Flitsende lichten gingen om mij heen af, rood, blauw, weer rood. Mijn hoofd deed pijn, wat gebeurde er?
‘Kom uit de auto, handen boven je hoofd waar we ze kunnen zien!’ ik probeerde het. Het lukte niet. Net toen ik de autodeur open deed kwam mijn hele maaginhoud boven en hield ik mijn haren aan de kant.
‘Handen boven het hoofd!’ een schelle stem die door mijn trommelvliezen leek te scheuren. Ik voelde een luide bonk in mijn hoofd. Snel stond ik op, te snel. De wereld begon om mij heen te draaien, ik vond mijn steun terug aan de auto.
‘We hebben hem!’ ik keek voor mij. Rood blauw, rood blauw. Een bekend gezicht: Frank. Ik keek verder, zijn handen zaten verstrengeld in handboeien. Frank? Wat kan hij nou fout doen?
Een onverwachte arm kwam op mijn schouders te liggen.
‘Ik ben agent Hendriks, je gaat met mij mee naar het bureau, daar zal je familie je komen ophalen. Ze zullen blij zijn dat je terug bent.’ Terug? Ben ik ooit weg geweest?
De auto loslaten ging niet. Ik wist dat als ik dat zou doen, ik meteen op de grond zou belanden.
‘Mijn hoofd.’ Mijn vrije hand greep naar mijn hoofd, het gebonk werd erger. ‘Er speelt een drumband in mijn hoofd.’ Hendriks keek mij aan.
‘Ik denk dat je drugs hebt gehad. We zullen op het bureau kijken hoe het gaat.’ Hij wilde me weg laten lopen bij de auto. Geen goed idee. Het laatste deel van mijn maaginhoud kwam op zijn schoenen terecht.
‘Shit!’ hij sprong aan de kant en liet mij los. Wankelend greep ik de auto weer vast.
Sirenes gingen aan, Frank ging weg.
‘Waar is Frank?’ Mijn stem klonk raar, anders, niet zoals ik normaal klink.
‘Hij wordt naar het bureau gebracht, maak je maar geen zorgen, hij kan je niks meer doen.’ Een vrouw kwam mijn kant op gelopen.
Niks meer doen? Wat had hij gedaan dan?
Weer een arm, nu onder mijn oksel.
‘Oke, daar gaan we!’ de vrouw begon met mij te lopen. Links ,rechts, links en weer rechts. Waarom deden mijn benen niet wat ik wilde? De lampen kwamen dichterbij, of kwam ik zelf dichterbij? De autodeur werd voor mij open gedaan. Ik ging zitten. Zacht. De stoelen waren verbazingwekkend zacht. Hoe zouden ze liggen? Zonder iets te zeggen kantelde ik mijn lichaam, mijn zij nam plaats op het zachte materiaal. De agenten keken me raar aan, maar negeerden me voor de rest. De deur werd dicht gegooid en even later de andere twee ook. Weer hoorde ik lawaai, de drumband was terug.
‘Kan je ze weg sturen?’ Hendriks zat achter het stuur en de vrouw keek mij aan.
‘Wie wegsturen meisje?’ Ik voelde me een gevangene, het tralies dat tussen mij en de vrouw zat beviel mij niks.
‘De drumband, ze vallen mijn hoofd aan. Het doet pijn.’ De vrouw draaide zich om en drukte op een knopje, het lawaai was weg. De drumband ook.
Ik deed mijn ogen dicht.
‘Waarom was die drumband er?’ Ik voelde dat ik werd aangekeken, waarschijnlijk door de vrouw. De man slaakte een zucht. Diep, alsof hij vermoeid was en de hele dag al aan het werk leek te zijn. Best zielig, het was diep in de nacht dus dan was hij al heel lang wakker. Echt heel erg lang. Ik was nog niet lang wakker en toch voelde ik mij moe. In de auto had ik geslapen, alleen weet ik niet hoe lang dat was tot Frank stil ging staan.
‘Waar zijn we?’ mijn vorige vraag werd genegeerd, misschien dat ze hier wel op reageerden.
‘Net buiten Zutphen.’ Frank had mij vanuit Nijmegen meegenomen, hoe lang zou ik hebben geslapen? Uurtje? Langer? Ik had geen idee.

Ruw werd er aan mijn schouder geschut.
‘Artemis?’ ik keek op, Hendrinks had aan mijn schouder zitten schudden, daarachter zag ik een aantal bekende gezichten. Eerst kwamen mijn oom en tante in beeld, een van de weinige mensen van mijn familie waar ik nog contact mee had. Daarna zag ik Evan en Thomas in beeld, het koppel waar ik jaren bij inhuis had gewoond als pleegkind. Ze wilden mij niet weg hebben, dus had ik het geluk van het opgroeien in hetzelfde pleeggezin.
Achter hen stonden Tim en Sophie, Tims moeder.
‘Artemis!’ Evan en Thomas waren de eerste die naar mij toe kwamen lopen. Strompelend kwam ik de auto uit. Twee paar armen sloten zich om mij heen.
‘Hi, waarom is iedereen zo blij? En wat doe ik hier?’ Evan was de eerste die mij los liet, hij keek mij onderzoekend aan.
‘Ze is dronken.’ Dronken, dat was lang geleden. Ik ben een keer eerder dronken geweest, het was een tijdje na de zomervakantie, ik woonde nog niet zo lang op mijzelf en was met een vriendin en haar zus uit gegaan. Er waren veel leuke jongens, jongens die jou drankjes wel voor je betaalden. Ik was niet veel gewend, misschien dat het daarom zo hard ging. Ik strompelde terug naar huis, maar naar het verkeerde, ik stond bij de achterdeur van Evan en Thomas. Mijn sleutel, van mijn appartement, werkte natuurlijk niet op hun deur. Evan had Thomas naar beneden gestuurd, bang dat er een inbreker was. Uiteindelijk zagen ze mij, en heb ik de nacht bij hun doorgebracht. De volgende morgen was ik brak, maar niet zo brak als ik me nu voelde.
‘Mag ze mee naar huis?’ Evan keek de vrouwlijke agent aan.Ze knikte. Met Evan aan de ene kant en Thomas aan de andere kant werd ik van de ene auto naar de andere gebracht.
‘Frank?’ De andere politiewagen was net gestopt en Frank stapte uit. Waarom waren zij hier later?
‘Frank!’ Ik wist me uit de greep van Evan en Thomas te bevrijden rende naar Frank toe.
‘Het spijt me!’ Tranen rolde over mijn wangen. ‘Het is mijn schuld, het is allemaal mijn schuld. Ik had niet weg moeten gaan. Ik had je niet moeten bellen. Het spijt me, het spijt me zo erg!’ Ik wist nog niet wat er aan de hand was, maar ik wist wel dat Frank in de problemen zat, en dat dankzij mij. Zullen ze erachter zijn gekomen? Kan hij hiervoor de gevangenis in? Nee, als er iemand moest, dan ik maar.
‘Artemis, kom weg bij die man.’ Thomas pakte mijn arm om mij terug naar de auto te trekken, waar Evan het kinderslot al op had gezet zodat ik niet uit de auto zou kunnen vluchten.
Frank werd mee het gebouw in genomen, ik werd met de auto mee naar huis genomen. Wanneer ik Frank weer zou zien, ik had geen idee. Één ding wist ik wel, ik voelde me schuldig, en het zou lang duren voordat dat gevoel weg zou zijn getrokken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen