Foto bij Chapter 006 ~ Sindy

Mundane's is een term dat word gebruikt in Shadowhunters, ik vond het wel leuk om het hier in te gebruiken XP

Ik keek toe hoe Jayli naar die jongen toe liep. 'Wees voorzichtig, misschien hoort hij bij die gasten!.' zei ik. 'In dat geval kunnen we er achter komen waarom ze mijn huis binnen vielen!.' zei ik. 'Ik....hoor niet bij hun!.' wist die jongen met moeite uit te brengen. 'Hoe weten we of je niet liegt?.' vroeg ik. 'Geloof me, dan zou ik wel met een betere smoes komen dan dit!.'' zei die jongen. Ik keek Jayli voor een moment aan, en toen naar die jongen. 'Zweer je dat je niet bij die idioten hoort?.' vroeg Jayli . 'Je hebt mijn woord!.' zei die jongen. Ik trok Jayli weg bij die jongen, 'Wat doe je, straks lopen we regelrecht in een val!.' zei ik. 'Ik weet het eerlijk gezegd niet, volgens mij is hij niet slecht!.' zei Jayli. 'Hoe weet je dat?.' vroeg ik. 'Waarom zouden die idioten hem zo achterlaten, nog even en hij bloed dood. Plus hij ziet er niet zo uit als hun!.' zei Jayli. 'Ugh...oké als we wel in de val lopen is het jouw fout!.' zei ik. Ik knikte en we liepen weer naar die jongen toe. 'Kan je staan?.' vroeg Jayli en stak haar hand vast. Die jongen bleef naar haar pols staren, naar de tattoo die ze op mijn pols had staan. 'Is er iets mis?.' vroeg ik. Die jongen keek op en schudde zijn hoofd, en stond op. 'We moeten gaan, ze zijn niet ver weg!.' zei die jongen en liep het bos verder in. Jayli en ik keken elkaar nog raar aan, en liepen toen die jongen achterna. 'Dus....wat is er gebeurd?.' vroeg Jayli. 'Misschien vertel ik dat straks!.' grinnikte die jongen iets. 'Hoe bedoel je?.' vroeg ik. 'Kom, het is niet ver meer!.' zei die jongen. Niet ver meer voor wat?. Na een tijdje lopen draaide die jongen zich om, 'Misschien is het beter als jullie even hier wachten!.' zei hij voor hij door liep. Jayli liep naar me toe, en we keken samen toe hoe die jongen verder het bos in liep. 'Vertrouw jij hem?.' vroeg Jayli. 'Geen idee!.' zuchtte ik. 'Hoe dan ook.....hij lijkt meer te weten over die kerels die mijn huis binnenvielen!.' zei Jayli. 'Ja als hij er niet bij hoort!.' zuchtte ik. 'Als dat zo is word het rennen!.' grinnikte Jayli en leunde tegen een boom aan. 'Sinds wanneer heb jij eigenlijk een tattoo?.' vroeg ik. 'Oh dat?. Dat was ooit een geboorte vlek, maar hij had al zeg maar een vorm van een maan en toen heb ik hem laten bewerken!.' zei Jayli. 'Hij is echt mooi!.' zei ik. We keken om toen we die jongen naar ons toe zagen lopen. 'Kom, iemand wil jullie spreken!.' zei hij. Ik keek Jayli verbaast aan. 'Rustig maar, we horen niet bij die kerels die jullie opjoegen. Vertrouw me!.' zei hij. 'Wat als dat wel zo is?.' vroeg ik. 'Geloof me, dan had ik jullie allang gevangengenomen!.' zei die jongen en liep voorop. Jayli en ik volgden hem op veilige afstand, tot we op een soort open plek kwamen. Er was een kampvuur, maar er was verder niemand. Ik keek om me heen, ik heb hier echt geen goed gevoel over. 'Jungkook, zijn dit de 2 meiden?.' hoorde we plots achter ons en sprongen 10 meter de lucht in. Een lange donker kleurige jongen stond achter ons, en keek ons strak aan. 'Ja, ik kwam hun tegen in het bos!.' zei die jongen zuchtend en ging tegen een boom aan zitten. 'Kan iemand ons vertellen wat hier aan de hand is?.' vroeg Jayli. Die lange jongen greep haar pols vast en keek naar haar tattoo. Wat is daar toch mee, dat iedereen hem zo mooi vind?. 'Dus het is waar!.' zei die jongen. 'Wat is waar?.' vroeg ik. 'Hey, kijk speeltjes!.' hoorde ik achter ons en draaide me om. Een jongen stond nog geen centimeter achter me, en ik deinde bang achteruit. 'V laat hun met rust!.' gromde die lange jongen. En diegene die net V werd genoemd liep pruilend weg. 'Met hoeveel zijn jullie wel niet?.' vroeg Jayli. '7!.' zei die jongen voor ons. 'Oké wow voor we het vergeten, wat de fuck is hier aan de hand?.' vroeg ik. Die jongen voor ons zuchtte. 'En waag het te liegen, wij moesten vluchten voor ons leven!.' zei ik. 'Die jongens die jullie lastigvielen zijn jagers!.' hoorde we. Nog een andere jongen liep onze kant op, en ging toen naast die lange dude staan. 'Jagers?.' vroeg Jayli. 'Jin, ik weet niet of we het ze kunnen vertellen!.' zuchtte die lange jongen. 'We moeten wel, de jagers weten nu wie ze zijn!.' zei die Jin. 'Kan iemand me uitleggen, wat er hier aan de hand is.?.' gromde Jayli. 'Goed, goed maar ik zou gaan zitten als ik jullie was, want dit komt over als een shock!.' zei die lange jongen. Jayli en ik gingen bij het vuurtje op de grond zitten. 'Oké luister...wij zijn geen mundane's!.' zei die lange jongen. 'Wat is een mundane?.' vroeg ik. 'Een mens!.' zei Jin. 'En dat zijn jullie ook niet!.' vertelde die lange jongen verder. 'Hoe bedoel je, volgens mij zijn wij gewoon mensen!.' zei Jayli. 'Dat denken jullie, maar dat geboorte teken zegt van niet!.' zei die lange jongen. 'Hoe bedoel je?.' vroeg ik bang. 'Hij heeft het over weerwolven!.' klonk er ergens vanuit het bos. Jayli en ik keken elkaar verbaast aan. 'Weerwolven, zoals in die films?.' vroeg ik. 'Het is geen film, het is echt!.' zei die jongen. 'Wow wacht even, rustig aan. Nogmaals hoe kunnen we jullie vertrouwen?.' vroeg Jayli. 'Geloof me, wil je liever terug naar huis en dat de jagers je vinden, en dat ze allerlei experimenten op je gaan doen?.' klonk er weer in het bos en ik kreeg rillingen over mijn rug lopen. 'Suga hou je mond!.' gromde Jin. 'Hij heeft wel gelijk, de reden waarom die jagers achter jullie aan zitten. Is omdat jullie ook weerwolven zijn!.' zei die lange jongen. 'Weet je zeker dat je niet gek bent?.' vroeg ik. 'Luister, ik snap dat dit best een shock is, maar je moet ons geloven!.' zei Jin. 'Sorry dit is iets te bizar om een twee drie te gaan geloven!.' zei ik en stond op. 'Ze heeft een punt!.' zei Jayli. 'Misschien weet ik wel een manier om jullie te overtuigen!.' zei Jin en stond op, voor hij weg liep. 'Waar gaat hij heen?.' vroeg ik en keek naar Jayli. Enkele seconden later hoorden we het gegrom van een wolf, en een grijze wolf kwam onze kant op gelopen. 'Wolf!.' zei ik bang. 'Rustig maar, dat is Jin. Hij doet jullie niks!.' zei die lange jongen. 'Dus als ik het goed heb....zijn wij allebei net zo. Al onze hele leven?' vroeg Jayli. 'Geloof je ze echt?.' vroeg ik. 'Heb jij hier een andere verklaring voor?.' vroeg Jayli. Ik beet op mijn lip en schudde mijn hoofd, voor ik weer ging zitten. 'Geloof me, jullie zijn nu het veiligst bij ons, het is al laat we hebben nog tenten op staan. Rust zoveel je nodig hebt, morgen ochtend praten we verder!.' zei die lange jongen stond op. Jayli en ik liepen naar die tent toe, en klommen naar binnen. 'Geloof je ze echt?.' vroeg ik. 'Ik weet niet wat ik moet vinden Sindy...maar ik kan heel goed zien aan iemand of hij liegt of niet, en hun liegen geen van allen!.' zei Jayli. 'Fijn!.' zuchtte ik en draaide me om.
*Een aantal uren later*
Toen ik zeker wist dat Jayli sliep kroop ik de tent uit, en deed zachtjes de rits dicht. 'Weerwolven, deze jongens zijn niet goed in hun hoofd!.' zuchtte ik. Ik pakte een tas op, en liep toen het bos in. Hulp of niet, ik zoek mijn ouders zelf wel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen