ya kids ik kon het echt niet aan met het font sorry, misschien ga ik de andere hoofdstukjes nog veranderen zodat mijn autistic trekjes ass er niet gek van wordt

Woensdag begint als een chaos.

Het is sowieso al onzin, want Louis is volkomen uitgeput aangezien hij weer te laat naar bed was gegaan. Hij had Niall meteen onder vuur genomen toen hij terugkwam en toevallig gevraagd of Des in de studio was – dat was hij niet – en verzamelde alle andere informatie over de situatie – er was geen andere informatie – en ging daarna over in teveel roken, teveel tv kijken met lege ogen terwijl zijn hersenen afdwaalden en zijn hart boos sloeg, en propte al het voedsel dat Niall om hen heen had gelegd in zijn mond.

Al die tijd dacht hij resoluut niet aan een bepaald licht in een bepaald raam terwijl een bepaalde schaduw op de muren schimmerde.

Dus vandaag, door de uitputting die genadeloos aan zijn oogleden trekt en zijn ledematen naar de vloer laat zakken, is hij laat voor elke klas van de dag. En geen enkele keer heeft hij een ons van informatie van de colleges vastgehouden, zijn pen is altijd zonder dop, maar heeft nooit contact gehad met de lege pagina van een notitieboek voor hem, omdat zijn gedachten steeds maar blijven dwalen naar één of twee plekken:

1. Zijn bed met de pluche lakens en eenzame kussens.
en
2. Dat bepaalde raam.

En het is een grote fucking rotzooi.

Die alleen maar erger wordt als hij Cindy tegen het lijf loopt, de enige person in zijn ‘’The Study of Prose in Victorian Era Playwrights’’ klas die hem géén zin geeft om zwavelzuur in de sproeiers te gieten en de wereld in brand te zetten, net als hij onderweg is naar die klas.

“Louis,” groet ze met een glimlach, bekleed in wat een Hogwarts gewaad lijkt te zijn. Of zo.

Louis probeert haar keus in kleding niet te veroordelen (hij vindt Harry Potter leuk, dus wie is hij om te oordelen?) maar zijn instincten nemen over en hij voelt zichzelf al afkeurende ogen over haar ensemble laten glijden.

“Cindy,” knikt hij blij, maar zijn blik hangt nog steeds op haar mouwen, die zo groot zijn als kerkklokken.

Gelukkig merkt ze dit niet, maar glimlacht ze en vraagt ze nieuwsgierig, “Waar is je toga?” terwijl ze haar hoofd kantelt in verwarring.

Dit verwart Louis. Toga?

“Waar heb jij het ooit over?” vraagt hij geamuseerd, hij neemt zijn tas op zijn schouder terwijl hij naast haar gaat lopen.

“Je academische jurk. We hebben een examen vandaag en je kent de regels – je moet je gewaad dragen als je examens neemt, anders word je gevraagd de zaal te verlaten. Weet je nog?”

En Louis schijt in zijn broek.

Want nee, hij wist niet dat ze een examen hadden vandaag, laat staan dat ze vuilniszakken moesten dragen om mee te doen. Nou, hij heeft een soort van vage herinnering aan zulke reglementen, maar die dingen ook echt in praktijk brengen is een hele nieuwe wereld.

Zonder uitleg of reden, rent Louis zo hard als hij kan in de tegengestelde richting, gooit nog een wilde ‘’Sorry!’’ haar kant op als hij door de stenen hallen vliegt en een erg onthutste Cindy achterlaat.

En dus komt Louis te laat bij zijn eerste examen – in de ene klas die dreigt hem naar de bodem van de academische oceaan te laten zinken. Zijn academische regalia is lukraak gedecoreerd (Niall probeerde hem in alle gekte te helpen, maar hij was net bezig met pizza eten, zijn handen waren gevlekt met saus en hij rook naar bier, dus spendeerde Louis meer tijd aan het wegshushen van Niall dan het aankleden), doodsangst ratelt tegen zijn ribbenkast.

Hij neemt het examen, probeert zo intelligent te antwoorden als zijn verbijsterde brein toelaat, voor hij het afmaakt met gepijnigde aarzeling en het gebouw verlaat met een heel echt gevoel van mislukking.

En zo is het beslist dat woensdag volslagen kut is.

‘Bij Zayn. Kom na school’ luidt zijn telefoon als hij het in ellende uit zijn zak haalt. Wat handig is, omdat hij Niall juist over zijn lijden wilde appen.

Met een brein bedorven met zelf-berispingen en bitter-getinte vervloekingen gericht op de samenleving – want waarom hebben ze eigenlijk examens nodig?- marcheert Louis in de richting van Zayn’s kamer, gewaad verwijderd en in zijn armen verfrommeld. Zijn ogen staren onziend naar de grond en zijn gedachten zijn erg ver van alles behalve zijn stomme fucking examen waar hij bijna zeker voor gezakt is.

abrupte eindes am i right

Reacties (3)

  • magiclove

    snel verder!

    4 jaar geleden
  • Long

    Kut kind. :c

    4 jaar geleden
  • Thuria

    Owh waarom stop je nou. Snel verder!
    Ik ben benieuwd hoe het verder gaat ^^

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen