‘Ik heb geen zin meer.’ Tim en Charlotte zaten naast mij. Ik heb Charlotte na twee weken ‘ontmoet’. Ze was een oud klasgenoot van mij en een van de weinige die mij daadwerkelijk herkende, en die me ook aansprak. We kwamen er achter dat we veel gemeen hebben, waaronder onze obsessies met enkele tv series en boeken, waardoor we besloten vrienden te worden.
‘Ik ook niet, gelukkig hebben we straks van Weert, ik heb geen bezwaar om twee uur lang naar hem te staren hoor. ‘ Charlotte gaf mij een knipoog, waardoor ik lichtelijk begon te blozen. Charlotte was er al vrij snel achter gekomen dat ik van Weert geen onaantrekkelijke man vond, waardoor ze mij er elke keer een beetje mee moest plagen. Gelukkig wist ik wie het deed.
‘En dat was de les van vandaag. Ik hoop dat jullie een fijn weekend hebben. Oh, en Artemis, zou jij nog even willen blijven?’ Hemels hielt mij nog even tegen terwijl de rest snel zijn tassen inpakte.
‘Natuurlijk meneer.’ Ik zuchte, had even geen zin meer in het gezeur. Tim en Charlotte keken mij met medelijden aan, ze wisten dat ik het niet zo met Hemels had.
‘We hebben voor werkweek nog niet het voledige bedrag van jou ouders ontvangen, en door de reserveringskosten moeten we het volgende week binnen krijgen, anders kan je niet mee.’ Mijn mond zakte open. Werkweek was nog een maand weg, het zou krap worden maar ik zou het met een beetje geluk net kunnen regelen.
‘Dit kunt u niet menen! Meneer, ik moet het zelf betalen, ik zou het geld een week voor werkweek net bij elkaar hebben, kunt u niet iets regelen? Alstublieft?’ ik keek hem smekend aan.
‘Sorry Artemis, regels zijn regels. We moeten het geld volgende week hebben of je kan niet mee. Het spijt me.’ Boos pakte ik mijn rugzak op. Ik had zo veel moeite gedaan om het geld bij elkaar te sprokkelen, en nu zou ik niet mee kunnen door zo’n stomme regel! Woest veegde ik de tranen van mijn wangen af, ik had hier zo geen zin in. Ik had me heel erg verheugt op werkweek, en nu werd het zo bruut van mij afgepakt.
‘Godver.’ Ik liep de wc’s in, waar jammer genoeg ook een groepje barbie’s voor de spiegel stonden. Ik zag ze me even aankijken maar al snel wende ze hun blik af, gelukkig maar. Ik liep een hokje in waar ik snel mijn behoefte deed, mijn gezicht iets fatsoeneerde in mijn handspiegel en het hokje weer uitliep.
‘Wat denk jij te doen?’ ik had me net tussen twee meisjes in weten te wurmen om mijn handen even te kunnen wassen.
‘Mijn handen wassen, waar lijkt het op?’ ik wou me omdraaien om een handdoekje te pakken om mijn handen af te drogen, maar ik werd meteen bij mijn schouder gepakt. Lange nagels boorde zich in mijn schouders en ik werd snel omgedraait. Voor mij stond Annelie, een van de grootste tutjes uit mijn klas.
‘Wie denk je nou eigenlijk dat je bent? Je bent echt niet beter dan ons hoor, zeer zeker niet. Kijk dan eens naar jezelf, je bent een dom en dik varken, die aanhangsels van je gaan alleen uit medelijden met je om. Je bent te leijk om op deze wereld rond te lopen. Ik snap nieteens waarom je de moeite hebt genomen om terug te komen, niemand mag je. Ik snap best dat die homo’s je hebben verstoten, ik zou ook niet met zo’n dom mokkel als jou in huis willen wonen. Ik weet nieteens waarom je de moeite nog neemt om te leven, deze school, wat zeg ik, deze wereld zou beter af zijn zonder jou. Waarom maak je het niet voor iedereen makkelijker en maak je jezelf af, dan hebben we tenminste geen last meer van je. Doei doei varkentje.’ Na het laatste woord spuugte ze in mijn gezicht. Met een stevige duw werd ik de wc’s uitgegooid en werd de deur achter mij dicht getrokken. Tranen waren al over mijn wangen gaan stromen. Ik wou niet meer. Ik wou naar huis, ik wou alles achter me laten en me onder een deken verstoppen met een goed boek, een stuk chocolade en een kop warme thee. Ik wou mijn muziek hard aanzetten en de wereld om mij heen vergeten.
‘Gaat het?’ zonder dat ik het door had was ik tegen een harde borstkas aangelopen.
‘Het gaat prima.’ Ik snauwde, iets wat ik niet vaak deed. Ik was veel vrolijker dan vroeger, en dus snauwde ik een heel stuk minder.
‘Je huilt, dus het gaat niet, kom, dan praten we even, dat lucht vast op.’ Ik werd mee getrokken naar een ruimte met een grote tafel en enkele stoelen daaromheen. Een soort van vergaderruimte dacht ik. Een zakdoek werd mijn gezichtsveld ingebracht. Pas toen ik opkeek zag ik wie mij had meegetrokken. Van Weert. Geweldig, echt geweldig, de knapste docent van de school had mij zien huilen.
‘Nou, vertel wat er is. Je rent niet zomaar huilend door de gang.’ Van Weert kwam tegenover mij zitten, zijn knieën zeer dicht bij die van mij.
‘Het is niks.’ Met de zakdoek veegde ik mijn tranen weg.
‘Het is wel iets, anders had je hier niet zo gezeten. Vertel, dat lucht op.’ Ik zuchte en keek hem aan. Hij keek terug. Ik zag intresse in zijn ogen, samen met iets anders wat ik niet kon benoemen.
‘Ik stond net in de wc’s, Annelie en haar groepje stonden er ook. Annelie sprak mij aan, vertelde me dat ze niet snapte waarom ik terug was gekomen. Zei dat ik een dik varken was en te lelijk om op deze wereld rond te lopen. Dat niemand bevriend met mij wilt zijn en dat ze snapt dat mijn pleegvaders me hebben verstoten. Ze zei dat ik beter zelfmoord kon plegen. Ze heeft gelijk. Wat doe ik hier? Er zal nooit iemand zijn die van mij zal houden, ik bedoel, kijk naar mij. Ik ben een lelijk, dik kind, welke jongen zou nou ook zo gek zijn om met mij iets te beginnen?’ tranen waren sneller over mijn wangen komen stromen, de waterval aan woorden had mijn mond verlaten.
‘Niks van wat zij heeft gezegd is waar. Ik zie een prachtig meisje voor mij zitten waar jongens voor in de rij zouden moeten staan. Annelie heeft je alleen maar leugens verteld om zichzelf beter te voelen. Je bent prachtig Artemis en laat niemand je iets anders wijs maken.’ Ik keek hem aan, mijn ogen vol tranen.
‘Probeer me niet beter te laten voelen, want ik weet de waarheid. De jongens staan niet voor mij in de rij en zullen dat ook nooit doen. Ik ben niet het soort meisje waar ze op vallen. Kijk naar mij, ik ben dik en lelijk, dat is mij al jaren verteld en ik weet dat het waar is.’ Van Weert keek mij in mijn ogen aan. Zijn hand ging naar mijn wang, naar het haar dat daar hing en hij stopte het achter mijn oor.
‘Ik kijk naar je. En ik zie een prachtig meisje waar iedere jongen voor in de rij zouden moeten staan. Ik zie een volwassen vrouw die veel heeft meegemaakt maar die zich er doorheen heeft weten te slaan. En ik zie een prachtig meisje die niet weet wat ze waard is, wat ze is heel veel waard.’ Zijn ogen leken mij te hypnotiseren. Zonder dat ik het door had kwam zijn gezicht dichterbij. Mijn ogen sloten zich langzaam. Zijn zachte lippen kwamen op die van mij te liggen. Hier had ik al die tijd van gedroomd. Zijn lippen op die van mij. Ze bewogen in harmonie samen. Hij smaakte verrassend zout, waarschijnlijk van mijn tranen, die opgedroogt op mijn wangen en lippen zaten. Langzaam lieten we elkaar los, ik hield mijn ogen gesloten, wou nog van het laatste moment genieten.
‘Het spijt me, ik kon het niet laten. Je wilt niet weten hoe lang ik mezelf al heb moeten tegenhouden.’ Langzaam opende ik mijn ogen. Mijn handen gingen naar mijn lippen, waar ik die van hem nog steeds kon voelen.
‘Het geeft niks.’Ik keek hem aan, ik herkende de blik in zijn ogen. Het was de blik die Evan aan Thomas gaf, en Thomas aan Evan. Het was een blik vol met verlangen, vol met geluk.
Hij pakte mijn hand.
‘Artemis, alsjeblieft, geloof mij. Je bent een geweldig, lief en prachtig meisje. Laat niemand je iets anders wijsmaken.’ Zijn hand, die nog steeds op mijn wang lag, ging langzaam naar die van mij toe. Onze vingens verstrengelde in elkaar. Blozend keek ik naar beneden.
‘Je bent zo schattig als je bloost.’ Dit zorgde er voor dat mijn wangen alleen maar warmer, en daardoor waarschijnlijk roder, werden. Zijn andere hand ging naar mijn kin.
‘Alsjeblieft, kijk me aan.’Ik schudde mijn hoofd. ‘Je hebt zulke prachtige ogen waarom zou je ze verbergen?’ mijn wangen werden zo mogelijk nog roder.
‘Ik weet dat ik me niet zal kunnen inhouden.’ Zijn hand leed mijn hoofd omhoog, zijn ogen hielden mij gevangen.
‘Gelukkig maar, want ik kan het ook niet.’ Alweer kwamen zijn lippen dichterbij. Vlak voor ze die van mij zouden bereiken, ging de bel. De pauze was afgelopen en ik zou naar mijn volgende les moeten. Economie. Van van Weert.
Snel stond ik op, pakte mijn tas en liep de ruimte uit. Van Weert had iets langer nodig om uit zijn trans te komen en achter mij aan te lopen.
‘Daar ben je!’ Tim kwam naar mij toe gelopen. Natuurlijk, ik was de hele pauze weggebleven en had niet eens verteld waar ik was.
‘Hier ben ik!’ een nerveus lachje kwam uit mijn mond. Charlotte, die achter Tim was opgedoken, keek me met een wetende blik aan maar liet het varen. Voor nu.
‘Wat moest Hemels van je?’ Samen met mijn vrienden liep ik naar het goede lokaal.
‘Het geld voor werkweek moet volgende week binnen zijn, maar ik heb het helemaal nog niet bij elkaar, dus kan ik niet mee. Ik kom nog zo’n honderd euro tekort.’ Tim legde een arm om mijn schouder heen. Hij was minstens een kop groter dan mij, wat dankzij mijn hakken toch nog iets verminderd werd.
‘Komt wel goed, dat beloof ik je.’ Ik schudde mijn hoofd maar besloot er niks op te zeggen. Met Tim weet je het maar nooit.
‘Mijn moeder vroeg trouwens of je vanavond blijft eten. Ze vind dat ze je al te lang niet heeft gezien en aangezien we bij mij toch aan het scheikunde project gaan werken vond ze het wel mooi uitkomen.’ Ik moest lachen. Sophie, de moeder van Tim, was een topwijf. Ze had zich door de scheiding heen weten te slaan en was in Nederland bezig met van alles en nogwat. Dankzij het geld dat ze van Tims vader had gekregen, die een behoorlijk groot bedrijf bezitte, hoefde ze niet meer te werken, waardoor ze zich inzette voor verschillende stichtingen als vrijwilliger, maar ook veel thuis was om Tim alsnog een goede jeugd te geven. Elke keer als ik bleef eten kookte ze geweldige maaltijden. Mijn lievelings eten was Lasagne, iets wat ik thuis niet meer kon maken doordat ik geen oven had, wat Sophie dan ook vaak maakte als ik langs kwam. Zelf is ze half Italiaans, waardoor mijn favoriete lasagne dus ook die van haar was geworden.
‘Is goed. Ik had toch nog geen boodschappen voor vanavond gedaan.’ Ik zette mijn tas neer op een van de tafels achterin, Tim zetten die van hem achter mij neer en Charlotte zette die van haar daarnaast. Ik zat vaker in mijn eentje voor ze, ik kon me makkelijker op de les concentreren als ik geen afleiding dichterbij had zitten. Vijf minuten verstreken, ik was nogsteeds met Tim en Charlotte aan het praten.
‘Van Weert is wel laat zeg.’ Net op dat moment liep van Weert het lokaal in.
‘Wat fijn dat u zich zorgen maakt mevrouw Windroos, maar ik ben gewoon aanwezig dus de gesprekken kunnen afgerond worden zodat we kunnen beginnen met deze zeer interesante les.’ Ik durfde niet op te kijken, bang hem recht aan te kijken en weer te gaan blozen.
Ik begon een beetje in mijn schrift te tekenen, ik kon helemaal niet tekenen maar het was wel iets waardoor de tijd sneller ging. Na vijf minuten besloot ik toch maar de opgaven te maken, aangezien economie niet mijn beste vak was.
‘Art, ga je vanavond ook mee naar Bingo?’ Bingo was een kroeg in het dorp waar ik redelijk vaak kwam met Charlotte en haar zus Anouk. Elke vrijdag avond waren wij er eigenlijk wel te vinden.
‘Is goed, ik kan wel weer een drankje gebruiken.’ Ja, vooral na het voorval in de pauze. Waarschijnlijk zou ik vanavond het idee hebben dat ik het allemaal had bedacht in een dagdroom.
‘Top! We komen jou kant wel op, ik denk dat Nouk eerst nog even een drankje bij jou wilt doen.’ Ik knikte.
‘Dames, ik weet dat het bijna weekend is, maar zouden jullie je gedachtes toch nog even bij de les willen houden?’ Snel draaide ik me om en keek weer naar mijn schrift. Van Weert was naast de tafel van Charlotte komen te staan, zonder dat iemand van ons het door had.
‘Ja meneer.’ Mijn pen vond snel zijn plek terug in mijn hand en ik begon vuurig van mij af te schrijven. Geen oogcontact maken, geen oogcontact maken.
De bel ging, snel pakte ik mijn spullen en wou het lokaal uitlopen.
‘Artemis, zou je nog even willen blijven?’ Charlotte keek mij lachend aan.
‘De docenten moeten je wel hebben vandaag he?’ Ze gaf me een knuffel. ‘Nouk en ik gaan zo naar de stad, dus ik kan helaas niet op je wachten. Ik zie je vanavond wel.’ Ik knikte en gaf haar een knuffel terug.
‘Ik kom straks wel naar jou toe Tim, ik moet mijn scheikunde spullen nog thuis ophalen. Ik zie je straks wel.’ Tim knikte en liep weg, samen met Charlotte.
‘Ik wou het even hebben over zonet.’ Van Weert deed de deur achter hem dicht en kwam tegenover me zitten, op de tafel.
‘Het spijt me, ik had het niet moeten doen. Ik snap dat het voor jou allemaal verwarrend is, maar zou je het alsjeblieft tegen niemand willen zeggen? Dit kan me mijn baan kosten.’ Ik keek hem even verward aan.
‘Ik dacht dat we het allebei wouden...’ Het deed pijn. Weer een kerel die me zoende, niet voor mij maar gewoon om te zoenen.
‘Nee, zo bedoel ik het helemaal niet! Het is, zoals je weet, dit mag niet, ik ben je docent!’ Hij hield mijn gezicht vast. ‘Maar dat ik het niet had moeten doen, betekend niet dat ik het niet wou doen. Ik wou het, zo graag.’ Ik keek hem aan, recht in zijn ogen, zijn prachtige blauwe ogen.
‘Ik wou het ook, het was niet alleen uw schuld..’
‘Je.’ Ik keek hem raar aan.
‘Je hoeft me geen u te noemen, je. Als we alleen zijn is je prima.’ Hij drukte zijn lippen op mijn voorhoofd. Een glimlach verscheen op mijn gezicht.
‘Dankje.’Ik zuchtte. ‘Dat had ik even nodig.’ Gelukkig zaten we in een lokaal zonder ramen. Het zou pas erg zijn geweest als iemand het had gezien.
Hij gaf me een knuffel.
‘Ik snap het als je er niks mee doet, maar ik geef je mijn telefoonnummer. Als er iets is, wat dan ook, alsjeblieft, bel me, sms me. Zelfs als je even wilt praten.’ Ik voelde dat hij mijn telefoon uit mijn kontzak pakte. Ik had geen wachtwoord op mijn telefoon gezet, Charlotte werd er elke keer gek van en smeet mijn telefoon bijna dagelijks kapot, dus hij kon er gemakkelijk in.
‘Frank.’ Hij fluisterde in mijn oor, de haartjes in mijn nek gingen overeind staan door zijn warme adem.
‘Frank?’ Ik stond lichtelijk te trillen op mijn benen, hij was zo dichtbij en rook zo lekker, ik kon niet meer helder nadenken. Hij grinnikte, een lage brom die door mijn borstkas heen voer.
‘Mijn voornaam is Frank. Ik zal mijn achternaam maar niet in je telefoon zetten, ik weet dat Charlotte hem altijd afpakt, we willen niet dat ze verkeerde ideeën gaat krijgen, of wel?’ Ik knikte, hij liet mij los, na dat hij mijn telefoon terug in mijn kontzak had gedaan.
Hij keek mij aan, zijn ogen straalde. Het was altijd al mijn droom geweest dat er een jongen, een man, zo naar mij kon kijken. Het liet me warm voelen van binnen.
‘Nee dat willen we niet.’ Ik overbrugde de afstand tussen hem en mij. Ik drukte mijn lippen kort op die van hem, lang genoeg om mijn verlangen naar hem de stillen, maar niet lang genoeg om meer te willen. Het kon niet, het was verkeerd, ik wist het, maar ik wou het, ik wou het zo graag.
‘Tot maandag Frank.’ Ik pakte snel mijn rugtas en verliet het lokaal. Ik voelde mijn telefoon in mijn kontzak branden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen