Foto bij Chapter 75.1 ||

Anne Ramsey


Een week later had Alexis me ervan kunnen overtuigen om met hem mee te gaan joggen in het bos. Toen we uit de auto stapten en ik het modderige pad zag, had ik meteen al spijt.
'I can't believe you convinced me to go running with you,' zei ik dan ook.
'I can,' grijnsde Alexis zelfvoldaan.
Ik rolde met mijn ogen en schudde mijn hoofd. Nu kreeg hij toch te veel noten op zijn zang.
Atom en Humber sprongen enthousiast uit de auto en waren duidelijk meer in hun element dan ik.
'Alright, we'll start slow,' zei Alexis die aanzette en het tempo bepaalde.
'Slow?' vroeg ik verwonderd toen ik naast hem kwam lopen. Dit was allesbehalve een traag tempo.
'Come on, baby, I'm sure you can keep up with me,' bemoedigde hij me aan.
'And I'm sure I'm gonna be dead!'
Ik vond het nu al lastig, maar ik wilde me niet laten kennen. De honden renden voor ons uit en leken het prachtig te vinden dat het bospad er modderig bijlag door de regen. Ze renden met veel plezier door de plassen die ik behoedzaam probeerde omzeilen.
Toen we terug bij de auto arriveerden, was ik buiten adem terwijl Alexis nog zo fris was als een hoentje.
'That felt great, didn't it?' vroeg hij toen hij nog wat stond te stretchen.
'Not really my definition of "great",' pufte ik. Ik wreef over mijn voorhoofd en trok een vies gezicht. 'I'm sweating. It's gross.'
Hij lachte en keek me geniepig aan. 'Well, I know a solution for that!'
Wanneer we terug bij hem thuis arriveerden, had hij nog steeds niet gezegd wat die zogenaamde oplossing dan wel mocht zijn. Ik zat ongeduldig op de bank en vroeg me af waar hij bleef.
'All set and done!' grijnsde hij toen hij weer opdook. 'I thought after our big effort, it's time to wind down! You wanna join me for a relaxing bath?'
Mijn gezicht klaarde meteen helemaal op. Dit was precies waar ik nu zin in had! 'Oooh! Now you're talking!'


Theo Walcott



Alle commotie van de laatste tijd leek nu wel grotendeels voorbij. Ik dacht dat er nooit een einde aan ging komen. Een scheiding verwerken was sowieso geen pretje, maar om dan alles in de pers uitgesmeerd te zien en allerlei beschuldigingen naar m'n hoofd te krijgen... Het was hoogtijd dat het weer rustiger werd.
De scheidingspapieren waren nu officieel geclassificeerd. Melanie was intussen verhuisd en dat betekende ook dat Finley mee was. Ik mocht er niet te veel aan denken of ik werd er weer akelig van. Mijn enige troost was dat Finley nog zo jong was dat hij dit alles onmogelijk kon beseffen.
'You okay, babe?' vroeg Nadieh die merkte dat ik diep in mijn gedachten verzonken was. We waren naar de Starbucks in de buurt gegaan voor een lekkere koffie en een gebakje.
'Yes, I was just thinking that I'm relieved that the storm has calmed down.'
Ze glimlachte smalletjes. 'Me too.'
Ik nam een sip van mijn koffie die nog gloeiend warm was en keek toen Nadieh doordringend aan.
'You were a great support throughout all of this, Nadieh,' zei ik. 'And to be honest I'm surprised you still wanna be with me.'
'Don't be silly!' riep ze meteen. 'I'd be mad if I didn't want to be with you!'
Ik kreeg een warm gevoel vanbinnen en kon de oprechte toon uit haar stem niet uit mijn hoofd krijgen. Nadieh was echt wel bijzonder en het feit dat we deze mediastorm als koppel overleefd hadden, wilde veel zeggen.
Wanneer we na de koffie met gebak terug naar haar appartement wandelden, had ik opeens ontzettend de behoefte om mijn gevoelens met woorden uit te drukken.
'I really enjoy spending time with you,' begon ik zachtjes.
Nadieh glimlachte gecharmeerd en kneep even in mijn hand.
'In this short but intense amount of time, I just... there's no other way of saying it but I love you.'
Er volgde geen reactie behalve dat Nadieh opeens stilstond op het trottoir en me verbaasd en ongelovig aanstaarde.
'Wait, what? You... you just said the L word?' stamelde ze uiteindelijk uit.
Ik knikte en beet terughoudend op mijn lip. 'Yes.'
Nadieh wist duidelijk niet hoe te reageren en begon weer verder te wandelen. Ik ging naast haar lopen, maar merkte dat haar tempo opeens wel de hoogte was ingegaan.
'I have to be honest, I don't know how to respond,' gaf ze beschaamd toe.
'You're overwhelmed, I understand.'
Ze knikte, maar keek me toen schuldig aan. 'Theo, I'm afraid I can't say it back.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen