Met mijn gezicht naar beneden gericht liep ik het schoolplein op. Vier jaar, vier jaar geleden dat ik er voor het laatst liep. Na de tweede ben ik van school veranderd. Thomas kreeg een nieuwe baan in Maastricht aangeboden en besloot hem aantenemen, Evan kon overal mee naartoe met zijn werk als schrijver en aangezien ik daarvoor al toestemming had gekregen om permanet bij ze te blijven wonen, verhuisde ik ook mee.
Maar ik was terug, terug op de school waar ik me twee jaar lang in de wc hokjes heb opgesloten om onder de meiden van mijn klas uit te komen. Ik was benieuwd of ze mij nog zouden herkennen.
Ik was veranderd. Ik was altijd behoorlijk dik, een echte emotie-eter, maar ik was behoorlijk afgevallen, ik was nogsteeds aan de forsere kant, maar het was al beter dan in het begin. Ik was eindelijk vrolijk, kon mijn ‘curves’ waarderen en omhelsde mijn imperfecties. Mijn rode haar hing in de gebruikelijke golven over mijn rug en borst, het reikte tot net over mijn borsten en ik was er behoorlijk trots op. Samen met mijn groene ogen vormde het wel het steriotype dat kwam bij roodharige, maar daar kon ik weinig aan veraderen.
De indeling van de school was niet moeilijk, en ik kende hem nog uit mijn hoofd. Lokaal 0.107, daar zou ik mijn eerste les hebben van dit jaar. Ik was blijven zitten en zou waarschijnlijk een van de oudste uit mijn klas zijn.
De deur stond al open maar het lokaal was nog leeg. Snel ging ik achterin zitten, bij het raam, zodat ik nog iets weg kon dromen.
‘Mag ik naast jou zitten?’ Ik had niet door dat het lokaal al was volgestroomd met mensen, ook had ik niet door dat er een jongen naast mijn tafel was gaan staan.
‘Oh, ja hoor!’ hij keek mij aan en stak zijn hand uit.
‘Tim, de nieuwe.’ Ik pakte zijn hand aan.
‘Artemis, de nieuwe.’ Ik schudde zijn hand en lachte naar hem. Vriendschap gesloten.
‘Ik was al bang dat ik de enige nieuwe zou zijn. ‘ Tim vertelde over zichzelf, dat hij samen met zijn ouders de afgelopen vier jaar in Amerika had gewoond, dat hij samen met zijn moeder terug naar Nederland was verhuist en in onze plaats was komen wonen. Ik vertelde over mijn leven, dat ik vanuit Maastricht hiernaartoe was verhuist, dat ik in mijn eentje in een klein appartement woon, dat mijn pleegvaders in Maastricht achterbleven, problemen met het werk. We hadden besloten dat ik 18 was en oud genoeg om voor mezelf te zorgen, zij zouden later wel terug deze kant op komen.
‘Ik snap dat de zomervakantie veel verhalen teweeg brengt, maar toch wil ik beginnen met dit schooljaar. Dus monden dicht.’ Voor de klas stond een man, bruin haar, blauwe ogen, blauw als de zee die ik in de vakantie gezien had. Ik herkende hem nog, en mijn hart sloeg meteen op hol. Ik had dus nogsteeds een zwak voor hem.
‘Laten we eerst een namenrondje doen, er zijn genoeg gezichten die ik nog niet ken. Ik denk dat voor jullie hetzelfde geld. Ik begin wel. Ik ben meneer van Weert, ik ben jullie economie docent zoals jullie al wel door hadden en ik ben op vakantie geweest in Portugal. Nou, nu jullie. Begin jij maar.’ Van Weert wees naar een meisje voor in het lokaal. Hoe dan ook, Tim en ik zouden als laatst aan de beurt zijn. Iedereen was op vakantie geweest, naar Amerika, China, Zuid Afrika, Brazilie, Mexico. Blijkbaar was dit de klas met de rijke kinderen.
‘Hoi, ik ben Tim Dijkerman, ik ben 16 jaar oud en ben op vakantie geweest in Engeland voordat ik naar Nederland verhuisde. Ik heb de afgelopen 4 jaar in Amerika gewoont maar mijn moeder en ik zijn terug verhuist.’ Tim was klaar, Engeland, wauw, het land van mijn dromen.
‘Ik ben Artemis Ruiter, ben 18 jaar en ben niet op vakantie geweest, ik heb wel gewerkt op een camping in Portugal samen met twee vriendinnen. Daarna ben ik ook druk bezig geweest met klussen en verhuizen.’ Ik keek naar mijn tafel, was te verlegen. Het was wachten op een grap die gemaakt zou worden, maar dat viel mee. Nog niemand had iets gezegd over mijn terugkomst of over het feit dat ik niet op vakantie was geweest.
‘Waar heb je hiervoor gewoont Artemis, en waarom ben je hiernaartoe gekomen?’ waarom was hij zo nieuwschierig, waarom vroeg hij niks aan Tim?
‘Maastricht. Mijn pleegvaders wilden terug komen naar hier, we zijn vier jaar geleden daar naartoe verhuist vanaf hier, en nu wilden ze weer terug. Er was alleen een probleem op het werk van een van hun, waardoor ze pas later deze kant op kunnen komen. Daarom ben ik alleen terug gekomen.’ Ik begon te vriemelen aan het elastiekje dat om mijn pols zat. Ik was nogal onzeker over mijn thuissituatie. Achttien jarig meisje woont op zichzelf na dat ze negen jaar lang bij een pleeggezin heeft gewoont bestaand uit twee mannen. In Maastricht wisten ze me er belachtelijk om te maken.
‘Leuk dat je weer terug bent! Nou, het uur is al bijna voorbij, dus ik zal jullie voor deze keer eerder laten gaan. Ik zie jullie, eh.. morgen weer!’ van Weert keek mij aan.
‘Artemis, kan ik jou even spreken?’ Tim keek mij aan, ik haalde mijn schouders op.
‘Heb je hierna ook Engels?’ ik knikte ‘Dan zie ik je daar wel.’ Tim liep weg, ik liep naar van Weert. Hij was op zijn bureau gaan zitten, zijn armen over elkaar geslagen. Zeer gespiert was hij niet, maar toch zag je wel de omlijning van een aantal spieren door zijn strakke shirt heen. Ik zou natuurlijk nooit toegeven dat ik het een hele mooie man vond, want ik weet dat mijn vaders het met mij eens zouden zijn, en dat kan niet, je kan niet op dezelfde mannen vallen als je vaders.
‘Ik wil je even zeggen, dat als er iets is, je altijd naar mij toe kan komen. Ik weet nog dat ik jou een aantal jaar geleden ook in mijn klas had, en dat ze niet zo aardig tegen je waren. Echt, ik hoop dat je naar me toe komt als er iets is, ookal is het iets dat buiten school gebeurt.’ Zijn blauwe ogen keken recht door mij heen, ik voelde ze in mijn hoofd boren. Mijn ogen stonden op de grond gericht, bang voor sympatie in zijn ogen. Mensen vonden mij altijd zielig, na het overleiden van mijn moeder, na het geplaatst worden in een pleeggezin, na dat ik naar Maastricht verhuisde, en nu, nadat ik op mezelf was gaan wonen en nog op de middelbare school zat.
‘Zal ik doen. Mag ik nu naar mijn les?’ ik stopte een pluk van mijn rode haar achter mijn oor, mompelend vroeg ik het.
‘Ja, dat mag. Veel plezier op je eerste schooldag terug.’ Ik draaide me vlug om en liep het lokaal uit. Het getik van mijn hakken weergalmde in de schoolgangen. Dat was één van de dingen die ik verbazingwekkend genoeg wel kon, lopen op hakken. Mijn eerste paar had ik gekregen toen ik 12 was, Evan vond dat ik er oud genoeg voor was en wou me graag helpen met het leren lopen op de dingen. Al snel had ik het onder de knie en kreeg ik een paar hakken die groter waren, en ga zo maar door. Hakken zorgde er voor dat ik me, ik weet niet, sexy voelde, denk ik. Ik was niet de dunste, maar was de jaren daarvoor al wel behoorlijk afgevallen. Hakken zorgde ervoor dat mijn benen strakker leken, alsof ze zowaar dun waren.
Voor de deur van het Engelslokaal stond ik stil. Eerste lesdag, tweede les en ik ben al te laat. Het moet als een plijster, snel en pijnloos. Jammer genoeg was dat niet hoe het in mijn geval ging.
Je moet weten, ik ben nogal onhandig, vooral in gevallen waar dat nou net niet moet gebeuren. Zo gooide ik de deur net iets te hard open, dankzij mijn dagdroom over hoe ik een plijster van mijn arm af trek, viel de hele klas stil en keek de docent mij alleen maar boos aan. Mijn hoofd werd meteen rood, want ja, ik bloos belagelijk snel.
‘Sorry.’ Met mijn hoofd omlaag gericht liep ik naar Tim toe, die een plek voor mij had vrij gehouden.
‘Voor deze keer zal ik het door de vingers zien, maar de volgende keer mag je een briefje halen mevrouw...?’ Hij keek mij vragend aan.
‘Ruiter. Artemis Ruiter.’ Ik zag een vonk van herkenning in de ogen van de docent.
‘Dochter van Sophia Ruiter?’ ik knikte, mijn moeders naam was immers Sophia. Ze had haar meisjesnaam gehouden, en op mijn zestiende besloot ik om mijn achternaam in die van haar te veranderen, ik wou niks in mijn naam hebben dat mij herinnerde aan de spermadonor die zich acht jaar in mijn leven heeft bevonden.
‘Hoe is het met haar? Ik heb haar echt al heel lang niet meer gesproken! We hebben samen gestudeerd.’ Mijn moeder was ook docente Engels, wel op een andere school.
‘Ze tien jaar geleden overleden.’ Ik keek naar mijn handen. Ookal was het tien jaar geleden, het overleiden van mijn moeder was een zwak punt en ik was er nog steeds niet overheen. Ik was gewent om het mensen te vertellen, maar niet om het aan mensen te vertellen die haar daadwerkelijk gekend hebben.
‘Oh, het spijt me.’ De docent wist zich geen houding meer tegeven. Hij vond me zielig, zoals iedereen. Hij begon snel over een ander onderwerp. Werkweek. Werkweken gingen standart naar Engeland, iets waar ik zelf best blij mee was, als ik het alleen maar kon betalen. Natuurlijk betaalde Thomas en Evan nog wel wat voor mij, zoals een deel van mijn huur, maar ik kon niet van ze verlangen dat ze zulke dure dingen voor mij zouden betalen zoals werkweek, ik was officieel geen pleegkind meer, en ondanks dat ik me altijd als hun dochter zou blijven voelen, kwam het voor mij nog niet zo ver dat ik wou dat ze dure dingen voor mij gingen betalen. Ik was een jong volwassen vrouw en kon best dingen voor mijzelf regelen, ookal betekende dat misschien een iets minder luxe leven. Ik had aardig wat gespaard dankzij het werk in Portugal, maar veel was ook opgegaan aan het opknappen en inrichten van mijn appartementje. Het geld dat ik over had gehouden was lang niet genoeg voor werkweek, maar ik zou de eindjes wel aan elkaar knopen.
‘En het toppunt, we zullen de week afsluiten met een avond stappen, waaronder een nachtelijk rondje in the London eye!’ Londen, de stad van mijn dromen. Samen met Evan ben ik er geweest voor mijn zestiende verjaardag. Thomas was meer het mannetje van de relatie, en had er niet zo veel zin in om samen met Evan en mij winkel in winkel uit te gaan, dus hij bleef in Maastricht. Alleen, the London eye was een klein probleem. Ik heb hoogtevrees, en niet een beetje ook niet. Als ik op de tweede verdieping van de school sta tril ik al op mijn benen, laat staan als ik in de top van the London eye sta.
‘Meneer, hoeveel kost werkweek?’ mijn hand schoot meteen omhoog, ik moest toch weten hoe veel ik moest sparen om mee te kunnen.
‘Maak je geen zorgen, je ouders zullen binnenkort een brief ontvangen met de bedragen en data’s erin.’ Ik rolde mijn ogen. Ouders, of ik zelf in dit geval. Ik hoopte dat die brief maar snel zou komen, anders had ik niet genoeg tijd om te sparen.
‘Komt wel goed.’ Tim keek mij aan, snapte blijkbaar al waar ik op doelde.
‘Ik hoop het.’ Verder wou ik er geen woorden aan vuil maken, het zou me lukken of niet, en lukt het niet, is het jammer.
‘Verder zullen we binnenkort ook beginnen aan de opdrachten die we in Londen gaan uitvoeren. We zullen een aantal mensen gaan ondervragen om meer te weten te komen over het inside leven van Londen. Daarom....’
‘Meneer, welke andere docenten gaan er mee?’ een meisje met bruine haren begon door de docent heen te praten. Ze had een oranje gezicht van de hoeveelheid make-up die ze ophad, en toch zag je alle puisten er nog doorheen.
‘Mevrouw de Jong, ik zou het fijn vinden als u in het vervolg niet door mij heen praat. Nou, ikzelf ga natuurlijk mee, ook zal meneer van Weert van economie mee gaan, jullie zullen namelijk ook voor economie een opdracht moeten doen. Mevrouw Plas van geschiedenis gaat mee, mevrouw Zuils van Scheikunde en meneer van Loo, van natuurkunde.’ Bijna iedereen zuchtte bij die laatste, blijkbaar geen aardige vent. ‘Ik hoop dat dit jullie aanstaat, en anders is dat jammer, er kan niet van groep geruilt worden en ook de docenten worden niet geruilt. En nu beginnen we met de les.’ Meneer Hemels, ik kwam twee weken later eindelijk achter zijn naam, begon met zijn les over de present perfect en past perfect. Gramatica was iets waar ik nooit veel aandacht aan besteede, ik deed het op gevoel en eigenlijk klopte dat altijd. Verveeld begon ik een beetje in mijn schrift te tekenen. Tekenen vond ik altijd al leuk, maar ik was er niet goed in.
‘Artemis?’ verschrikt keek ik op. Tim, die naast mij zat, stond opeens aan de andere kant van mijn tafel.
‘De les is afgelopen.’ Ik knikte en pakte snel mijn boeken in. Dagdromen was iets waar ik zeer goed in was.
‘Mag ik jou rooster eens zien?’ Tim keek mij aan en gaf mij die van hem. Precies hetzelfde rooster als die van mij.
‘We hebben hetzelfde rooster. Had niet verwacht dat er nog iemand zou zijn met wiskunde D én biologie.’ Snel gaf ik Tim zijn rooster terug en glimlachte naar hem.
Na de middelbare school wou ik chemiste worden. Scheikunde was een van mijn lievelingsvakken, vandaar dat ik er ook mee verder wou. Toch wou ik mijn opties open houden, dus had ik wiskunde D genomen, aangezien wiskunde altijd al iets was waar ik goed ik ben geweest, dus besloot ik om dat erbij te nemen. Waarschijnlijk was ik het enige meisje, aangezien techniek toch echt iets was voor jongens.
‘Ja, ik wil eigenlijk hierna nog vwo gaan doen en dan medicijnen gaan studeren, maar van mijn moeder moet ik mijn vader achterna gaan en iets in de architectuur gaan doen.’ Ik knikte, was niet gehele onlogisch met dit paket.
‘Ik wil graag chemiste worden, maar tja, ik wil mijn keuzes graag open houden, aangezien ik een enorme twijfelkont ben.’ Samen met Tim liep ik door naar Natuurkunde, stiekemd hopend dat deze dag snel voorbij zou zijn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen