Foto bij Epiloog

I'm so sorry! Don't hate me! But this is indeed, the end...
Whohoo!! Net voor het einde nog even de laatste abo's voor 140 binnengesleept! Awesomeee!!




Harry Potter p.o.v.

'Sectum semp-' Snape draaide zich om en blokkeerde de spreuk, die vervolgens in een noodvaart terug naar Harry schoot. Met een klap werd hij achterover geblazen en belandde op de grond. Snape naderde met geheven staf en bleef vlak naast hem staan. Met toegeknepen ogen keek hij neer op Harry, die weerloos opkeek. 'Durf jij mijn eigen spreuken tegen mij te gebruiken, Potter?' sneerde Snape.
Harry kon nog maar met moeite ademhalen door de klap die hij te verduren had gekregen. Hij keek Snape aan en plots drong het tot hem door. Het Potions boek waar hij al die tijd in had gelezen, was Snape's. Het was zijn handschrift waar hij al die uren naar gestaard had. Hoe had hij dit kunnen missen? Het handschrift dat hij jaren na jaren op het bord had zien staan en hij had het niet herkend.
'Ik ben de half-bloed prins,' zei Snape en rechtte zijn rug. Hij sloeg zijn mantel rond zijn voeten en maakte aanstalten om weg te lopen, maar voordat hij ook maar een enkele stap van Harry had weggezet, werd de lucht achter hem gevuld door een helder groen licht. Geschokt bleef hij stilstaan. Harry herkende de groene gloed maar al te goed. Het was dezelfde gloed die hij minuten geleden nog had zien schijnen in de Astronomietoren. Zijn adem stokte in zijn keel, toen hij zich realiseerde dat Eleanor daar was met Draco en de Death Eaters. Wat had die rat met haar gedaan? Ze was in de toren met Dumbledore, hij had haar gezien. Hij had alles meegekregen. Al had hij geen idee waar het over ging. En ze probeerde Draco te stoppen, dat had hij gehoord. Hij kwam half overeind. Het licht was verdwenen en het was weer aardedonker. Snape keek nog een keer naar hem om, voordat hij bij hem wegliep en de duisternis in verdween. Harry krabbelde overeind en legde een hand op zijn pijnlijke borst. Hij nam een paar tellen de tijd om op adem te komen, voordat hij ging staan. Zijn lichaam beefde nog onbedwingbaar en hij voelde steken en schrijnen in zijn gezicht en zijn benen. De vervloekingen die Snape naar hem geworpen zeurden aan zijn lichaam. Hij voelde zich beurs en blauw, maar tegelijkertijd leek hij de pijn haast niet te voelen. Het enige gevoel dat onontkoombaar was, was het vreselijke, verstikkende gevoel in zijn borst.
Hij keek om naar het bos. De Death Eaters waren alweer verdwenen. Maar het licht. Wie was het die er met de doodsprek was geraakt? Hij keek op naar de school. Zijn oog viel op de Astronomietoren en hij voelde opnieuw een leegte. Hij moest terug naar de school, maar hij kon de lichtflits niet uit zijn hoofd zetten. Harry liet zijn hoofd een tel hangen, alsof hij zich probeerde over te geven aan het gevoel dat hem overspoelde en begon richting het bos te lopen. Hij liep door tot het einde van het schoolterrein, waar vlak voor de grens een lichaam in het gras lag. Harry bleef verstijfd stilstaan. Het misselijke gevoel dat hij de hele tijd al onderdrukte, rukte opnieuw op toen hij zijn ogen over het lichaam liet glijden. Lang bruin haar verdween haast in de duisternis en alleen haar bleke huid stak af tegen het donker.
'Nee,' mompelde Harry en strompelde naar het lichaam toe. Hij zakte naast haar lichaam in op de grond en tilde met trillende handen haar hoofd uit het gras. 'Eleanor,' sprak hij verbijsterd. 'Niet jij ook.' Harry gooide zijn hoofd achterin zijn nek en schreeuwde zijn frustraties los van zijn lichaam. Zij stem echode over de bergen. Hij drukte haar slappe lichaam tegen zich aan en staarde omhoog naar de lucht. De donkere wolken kolkten nog steeds boven Hogwarts en het doodshoofd boven aan de hemel lachte hem uit. Woedend klapte hij zijn kaken op elkaar en vervloekte de hand die haar dit had aangedaan.
Voorzichtig tilde hij Eleanor van de grond en begaf zich richting Hagrids huisje. De geur van verbrand stro hing nog in de lucht, maar het was huisje niet zwaar toegetakeld. Hij liep naar binnen en wierp een blik op de kapotte deur die naast het trappetje in het gras lag. Hij leek jit zijn voegen te zijn geblazen. Binnen leek alles nog intact, de brand had niet veel vernield. Harry liep met haar naar de achterkant van het kleine huisje en legde haar lichaam daar op het bed. Beide armen vouwde hij zorgvuldig op haar middel en pakte haar inmiddels koude hand vast. Haar ogen waren gesloten. Bij de gedachte dat ze ook nooit meer zouden openen, voelde hij opnieuw de orkaan in hem woedde. 'We zullen je wreken, Ella, hier komt hij niet mee weg.'
Hij stond op, wierp nog een laatste blik op het gezicht dat hem zo bekend was en verliet het huisje.

Harry liep als in een trance door de mompelende mensenmassa heen richting de voet van de toren, waar stomverbaasde leerlingen en leraren een ruimte hadden vrijgelaten. Hij liep door tot het lichaam van Dumbledore en hurkte daar neer. Hoewel hij er niet op voorbereid was, wist hij dat er geen hoop meer was. Harry hief langzaam zijn hand en plaatste deze op de borst van Dumbledore. Een arm werd om hem heengeslagen en hij voelde de warmte die toebehoorde aan haar lichaam. Ginny knielde naast hem neer en drukte hem tegen zich aan. Tranen biggelde aan haar kin en bij het zien van de verdriet in haar ogen, begon hij ook te huilen. Het gejank van Fang klonk ergens ver op de achtergrond. En terwijl de vele geheven stokken de omgeving steeds meer verlichtte, leek Harry's hart steeds meer in duisternis te verdwijnen. De verpletterende, onbegrijpelijke waarheid was moeilijk te bevatten, dat de grootste tovenaar die Harry ooit had ontmoet was verdwenen en daarmee ook de hoop voor de school.

Harry zat in stilte op de rand van de fontein en keek uit over het schoolterrein. De mensenmassa was opgelost en iedereen was met verdriet terug de school in gegaan. Harry wilde nog niet naar binnen. Hij had de tijd nog niet gehad naar een leraar toe te stappen om te vertellen over Eleanors lichaam, dat nog in Hagrids huisje lag. Twee figuren kwamen aanlopen en namen naast hem plaats op de fontein. Het waren Ron het Hermione. Ze omarmden elkaar en bleven zo even zitten, maar zelfs de omarming van zijn twee beste vrienden, kon hem momenteel niet verwarmen.
'Ik moet jullie iets vertellen,' zei Harry toen en liet de twee los. 'Toen ik achter Snape aanging, zag ik Draco en Eleanor.' Er werd niet geantwoord. De twee hadden sinds vanavond niks meer gezegd. Niet tegen elkaar en niet tegen hem. Ze liepen op eieren rond hem, dat had hij wel door. 'Ze is dood.' Het kwam er harder uit dan hij had bedoeld.
Hermione hapte naar adem. 'Wat?'
'Er was een groene flits en ik heb haar lichaam gevonden. Ze ligt in Hagrids huisje.'
Weer een stilte.
'Wie- wie heeft-,' hakkelde Hermione, maar Harry schudde zijn hoofd. 'Ze was daar met Draco en de Death Eaters. Ik kon het niet zien.' Gehaast veegde hij een ontsnapte traan van zijn wang weg en haalde zijn neus een keer op. 'Ze was erbij toen Dumbledore..' Hij stopte midden in zijn zin en viel weer even stil. Het lag hem nog te zwaar om erover te praten. De pijn was nog te diep en de herinnering te vers.
'Dumbledore én Eleanor,' was het enige dat er uit Ron's mond kwam. Ze wisten beide niet zo goed hoe ze met de situatie moesten omgaan. Harry begreep het wel.
'Weet Hagrid het?' vroeg Hermione en schraapte haar keel toen ze de trilling in haar eigen stem hoorde. Harry schudde zijn hoofd. Hij stond langzaam op en wenkte de twee. In stilte liepen ze het terrein op en wierpen ieder een betreurde blik opzij toen ze de Astronomietoren passeerde. Er werd geen woord gesproken, niet totdat ze het huisje van Hagrid bereikten en halt hielden. Hermione en Ron keken verbouwereerd naar het huisje. 'Wat is er hier gebeurd?'
'Ze hebben het in de fik gezet,' antwoordde Harry.
'En Eleanor was erbij?' vroeg Ron, Harry knikte opnieuw. 'En ze was er vrijwillig?' ging Ron verder en opnieuw knikte Harry.
'Was ze- was ze een Death Eater, Harry?'
Harry staarde naar de donkere ingang van het huisje en schudde zijn hoofd. 'Volgens mij niet. Ze was vrijwillig in de toren, maar ze probeerde Draco te stoppen. Ze probeerde hem over te halen, maar ze was bang. Ik geloof niet dat ze wist dat dit ging gebeuren en dat ze het ook niet wilde.' Hij wees even naar het dak van Hagrids huisje. 'Ik zag haar voordat Draco haar meesleurde. Zij heeft de deur eruit geblazen zodat Fang kon ontsnappen en ze heeft het dak geblust. En misschien.. Misschien waren die acties de reden dat ze haar hebben vermoord.'
Opnieuw viel er een stilte. Het enige geluid wat er klonk waren de pannen en potten die door de binnenwaaiende wind heen en weer werden geslingerd. Harry stapte zwijgzaam het huisje binnen. Hij liep naar achteren, naar het bed waar hij Eleanor had achtergelaten. Ron en Hermione volgde hem, maar toen ze bij het bed aankwamen, bleef hij verstard staan.
'Harry? Wat is er?' Hermione wurmde zich langs Ron heen en ging naast hem staan. Ze keek neer op Hagrids lege bed. 'Waar is ze Harry?'
Harry staarde met open mond naar het bed en schudde zijn hoofd. 'Ze was hier. Ik heb haar hier achtergelaten, ik weet het zeker.' Gehaast liep hij het huisje rond en zocht overal, maar Eleanor was nergens te vinden. Ron en Hermione keken stilzwijgend toe. Ze wisten dat Harry niet zulke grappen zou maken, maar ze begrepen niet wat er aan de hand was. 'Laten we teruggaan, Harry,' probeerde Hermione en pakte zijn arm behoedzaam vast.
'Maar Eleanor..' prevelde hij.
'Ze is hier niet, maat. Misschien heeft Hagrid haar gevonden. Laten we in de school kijken.' Ron verliet het huisje en Hermione volgde hem. Ze keek om. 'Ga je mee, Harry?'
Hij knikte onthutst. Langzaam liep hij naar de deur en wierp nog een blik achterom. Gedachten raasden door zijn verwarde hoofd. En sloot zijn ogen en draaide zich om. De drie liepen terug naar de school, bezochten de ziekenboeg en bleven dagen lang rondvragen, maar niemand had Eleanor nog gezien.

Reacties (9)

  • Bohemian

    Is het slecht dat ik opgelucht ben?

    Ik hoop zo zwaar dat ze nog leeft, dat de spreuk niet werkte omdat ze het niet echt meende!

    Hopelijk is het vervolg net zo goed!:9~

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Ze moet toch nog leven? Ik bedoel, dat kan toch gewoonweg niet anders? Misschien is ze wel een geest, zoals half onthoofde henk enzo;)(wel een beetje vergezochtxD)

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Omg omg omg omg
    Heel slecht dat ik dit nu pas lees

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Oh jee, ik had de epiloog overgeslagen! Wat een open einde!

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Waaaat omg........ Zooo mooi geschreven en aaah k wil. Weten hoe 't verder gaat.......

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen