorden haar lippen hadden verlaten, viel de druk van de zenuwen weer met een klap op haar schouders neer.
‘Dankjewel,’ knikte de vrouw.
Sam glimlachte, tevreden over hoe de audities gegaan waren en liep de kamer uit.
De drukke benauwde ruimte was inmiddels veel leger en ze zag Ilse nergens. Ze kreunde zacht toen ze zag dat Hak naar haar toe kwam lopen. Het meisje met de rode haren die ze eerder had zien staren naar Hak, liep achter hem aan naar Sam toe.
Schijnbaar vond hij hun eerste ontmoeting niet zo ongemakkelijk dat hij haar wilde ontwijken, maar Sam wilde het liever wel. Ze zag al voor zich hoe ze zou gaan stamelen en mompelen en nu was dat kind ook nog mee. Waarom was Ilses auditie per se nu? Nu ze het allerliefst weg wilde gaan, naar haar huis.
Ilse en zij hadden afgesproken om bij elkaar te blijven logeren en ze had zich er enorm op verheugd. Ze zouden niet gaan slapen en elkaar vertellen over de verloop van elkaars audities.
Maar nu zag ze er tegenop, ze was er vrijwel zeker van dat Ilse het onderwerp Hak zou aanslaan en ze wilde niets liever dan dat onderwerp achterwege laten.
Met een diepe zucht rechtte ze haar schouders.
‘Hoe ging je auditie?’ vroeg Hak geïnteresseerd. Sam was ietwat verbaasd om die vraag, waarom wilde hij het weten?
‘Geen idee,’ mompelde ze, ‘wanneer heb jij jouw auditie?’
‘Ik weet niet precies, ik denk dat het niet lang meer duurt voordat ik aan de buurt ben.’ Sam wist niks te antwoorden op die woorden van Hak, bovendien zwijmelde ze weg in zijn blauwe ogen, al durfde ze hem niet vaak aan te kijken.
Vanuit haar ooghoek zag ze Ilse aankomen en ze draaide zich snel om, zodat ze instaat was Ilse de mond te snoeren als dat nodig leek.
‘Zijn de torte-’ begon Ilse, maar Sam wierp haar een dodelijke blik toe, waarna ze ‘per ongeluk’ op Ilses tenen sprong. Ilses gezicht vertrok van de pijn en ze zette een paar passen terug, terwijl ze naar haar voet greep en heen en weer hinkte. Echter werkte het hinken niet echt en verloor ze haar evenwicht bijna, maar herpakte ze zich op het laatste moment door haar pijnlijke tenen op de grond te zetten. Haar gezicht vertrok even in een grimas, maar ze zweeg. Sam glimlachte tevreden.
‘Hoe ging je auditie?’ vroeg ze onschuldig lief.
‘Goed hoor,’ zei Ilse zacht, omdat de pijn in haar tenen duidelijk nog niet helemaal was weggetrokken.
‘Hak Son!’ Hak draaide zich om, liep naar de vrouw die hem geroepen had voor het beginnen van zijn audities, draaide zijn hoofd een klein stukje richting Sam en Ilse, en grijnsde.
‘Tot ziens, Sam.’
Het volgende moment kreeg Sam meerdere enthousiaste porren van Ilse. Een vage glimlach speelde met Sams lippen en ze vergat boos te zijn op Ilse.
‘Als hij die rol maar krijgt…’ verzuchtte ze. Het meisje met de rode haren, die nog steeds bij hen stond, keek nieuwsgierig naar Sam, maar keerde zich daarna om en liep weg.
‘Zie je nou wel dat je hem leuk vindt?’
‘Ik- WAT?’ de paniek in haar stem was duidelijk hoorbaar.
‘Je vindt hem leuk,’ Sams ribben moesten nog een plagerige por opvangen.
‘Nee, vergeet wat ik zei!’
‘Je vindt hem leuk!’ herhaalde Ilse, ‘geef nou maar toe.’
‘Laten we gaan!’ Sam nam een plotselinge sprint naar de uitgang van het gebouw.
Met een klap rende ze de overgang van de warmte naar de kou in, waardoor ze al snel stond te klappertanden. Haar jas had ze al die tijd in haar handen gehouden en tijdens het sprinten snel over haar schouders geslagen, maar nu was het echt nodig om hem helemaal aan te trekken, de bijtende kou trok een rilling over haar rug.
‘Niet zo snel! Moeten we niet wachten op Hak?’ al hijgend omdat Sam onverwachts zo een stuk vooruit was gerend en ze haast niet bij te houden was, voegde Ilse zich naast Sam.
‘Die doet auditie,’ merkte Sam nogal overbodig op.
‘Ja maar als hij straks terug komt dan kan hij ons nergens vinden!’ Ilse gooide haar handen wanhopig in de lucht.
‘Hij hoeft ons ook niet te vinden,’ Sam probeerde een strak gezicht op te zetten, maar ze kon haar mondhoeken maar niet omlaag krijgen wanneer ze dacht aan de jongen.
‘Maar jullie zouden zo schattig zijn samen!’ Ze negeerde Ilses opmerking en stapte koppig door.
‘Je bent je auditie wel goed door gekomen hoop ik?’ vroeg Sam streng aan Ilse.
‘Ik improviseerde het grootste gedeelte, maa-’
‘ILSE!’
‘Het lukte gewoon hoor! Ze hadden het vast niet door!’ Sam keek haar vriendin woedend aan.
‘Ze hebben echt wel door dat je de tekst veranderd, stel je voor dat iemand anders de rol krijgt van Cassiane!’
‘Ging jouw auditie goed dan?’ veranderde Ilse van onderwerp.
‘Volgens mij wel…’
‘Nou, als ik de rol van Cassiane niet krijg, maar jij die van Fayline wel, dan heb je Hak altijd nog!’ zei Ilse overtuigd. Dit keer waren het Ilses ribben die een por te voorduren kregen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen