Foto bij Taking hits. Chapter 4

Ik zag ze, ze keken vanuit de ramen van hun keuken naar mij. Het meisje die door de straat heen loopt met een kapotte fiets aan haar zijde en helemaal zwart van de stinkende modder. Toen ik omhoog keek zag ik mijn vader naar me staren terwijl hij met de tuinslang in zijn handen stond omdat hij de auto aan het wassen was. Ik liep langs hem heen alsof het de normaalste zaak van de wereld was en ik zei niets toen hij me vroeg wat er gebeurd was. Ik deed me andere schoen uit voordat ik naar binnen liep en de trap op rende en me opsloot in de badkamer. Mijn tranen waren al op dus reden om te huilen had ik niet meer, ik keek naar mezelf in de spiegel met een emotieloze blik. Mijn moeder klopte op de deur maar ik gaf geen antwoord en zette de douche snel aan, ik wilde dit gênante moment zo snel mogelijk vergeten en verder gaan met mijn leven.

De warme straal deed pijn op mijn koude huid, ik keek naar beneden en ik zag dat het helemaal zwart was van de modder en ik zag het langzaam langs mijn voeten weg spoelen zo de goot in. Op het moment wenste ik dat ik zelf weg kon spoelen zodat er geen verdere drama ontstond, ik was moe en ik had geen zin om het uit te leggen. Ik bleef nog even onder de douche staan tot mijn lichaam niet koud meer aan voelde en ik pakte schone zachte handdoeken, de zachtste die we hadden want dat had ik wel verdiend vond ik. Ik wilde mijn opa niet haten voor zijn advies maar ik haatte hem toch, hij is mijn beste vriend en hij heeft er gewoon voor gezorgd dat ik klappen heb gekregen omdat ik beter mijn mond had kunnen houden. Wat ik altijd deed, maar hij adviseerde me om voor mezelf op te komen en nu zit ik in deze situatie.

Met een handdoek om me heen liep ik naar mijn kamer en kleedde ik mezelf snel aan, het was immers bijna etenstijd en ik kan het me niet veroorloven om het eten over te slaan. Ik haal de klitten uit mijn natte haar en ik kijk naar mezelf in de spiegel, daar sta ik dan met een dikke paarse wang en blauwe plekken over de rest van mijn lichaam, zelfs ademen deed pijn ''Eten!'' schreeuwt mijn vader van beneden af en zonder er nog over na te denken had ik al mijn voet op de eerste trap treden en liep ik naar beneden. Het was stil aan de eettafel en niemand wilde er zomaar over beginnen, mijn moeder wel maar je zag aan haar dat ze niet wist of dit het goede moment was. Wat viel er sowieso over te vertellen, het was overduidelijk dat ik een paar klappen had gekregen en ze wisten precies van wie.

''Wanneer ga je ons vertellen wat er gebeurd is'' vraagt mijn moeder en ik kijk haar aan en ik zwijg terwijl ik de brok in mijn keel weg slik ''zie je dat niet dan? ze heeft klappen gehad van die kinderen die haar altijd moeten hebben'' je hoort de irritatie in mijn vaders stem en ik kijk naar mijn bord en ik speel met de aardappelen die op mijn bord liggen ''het is niets ernstigs, ik heb het verdient ik had mijn mond moeten houden en niet mezelf moeten verdedigen zoals opa me vertelde te doen'' ik leg mijn vork geïrriteerd neer ''het was niet zijn idee dat dit zou gaan gebeuren!'' mijn moeder schiet in de verdediging en ik sta op van mijn stoel ''hij is mijn beste vriend en hij heeft veroorzaakt dat ik dit nu op mijn gezicht heb! ik wil hem nooit meer zien!'' schreeuw ik en de tranen vliegen in mijn ogen en ik storm de woonkamer uit en laat me vallen op mijn bed, snikkend met mijn gezicht in het kussen.

Wanneer ik in slaap was gevallen herinnerde ik me niet meer maar voor ik het wist werdt ik wakker geschut door mijn moeder ''Kaylee, je opa ligt in het ziekenhuis we moeten er naar toe'' ik brom wat en ik kijk op de klok, het is vier uur 's nachts. ''Ik ga niet'' zeg ik zelf verzekerd en mijn moeder blijft staan ''Kaylee je gaat nu je bed uit! dit is belangrijk en zeer ernstig je gaat er spijt van krijgen als je nu niet mee gaat'' ''Maakt me niet uit! ga maar lekker naar hem toe ik blijf thuis het interesseert me niet meer'' schreeuw ik en ik draai me om in mijn bed en trek mijn dekens over mijn hoofd heen. Ik laat luide snikken als ik de voordeur dicht hoor vallen en ik trek mijn benen op tegen mijn lichaam aan. Ik laat nooit iemand nog dichtbij komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen