OO6

Door: Paardenvriend
Onderdeel van: Don't hit me - Nouis
Laatst bijgewerkt: 2 maanden geleden
Geactiveerd op: 2 maanden geleden

breed | medium | small

Langzaam werd ik wakker. Ik wreef even in mijn ogen en ging toen recht zitten. Een straal zonlicht kwam door de kier onder het rolgordijn langs en kwam te recht op de muur. Hoe laat zal het dan wel niet zijn? Ik draaide me om. Ik pakte mijn telefoon en drukte op het ronde thuisknopje. Het schermpje lichten op. 09:54 kwam er in beeld. Ik liet mijn blik afdwalen naar alle meldingen. En dat waren er nogal wat. Ik ontgrendelde mijn telefoon en opende WhatsApp. Achter Louis naam stond het blauwe ronde stipje met het witte getalletje zeven. Oke, dacht ik bij mijzelf. Ik opende de gesprekken tussen mij en Louis. 'Niall kan je afspreken vandaag?' Was zijn eerste berichtje. 'Ik moet je ergens over spreken.' 'Zullen we bij mij afspreken?' 'Niall kom online.' 'Als je kan afspreken stuur je dan een berichtje?' 'Ik ben gewoon heel de dag dus je kan gewoon naar mij toe komen.' 'Niall ik zie je straks wel gewoon. Tot zo!' Oke, ik had zo'n vermoede dat hij me wilde spreken. Nou ja... Ik snap hem ook wel.

Ik had besloten om lang te komen, ik was ongezien het huis uitgekomen. Het was nu half elf ongeveer. Ik had nog niet ontbeten, want anders had mijn vader zeker wel opgemerkt dat ik weer thuis was. Ik keek wel of ik iets bij Louis kon eten...

Ik stond voor de witte deur van het huis waar Louis woonde. Ik drukte de oude deurbel in en wachten geduldig en best vermoeid tot de deur open ging.
Ongeïnteresseerd zag ik Louis staan tot hij mij zag. Zijn blik veranderde naar verbaast. "Hoi Nialler. Kom binnen." Zei hij en deed een stapje opzei. Louis glimlachte kort. "Zullen we meteen naar boven gaan?" "Oke." We Liepen de twee trappen op naar zolder.

Ik liet me op he tweepersoonsbed vallen. Ja je hoort het, tweepersoonsbed. Louis kamer is ook best groot. Heel de zolder verdieping. En omdat Louis ook nog eens enige kind was Ging de aandacht van zijn ouders ook allemaal naar hem. Eerlijk was ik best jaloers, niet per se door de grote kamer, mijn kamer is ook groot genoeg voor mij. Maar ik ben jaloers dat hij enig kind is dat hij zijn ouders elke dag ziet en dat hij ook liefde krijgt van zijn ouders.
Ik kreeg dat. Een half jaar geleden... Nu niet meer...

Ik zuchtte eens hard op. Louis sprong naast me op het bed en ging in de kleermakerszit zitten. "Niall." begon hij voorzichtig. "Wat was er vrijdag gebeurt?" vroeg hij uit eindelijk. Kort keek ik hem aan en ging recht op zitten, leundend op mijn handen. Ik keek Louis weer voorzichtig aan maar zei niks. "Ik... Eh.." verder kwam ik niet wat moest ik nu vertellen? "Gevallen?" Zei ik heel overtuigend, niet dus... Hij haalde een wenkbrauw op. "Niall... Niet liegen." Hard beet ik op mijn lip. Ik wou het wel vertellen maar het kon niet. Als mijn vader er achter zou komen dat ik het tegen iemand heb verteld vermoord hij me... Plots barste ik in huilen uit. Louis keek me geschrokken aan en trok me in een knuffel.

"Niall, wat is ee nou toch allemaal aan de hand?" vroeg Louis. "De laatste tijd ben je ook al somberder. En dan ook nog eens wat vrijdag was gebeurt.." Ik gaf geen antwoord en legde mijn hoofd tegen Louis schouder. "Ik snap het niet." begon Louis weer. "Word je gepest?" Wild schudde ik mijn hoofd. "Nee." murmelde ik. Louis hield ook weer zijn mond. Langzaam werd ik weer rustig en de tranen stopte. Ik kroop uit Louis' omhelzing. Een ongemakkelijk stilte volgde en die was er nooit tussen ons. Dat maakte het alleen maar ongemakkelijker. "Wie deed het dan?" zei Louis zachtjes. Diep dacht ik na. Ik moest wat verzinnen. "Greg." Fluisterde ik toen zachtjes. "Greg? Waarom?" Antwoorde Louis verbaast. "Hij was dronken..." Het voelde zo slecht om Greg hier bij te betrekken en ook nog eens om glashard te liegen tegen Louis. Ik begon mezelf nog slechter te voelen. "Hij kon er niet zo veel aan doen. Hij had het zelf amper door wat er was gebeurt." Nam ik het toch nog voor Greg op. "Ja maar toch. Hij heeft je wel pijn gedaan.." Mompelde Louis. "Ik heb het al met Greg besproken.." Zei ik om Louis niet bezorgder te maken. "Doet het nog veel pijn?" "Nee een beetje. En bij mijn schouder het meeste." Ik was wel wat gewend onder tussen. Deze keer viel het nog mee... Dacht ik er achteraan.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Hello_Kitty
    Hello_Kitty 2 maanden geleden

    Ohhhhhh
    iemand vals beschuldigen brengt ook narigheid Niall !!!
    en volgens mij weet Lois al meer dan genoeg

    KUDO

    en ben erg benieuwd naar het volgende hoofdstukje(lol)

Details

0

783

55 (1)

Share