Foto bij • Hoofdstuk 1.11


‘ILSE LYTS,’ weerklonk het door het normaal altijd zo stille bos, ‘HOE KUN JE?’ brieste Sam.
‘Ik decoreer de boom gewoon,’ antwoordde Ilse met een onschuldig glimlachje, ‘wil je dat ik er ook nog ‘San’ in kras of is vind je het zo wel mooi genoeg? Misschien een beetje saai of niet?’ Sam vloekte zachtjes omdat ze haar steen was verloren in de weg af te dalen naar de grond, anders had ze hem nu tegen Ilses schouder gegooid. Wat bezielde dat kind toch? Deze hele dag had ze een of ander irritant virus opgelopen waardoor ze zich abnormaal, onuitstaanbaar irritant gedroeg, nog erger dan ze normaal deed. Ze had haar nooit mee moeten sleuren naar die verdomde audities, dan had haar naam nu niet in een boomstam gestaan met een hartje naast de naam van een of andere wildvreemde jongen met een vreemde naam. Gepanikeerd keek ze naar Ilse, in de hoop dat ze er een ander woord over heen zou krassen of dat ze haar steen nog in haar hand zou hebben zodat Sam die af kon pakken, maar tot haar spijt ontdekte ze dat Ilse ook haar steen was verloren en ze nu zonder wapens tegen over dat kind stond.
Nu zou ze een conversatie moeten starten zonder dat ze zou kunnen bedreigen en dat zou nogal tegen werken om te winnen in de waarschijnlijk komende discussie. Daarbij, ze zou Ilse waarschijnlijk nooit zover krijgen om de letters door te krassen en eigenlijk wilde ze dat ook niet, ze vond het wel mooi. Maar het was notabene háár liefdesleven en niet die van Ilse, al helemaal niet dat van Ilse, dus dat mens hoorde zich er helemaal niet mee te bemoeien en ook niet gemeentelijke eigendommen te bekladden met de naam van twee mensen die ze koppelde. Dat was gewoon een vreemde manier van meningsuiting waardoor ze haar mening oplegde op een haast dwangmatige manier en dat was gewoonweg onacceptabel. Niet dat Sam dat zelf nooit deed, het was zelfs één van haar gewoontes aangezien het tamelijk goed werkte en het goede resultaten opleverde, maar dat betekende niet dat Ilse het ook mocht doen. En al helemaal niet tegen haar! Eigenlijk vooral niet tegen haar. Verraad tegen de eigen bedenker van de doelgerichte motivatie, dat was toch gewoon disrespectvol? Hoe kon Ilse dit doen?
Bovendien, ze had nou ook weer niet zo een grootte liefde voor Hak dat ze graag wilde dat iedereen hun namen en een hartje zou zien staan in de boom, dat wilde ze eigenlijk helemaal niet graag. Dan voelde het alsof ze graag te koop liep met haar liefde en dat deed ze niet. Het ging niemand iets aan wat voor gevoelens ze had voor iedereen, Hak was dan wel een knappe jongen die haar aardig leek, zelfs hij hoefde niet te weten wat ze voor hem voelde. Daar kende ze hem niet goed genoeg voor en ze leek hem nou niet de persoon tegen wie ze erover zou praten. Misschien zou hij wel ooit door dit bos wandelen en deze boom vinden en dan de namen van hem en Sam in de boomstam zien staan. Wat zou hij dan wel niet denken? Nee, Ilse had er echt niet goed aangedaan die namen in de boom te krassen, ze had het zelfs zeer slecht ingeschat, als ze dacht dat het misschien wel een goed plan zou kunnen zijn. Want dat was het niet. Het was een zéér slecht plan. En ze moest die namen doorkrassen, wel nu meteen. Hoe mooi ze ook zouden staan.
Sam rende terug naar een boom die dichtbij haar stond en keek zoekend naar de grond. Na een paar secondes speuren, vielen haar ogen op een dikke stok die half bedekt lag onder de bladeren. Tevreden veegde ze de bladeren van de tak af en raapte de tak van de grond op, waarna ze gauw weer terug liep naar Ilse.
Ze strekte haar arm, ze had dit wel eens gedaan met bezemstelen. Zwaardvechten met bezemstelen, bedreigen met bezemstelen, lichtelijk verwonden én traumatiseren met bezemstelen. Een stok zou een goede vervanging zijn voor een bezemsteel, dus ze kon Ilse hiermee gemakkelijk aan. Dat wist Ilse ook, maar ze deinsde niet terug. Integendeel zelfs, ze bleef gewoon staan, glimlachend en benieuwd kijkend naar de stok in Sams handen, alsof het een cadeau was en Sam op het punt stond om het uit te pakken.
‘Wat doen jullie toch allemaal?’ Ada kwam mokkend naar benden klimmen, ‘Het is onverantwoord zo laat nog in het donker buiten te spelen!’
‘We spelen niet! Dit is serieus, ik rijg je zo aan mijn zwaard,’ Sam stak haar stok dreigend tegen Ilses buik aan. Ilse zette een paar stappen achteruit en pakte razend snel een stok op van de grond, waarna ze zichzelf beschermde tegen nog een aanval van Sams stok, door af te weren met haar eigen stok.
‘ILSE!’ brulde Sam, ‘VERANDER DIE LETTERS!’ Sam zette nog een reeks aanvallen in en het lukte Ilse al niet meer om zich te verdedigen, waardoor ze al snel op en neer sprong van de pijn omdat Sams stok haar vingers had geraakt met een harde snelheid.
‘VERANDER DIE LETTERS!’ herhaalde Sam kwaad. Ilse schudde haar hoofd, hervatte zich en zette nu ook een aanval in met haar stok.
‘Zijn jullie nou aan het zwaardvechten met takken?’ Ada keek ongelovig naar de ‘wapens’ in de handen van de twee meisjes voor haar.
‘ZE VERANDERT DE LETTERS NIET,’ nog een slag van Sams stok.
‘Au!’ jammerde Ilse, ‘Daar heb je me al vijf keer geraakt vandaag, je breekt mijn schouder nog!’
‘Prima! Verander je de letters dan?’
‘Neehee!’
‘Ik wil jullie niet onderbreken in het gevecht, maar volgens mij ko-’ maar Ada kon haar zien niet afmaken omdat Sam er al weer door heen begon te schreeuwen.
‘VERANDER HET NÚ OF IK BREEK JE SCHOUDER ECHT!’ Sam gaf een harde tik tegen Ilses schouder, al leek het Ilse niet zoveel pijn te doen.
‘Wil je dat ik het verander in San?’ Ondanks de volgende tikken die ze moest doorstaan, grijnsde Ilse nog even breed. Maar dit keer kreeg Sam ook een harde klap te voorduren tegen haar ribben, na een wanhopige poging om Ilse te raken en daardoor te laat te zijn om in de verdediging te schieten. Ze klemde haar kaken op elkaar om geen teken van pijn te geven en wilde net het gevecht vervolgen toen ze beide ruw onderbroken werden door Ada die tussen ze in sprong.
‘Ik dacht dat jullie wel graag wilde weten dat er mensen aankomen, al luisterde jullie alle vijf de keren dat ik jullie gehoorgang probeerde te bereiken niet,’ zei ze.
‘Hadden we die verdediging nou maar af gemaakt,’ mompelde Sam gefrustreerd.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    de eigen bedenker van de doelgerichte motivatie

    Was het maar waar *sigh*

    *Gilt* AAAAAAAAAAAAAAAAAHHH BEZEMSTELEN

    Oh hemel ze komen PAK JE BEZEMSTEEL EN SLA YONA NEER

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen