Foto bij 131 • De val van Hogwarts




Als verstijfd bleef Eleanor staan, alsof ze geraakt was door een full-body-bind spreuk. Het geluid om haar heen kwam bij haar binnen als niet meer dan wat doffe klanken. Ze hoorde haar eigen ademhaling luid en zag Bellatrix voor haar zicht langs dansen, met een glimlach zo breed dat het al haar lelijke tanden liet zien. Uiteindelijk drong er wat geluid tot haar binnen, toen Draco herhaaldelijk haar naam had geroepen. Ze keek hem afwezig aan, ook zijn ogen waren groot van schrik, maar dat waren ze de hele tijd al. Ze hoorde Bellatrix jubelen van blijdschap en de mannen achter haar lachten uitbundig, als een stel piraten die een schip hadden veroverd. Eleanor huiverde van walging. Snape verscheen voor haar ogen en keek haar aan. 'Wat doe je hier?' siste hij.
Eleanor stotterde een antwoord, maar ze wist niet helemaal wat ze moest zeggen. Uiteindelijk leek het Snape niet eens wat te schelen en liep hij weg. Ze voelde dat er aan haar lichaam werd getrokken en ze werd richting het trappengat geduwd.
'Het is gebeurd. Wegwezen nu, snel!' werd er achter haar geroepen en met Draco achter zich, rende ze de lange wenteltrap af. Beneden aangekomen, was het een ravage. De schemerige gang lag vol stof en afgebrokkeld stuk steen, alsof het halve plafond en de muren eromheen waren ingestort. Voor haar op de grond lagen twee lichamen doodstil in een grote plas bloed. Eleanor slikte en wende haar gezicht af. Ze kon de leerlingen niet herkennen, maar ze voelde tranen branden in haar ogen. Haar hart deed haast pijn van alle spijt die ze voelde bij de gedachte dat niks dat zij zou kunnen doen hen nog zou kunnen helpen.
'Daar! Impedimenta!' werd er geroepen, voordat er een fel licht door de gang schoot. Eleanor keek op. Een aantal leerlingen uit Dumbledore's Army stormden de hal binnen en gingen ten aanval. Cho Chang was een van hen. Twee Death Eaters die achter haar net de trap af kwamen, stormden op hen af en er startten een gewoed gevecht. Voordat Eleanor ook maar iets kon doen, werd ze richting het gevecht geduwd. Ze trok haar staf, klaar om zich te verdedigen, maar het lukte hen zich ongedeerd door het gevecht heen te worstelen. Eleanor keek met spijt om naar de vechtende leerlingen. Had ze hen verraden? Is dat hoe ze zich nu moest voelen? Ze wist het niet. Ze was zo van slag door de gebeurtenissen, dat ze haar gedachten en gevoelens even geen plekje kon geven.
'Eleanor!'
Geschrokken keek Eleanor Ginny aan, die met geheven staf de hoek om kwam rennen, samen met Dean. Amycus, een van de Death Eaters twijfelde niet en stortte zich in een gevecht. Spreuken joegen door de gang heen en knallen leken Eleanors gedachten te overstemmen. Ginny's rode haar dansten achter haar aan toen ze een spreuk ternauwernood wist te ontwijken. Eleanor werd aan haar kraag meegetrokken door Snape en zag nog net de bedroefde ogen van haar roodharige vriendin haar nakijken, voordat ze met een woeste uithaal weer ten aanval ging. Ze snikte een keer zo hard dat zelfs Snape het leek te horen en hij drukte haar een hand in de rug om te voorkomen dat ze achter zou blijven. Haar borst voelde leeg en toch leek bij elk aanblik op de ravage haar hart meer en meer te breken. Draco en Eleanor werden verder de hal doorgeduwd door Snape en kruisten links en rechts gevechten. Eleanor was opgelucht dat ze geen lijken meer waren gepasseerd, maar was zo bezorgd om de strijdende leerlingen dat ze er misselijk van was. Verderop zag ze professor McGonagall samen met Neville in gevecht met een paar Death Eaters en wende haar gezicht af. Ze schaamde zich te diep om zich te laten zien. De ravage die Voldemort nu al had aangericht was te veel voor woorden. Ze had plotseling spijt van alles dat ze had gedaan, alles dat ze had gezegd en alles waar ze Draco mee had geholpen. Hoe kon ze zo stom zijn geweest? Hoe kon ze zo zwak zijn geweest dat ze zich liet manipuleren door een halsketting? Leerlingen waren dood, verwond en beangstigd. Haar school werd verwoest, het enige thuis dat ze ooit had gehad en ze kon er niks tegen doen. Eleanors ogen schoten van links naar rechts, naar de groepjes leerlingen die angstig hun ruggen tegen de stenen muren duwden en elkaar probeerde te beschermen tegen het gevaar dat door de school woedde. Ze zouden haar nooit vergeven voor wat ze had gedaan. Misschien was ze maar beter af bij Draco, dan kon ze niemand meer pijn doen. Ze kruisten het pad van een aantal in pyjama's gekleden Hufflepuffs en Eleanor bleef verstard staan toen haar ogen die van haar vrienden vonden. Ernie en Justin, die de doodsbange, gillende eerstejaars gerust probeerde te stellen, staakten hun acties en keken naar haar op. De verbijstering en pijn in hun ogen toen ze zagen met wie ze wegvluchtte was van hun gezichten te lezen. Als in slow-motion keken ze haar aan en Eleanor voelde haar hart breken. Ze zag zoveel teleurstelling, zoveel onbegrip en pijn. Eleanor wilde ze roepen, maar haar woorden bleven steken in haar keel. Ze verdiende het niet om zich te verdedigen; er was geen excuus voor haar acties. Het enige waar ze op kon hopen was dat met haar verdwijning, zij zich zouden redden. Haar ogen prikten van de tranen en voor een tel werd haar hele zicht wazig door het overtollige vocht.
'Vervloekt!' riep Snape en trok haar hardhandig aan haar kraag mee richting de grote uitgang naar de schoolgronden. Ze doorkruisten de grote eetzaal, terwijl Bellatrix haar best deed zoveel mogelijk van de school te vernietigen. Ze rende over de tafels en schopte al het servies aan garden. De brandende kaarsjes aan het plafond werden met een windvlaag gedoofd en ze werden omhuld in duisternis. Ramen barsten kapot boven hun hoofden, terwijl ze er langs liepen en het schelle gelach van Bellatrix vulde de ruimte met echo's. Draco keek geschrokken om. Eleanor keek hem aan en zag in zijn ogen dezelfde angst en spijt die zij voelde. Ze pakte zijn hand vast en voelde zich voor een paar seconden niet meer alleen. Bellatrix sprong van de tafel en duwde de twee de grote hal uit. Eleanor keek nog een keer betreurd om en probeerde zich uit alle macht te herinneren hoe de grote hal er voorheen uit had gezien, want wat ze nu zag leek niet meer op de plek waar ze zoveel jaar plezier en liefde had gevoeld. Met elk beetje van het kasteel dat de Death Eaters vernielde, brokkelde er meer en meer van haar hart af.
Buiten op het schoolterrein was het pikkedonker. Alleen de maan zorgde voor enige verlichting. Ze strompelden achter Snape en Bellatrix aan, nog steeds de hand van Draco vasthoudend. Eleanor zag het huisje van Hagrid en hoopte vurig dat hij niet thuis was. Om haar zo te zien, zou zijn hart breken. Een lichtflits schoot langs haar heen en raakte het huisje van Hagid, waarna het in vuur en vlam schoot. Bellatrix joelde, maar werd onderbroken door het luide geblaf van Fang, die nog opgesloten zat in het huisje. Eleanor's hart stond even stil. Niet Fang, alles behalve Fang, schreeuwde haar gedachten. Ze riep hem en rende op het huisje af. 'Bombarda!' gilde ze bijna en de deur knalden uit zijn voegen. Een doodsbange Fang ontvluchtte het huisje en rende het bos in.
Het groepje vluchtende tovenaars liep langs het huisje heen, er geen acht op slaande, alsof het hen totaal niets scheelden. Ze waren bijna van het schoolterrein af. Als ze daar overheen was, was er geen weg terug meer. Vlammen op het dak van het huisje dansten voor Eleanors ogen. Zoveel herinneringen van kopjes thee en gelach schoten door haar hoofd, dat er opnieuw tranen over haar wangen rolden. Eleanors hart klopte hard tegen haar ribben. Was dit de juist beslissing? Ze keek achterom naar de school; ze kon de knallen en het gegil nog horen. Zoveel leed, door wat zij met Draco had veroorzaakt. Zoveel angst. En wanneer ze met Draco mee zou gaan, wat zou ze dan kunnen verwachten? Voldemort is bij hem thuis. Hij zou haar nooit accepteren, ze was geen volbloed, een Hufflepuff en bovendien had ze niks met hem te maken. Hij zou haar binnen een seconde omleggen. Er was geen goed einde voor haar. Niet hier en niet daar. Ze was medeplichtig aan moord, verwonding en zou haar leven in Askaban moeten besteden als ze terug zou gaan naar de school. Iedereen zou haar met walging nakijken. Welke keuze moest ze maken?
Eleanor voelde een leegde in haar borst, toen ze haar ogen weer op Hagrids huisje richtten. De school was vernield, moest Hagrids thuis dan ook vernield worden? Ze keek om naar Snape, Bellatrix en Draco, die al doorliepen. In een totaal aan vijftien minuten, was alle moed haar schoenen in gezonken. Ze was te laf geweest om Ginny te helpen, voelde te veel schaamte om Ernie en Justin haar excuses aan te bieden, durfde Neville en Professor McGonagall niet aan te kijken en had Dumbledore voor haar ogen zien sterven zonder ook maar een poot uit te steken. Dat deed het hem. Ze bleef koppig staan en hief haar staf. 'Aqua Eructo' Een heldere straal water, glanzend in het licht van de maan, ontsprong uit haar staf op het huisje. Het stro op het dak werd drijfnat en de vlammen begonnen langzaam te doven.
'Nee! Je verpest het!' krijste Bellatrix achter haar. 'Snape! Doe iets aan dit wicht!'
Snape keerde zich naar haar om. 'Meekomen!' sneerde hij.
'Ik kan het niet zo achterlaten!' gilde ze en doofde de laatste paar vlammen met haar staf. Als er één persoon was in de hele school die het niet verdiende zijn thuis te verliezen, dan was het Hagrid wel. Ditmaal zou haar lafheid haar niet tegenhouden. Het laatste vlammetje stierf en ze liet haar staf zakken. Even glimlachte ze, totdat Snape haar ruw aan haar arm trok. 'Je brengt ons in gevaar! Blijf dan hier van mij apart!' beet hij haar toe. Eleanor kromp ineen door de stevige greep die hij op haar arm had en knikte. Ze had hem vaak boos gezien, maar de blik die nu in zijn ogen lag, was meer beangstigend dan ooit te voren.
'Snape!' schreeuwde iemand plotseling achter hen en Eleanor keek op. Harry kwam met geheven staf achter hen aan gestormd en schoot een spreuk rakelings langs hen heen. Snape gaf een zwaai aan haar arm, waardoor ze op de grond viel. 'Zie wat je hebt gedaan!' riep hij. 'Ga, ik reken met hem af!'
Maar Eleanor kon haar ogen niet van Harry afhouden. Ze krabbelde overeind en strompelde naar Draco toe, wie zijn arm om haar middel sloeg en haar meevoerde de heuvel af. Eleanor bleef achterom kijken en bad dat Harry niks zou overkomen. Draco trok haar mee aan haar arm, maar toen ze haast over het schoolterrein waren, stopte ze met lopen. Ze wierp een blik achterom naar de school en veegde haar hand langs haar ogen. Ze had niet eens in de gate gehad dat ze had gehuild.
'Wat doe je? Kom!' riep Draco haar toe en ze keek hem aan. Ze schudde haar hoofd. 'Ik kan het niet, Draco. Ik kan het niet,' jammerde ze.
'Je hebt geen keuze. Je kan nu niet meer terug.'
'Maar ik kan ook niet mee, snap je dat dan niet, Draco? Voldemort zal me omleggen. Ik hoor niet bij jullie, ik ben geen Death Eater en ik ben een halfbloedje. Hij zal me niet sparen, ook niet als jij erom zou smeken. En ik hoor hier ook niet meer.' Ze hield een hand op naar de school. 'Ik hoor nergens.'
'Ik zorg wel dat hij je niks aan doet,' probeerde hij en zette behoedzaam een stap in haar richting.
'Hoe dan? Hij dreigde jou en je familie uit te roeien als je je werk niet deed. Hij moord zonder er een nacht van wakker te liggen en hij zal er ook geen spijt van hebben als hij dat bij mij zou doen. Jouw gesmeek geeft hij niks om.' Ze snikte een keer luid. 'Ik heb geen belang in deze oorlog.'
Draco schudde zijn hoofd, de blik in zijn ogen werd hoe langer hoe angstiger. 'Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen.'
'En kijk wat het heeft veroorzaakt. Ik heb een fout gemaakt, Draco. Er zijn studenten dood, vrienden misschien zelfs. Ze zullen me tot diep in hun harten haten. Ik ben medeplichtig aan zoveel leed. Ik kan me niet verbergen en zal waarschijnlijk mijn leven spenderen in de cellen van Askaban als ze me te pakken krijgen.' Ze legde een hand tegen haar hals. 'Met de ketting. Dat is geen leven.'
Draco viel stil. Het was haar duidelijk dat hij niet wist wat hij moest doen. Ze kon rechts noch links gaan, maar beide zou voor haar een einde betekenen. De school betekende een levenslange opsluiting met de ketting om haar hals en met Draco meegaan zou betekenen dat haar leven zou worden beëindigd door de handen van de meest gevreesde tovenaar op de wereld. Ze keek Draco aan. Er ging een gedachte door haar hoofd, een akelige gedachte, maar het was haar enige kans op rust. De enige weg die ze op kon. Eleanor had haar keuze al gemaakt. 'Draco, misschien is het beter als je zonder mij verder gaat.'
'En wat ga jij doen? Je wordt opgepakt als je niet meegaat, je zei net zelf, dat is geen leven.'
'Dat klopt,' sprak ze kalm, 'en om die reden zal ik ook niet meer in leven zijn als ze mij te pakken krijgen.'
Draco keek haar geschrokken aan. 'Wat?'
Eleanor hief haar staf, keek er een keer naar en plaatste de punt ervan tegen haar slaap. Met tranen in haar ogen keek ze naar Draco. 'Het had altijd zo moeten eindigen en misschien had ik dit veel eerder moeten doen.'
'Eleanor, nee! Stop! Expelliarmus!'
'Protego!' Haar wil was zo krachtig dat zijn eigen staf met kracht uit zijn handen schoot. De spreuk was tegen hem gekeerd. 'Nee! Niet doen Draco. Ik kan niet leven met die schuld. En ook niet wetend dat ik mijn leven lang zal moeten vluchten. Er is voor mij geen kant op behalve de dood of een levenslange opsluiting. Ik heb geen keuze.'
Met elke stap die Draco dichter naar haar toe zette, zette zij er een achteruit. 'Dat is niet waar! We vinden een uitweg! Eleanor, doe je staf weg!'
'Het spijt me, Draco. Neem geen voorbeeld aan mij, maak alsjeblieft de juiste keuzes. En leef, oké?' Ze sloot haar ogen en opende haar mond. Ze hoorde de gehaaste voetstappen van Draco voor zich en het panische geschreeuw dat uit zijn keel kwam. Het laatste wat ze hoorde, was het geroep van haar naam, voordat de dodelijke woorden haar mond verlieten.

Reacties (12)

  • Bohemian

    Ik heb de afgelopen drie maand aan dit verhaal gelezen. Het was echt prachtig en heel onverwacht.

    Maar dit einde, daar kan ik niet mee leven!

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Gelukkig is er al een deel 2!! ^^

      2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Nee!! (Ik weet eigenlijk gewoon even niet wat ik anders moet zeggen, en dat gebeurt niet vaak)

    3 jaar geleden
  • Fioree

    Je moet trouwens naar een uitgever gaan en er een boek van laten maken. Je schrijft zoooo goed

    3 jaar geleden
  • Fioree

    Neeeeee!!!!! Is dit het einde? Plssss niet.

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Dit zag ik niet aan komen.... Zo goed geschreven ik ben benieuwd wat nu

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen