Jeremy van den Berg



Lieve Jeremy,

Ja, jou kan ik zonder twijfel lieve noemen. Je bent immers op het moment degene van wie ik hou. Op het moment, weet je. Want op Valentijnsdag, in de les Nederlands toen we een filmpje over liefde keken, werd me verteld dat liefde na zo'n anderhalf tot drie jaar helemaal over kan zijn.
      Ik heb er ervaring mee.
      Op het moment van verliefd zijn kan ik aan niks anders denken dan aan jou. Kan ik je fouten niet zien, omdat ik ze niet wil zien. Omdat ik simpelweg geblinddoekt ben door de liefde.
      Misschien denk ik achteraf wel bij jou hetzelfde als ik achteraf bij Mees keek- of niet. Ik weet dat ik harteloos overkom, alsof ik niet écht van je hou, maar Jeremy, dat doe ik wel. Ik ben alleen bang. Bang om fouten te maken, bang dat anderen me vreemd zullen vinden om wie ik echt ben, bang om afgewezen te worden. Ik wil niet dat ik achteraf naar onze relatie moet kijken met een kutgevoel. Ik wil niet hetzelfde naar jou kijken zoals ik nu bij Mees doe. Ik maak fouten, Jeremy, en ik ben bang om ze opnieuw te maken.
      En de meesten zullen zeggen: 'Maar Jenna, leer je dan niet van je fouten?'
      Mijn antwoord daarop is: van de meeste fouten wel. Maar in de liefde zal je fouten blijven herhalen, steeds maar weer. Dat zul je snel genoeg meemaken.
      Maar jij, Jeremy, jij bent anders. Er is iets dat jou onderscheidt van alle andere mensen op de planeet voor mij. Zijn het je diepbruine ogen, waar ik telkens weer in kan verdrinken? Is het de manier waarop je haar zit, of hoe je je hand daar doorheen haalt? Is het het feit dat je zo vaak lacht? Ik weet het niet, maar het is er wel. Misschien is het wel dit allemaal bij elkaar. Misschien is het wel iets heel anders. Ik weet het niet. Maar gelukkig heeft dat een naam. Liefde.
      En je verwart me. Jeremy, je verwart me, zo vaak. Het lijkt wel alsof je dicht bij me probeert te komen, ook al is het niet mogelijk. Al is er een best grote ruimte tussen onze tafels of staat er één tafel tussen ons in, je leunt altijd naar me toe. Je vrienden grappen dan of 'je niet liever een tafel opschuift', wat lang niet altijd met liefde te maken hoeft te hebben. Ook als we onze opdrachten moeten bekijken en iedereen stormt erop af, sta je net iets meer dan een meter van me af. En dan dringt Chris nét dat ene beetje aan dat je die meter in moet stappen - subtiel genoeg om anderen die daar niet op letten het niet te laten begrijpen. Als ik om iedereens verjaardagen vraag noem je je eigen maar al te graag, al is het gesprek officieel afgelopen.
      Maar tijdens Weerwolven koppelde je me met Olivier. Ik wist niet waarom, en ik vraag het me nog steeds af. Ik zag het als een gelegenheid om je met een glimlach te 'beledigen' - niet echt natuurlijk, we zijn immers een soort van vrienden. Maar stel dat je me leuk vindt, waarom zou je me 'koppelen' met je beste vriend? Was het een grap? Want ik weet dat je het niet erg serieus nam om toen Cupido te zijn - je koppelde Delia met Koen (die overigens wonnen als stel omdat ze burger en weerwolf waren, maar dat doet er niet toe) - iets wat geen van beiden serieus opvatte. Moet ik dat dan wel doen?
      Misschien let ik er teveel op, maar ik ben nou eenmaal een beetje stalkerig naar iedereen. Daar kan ik niks aan doen.
      Als ik er achteraf naar kijk zal ik hier misschien spijt van krijgen, maar ik wil een klein gedichtje aan je opdragen. Ik kwam het tegen op Wattpad.

'Als ik Ik ben
Wil jij dan Jij zijn?
Zodat we elkaar
kunnen ontmoeten
En samen kunnen zijn
voor de eeuwigheid'

Dat is alles wat ik nu wil.
Jeremy, wil jij mijn Jij zijn?

Liefs,
Jenna

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen