Geschreeuw uit de kamer naast hem vulde zijn oren. In de kreten was wanhoop te horen, maar de man leek het zich niet aan te trekken. Hij had het zich gemakkelijk gemaakt in een fluwelen stoel, afwachtend tot de kreten van zijn vrouw, Astoria Lannister, plaats zouden maken voor de kreten van een baby. Het duurde al een eeuwigheid en langzamerhand begon hij gefrustreerd te raken.
Zijn gedachten gingen terug naar de vorige keer dat hij zo in afwachting was geweest, ongeveer een jaar geleden. Alles wat hij wilde was een zoon, een evenbeeld van zichzelf dat tegelijkertijd zijn waarde als man bevestigde, maar dat werd hem niet gegund en alles waar hij mee achterbleef was een doodgeboren zoon en een intens gevoel van teleurstelling tegenover zijn vrouw.
Zijn gedachten werden onderbroken door het terugkerend gegil van Astoria. Een zucht verliet zijn mond. De man seinde naar de bediende in de hoek van de kamer, die vervolgens haastig aan kwam lopen. 'Wat kan ik voor u doen, heer Stannis?'
Stannis Baratheon zei niks, maar hief simpelweg zijn lege glas op. Begrijpend pakte de jongen van een nabijgelegen tafeltje de kan wijn en schonk het goedje in zijn glas, waarna hij zich weer naar de hoek van de grote ruimte begaf.
Zacht gemompel was hoorbaar vanuit de aanliggende kamer, waarna zijn vrouw nog één laatste kreet uitbracht, gevolgd door een aantal seconden complete stilte. Stannis was meteen alert en stond al op, voor het geval er iets aan de hand was, maar voordat hij tot actie overging, vulde zijn oren zich met het prachtige geluid van babygehuil. Zou dit echt waar kunnen zijn? Zou hij dan nu eindelijk zijn eigen zoon hebben?
De deur van de kamer waar Astoria zich in bevond ging langzaam open, haast twijfelend. Dit bracht Stannis van zijn stuk. In de deuropening verscheen een hofdame van zijn vrouw, maar ze zei niks. 'Nou..en?! zeg dan wat!' bracht Stannis haast gefrustreerd uit.
'Vrouwe Astoria is bevallen van een gezonde..,' de hofdame stopte even met praten, '..dochter.'
Stannis stond als bevroren in de ruimte. Een dochter? Nee, dit kon niet waar zijn. Een zoon was wat hij wilde, wat hij nodig had. Weer had zijn vrouw hem teleurgesteld.

'Stannis,' Hij hoorde de vermoeide, gebroken stem van zijn vrouw, maar bleef nog steeds onbeweeglijk op zijn plek staan. Ze herhaalde zijn naam en Stannis voelde zichzelf boos worden, 'ze is beeldschoon.'
Stannis liep met zware stappen de kamer in en zag het roze, pasgeboren kindje in de armen van zijn vrouw liggen. Het kind was inderdaad beeldschoon, maar liever had Stannis een erfgenaam gezien. Met een koude blik keek hij naar Astoria. 'Ze heet Adelaide' zei ze en streek de baby zachtjes over haar hoofdje.
Enkele momenten was er complete stilte in de ruimte, waarna de stilte verbroken werd door Stannis die zijn keel schraapte. 'Prima.' zei hij koel. Astoria keek Stannis voor een kort moment aan, waarna ze zich weer op de baby in haar armen richtte. Met iedere seconde die voorbij ging voelde ze de liefde voor haar kind, haar dochter, groeien. Stannis bleef naar het tweetal kijken, met die blik in zijn ogen die Astoria altijd verafschuwt had. Adelaide begon te huilen en dat was het moment dat Stannis hen de rug toekeerde en de kamer verliet. Astoria boog zich naar het kleine oortje van Adelaide en fluisterde: 'Maak je maar niet druk lieverd, ik zal er altijd voor je zijn.' Een glimlach verscheen op Astoria's gezicht. Niemand kon haar dit moment afnemen en ze wist dat zolang haar dochter bij haar was, geen enkele storm te woest zou zijn.





Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen