Hij arriveert nog steeds in een roes bij Zayn’s kamers, zijn hersenen zijn afstandelijk en spannen zich in om het antwoord van vraag 25 te herinneren (want hij weet het bijna zeker dat hij A neerzette, maar misschien was het wel C en was het antwoord D? Want hij is er nu bijna over uit dat het inderdaad D is), ze registreren bijna niet dat er een groot aantal mooie vrouwen en twee mannen uit de grote houten deur druppelen, ze glimlachen als pauwen en lopen als kippen terwijl ze naar beneden klauteren en Louis stevig negeren als ze door hun iPhones vliegen.

Dat had hem een hint moeten geven.

Maar jammer genoeg denkt hij nog steeds aan vraag 25, en dus als hij de deur openduwt en gegroet wordt door Niall’s onstuimige, “Louis, mate! Hoe ging het examen?’’ en hij antwoordt met een beklaagde, blinde, ‘’Ik ben gezakt, jij fucker,’’ is het laatste wat hij verwacht een fluweelachtig gegrapte, ‘’Nou, dat is geen verrassing,’’ dat als stroop over zijn rug druipt.

Onmiddellijk vliegt zijn hoofd omhoog en daar is hij.

Gekleed in een solide ebbenhouten pak en vlinderdas, krullen praktisch glimmend in middaglicht, lippen onzedelijk roze (de fucker draagt lippenstift, dat moet wel) is Harry Styles, hij houdt een champagneglas vast en glimlacht in een half-spotlach die aan zijn kuiltje trekt en zijn ogen beschaduwd en verlaten maakt.

En fuck, deze dag werd zojuist nog erger, want daar is hij, precies daar, en Louis had helemaal vergeten dat hij terug was. Had helemaal vergeten dat hij gisteravond voor zijn raam stond.

Oh god.

‘’Nou, nou. Shady’s back,’’ mompelt Louis, ogen vastgeplakt aan Harry en voeten vastplakt aan de vloer. Zijn mond is droog en zijn handen kruipen in zijn zakken en hij zit nerveus aan zijn haar en wanneer de fuck is hij zo ongemakkelijk geworden rond Harry fucking Styles?

Oh ja, misschien nadat hij hem zag huilen in zijn kamer? Of misschien nadat hij zag hoe zijn lichaam in tien verschillende richtingen werd getrokken door harpijen? Of misschien toen hij zijn hand vasthield terwijl hij vredig sliep. Of misschien niet, wie weet.

Maar Louis staart alleen maar, bevroren, hij probeert een boze blik maar weet niet zeker wat de uitkomst is als hij elk paar van ogen in de kamer op hem voelt.

“Ik had je verteld dat hij terug zou komen,” grijnst Zayn van zijn troon, hij zit comfortabel met een sigaret en Liam aan zijn zijde en meteen vliegen Harry en Louis’ ogen naar hem.

Louis is sprakeloos. En op het randje van een baksteen tegen Zayn’s hoofd gooien – want, met dank aan Zayn, weet Harry nu dat Louis over zijn verblijfplaats heeft gevraagd. En het laatste wat hij nodig heeft is dat Harry denkt dat hij om hem geeft, want dat wordt waarschijnlijk alleen maar tegen hem gebruikt en voor Harry’s eigen voordeel.

Niet dat het Louis iets boeit.

Maar dan voelt hij Harry’s ogen naar hem glijden en hij weigert te reageren, weigert terug te kijken. Hij heeft absoluut geen idee hoe hij verder moet gaan met deze situatie, dus hij staart nog steeds naar Zayn met een razernij die alleen de Hulk zelf zou kunnen evenaren. Zayn rookt vreedzaam en traceert de patronen van het tafelkleed met zijn wijsvinger.

Maar gelukkig zijn er altijd nog onopmerkzame Niall en onschuldige Liam die hem te hulp schieten.

“Je bent gezakt?” zeggen ze tegelijkertijd, Niall geamuseerd en Liam bijna verbijsterd.

“Eh, ja,” bevestigt Louis terwijl hij zich weer herpakt, zijn keel schraapt terwijl hij zijn rug draait naar de scene, zijn schoudertas van zich af laat glijden en het brandende gevoel van Harry’s staar negeert. “Ik wist niet eens dat we er vandaag een hadden. Ik had geluk dat ik Cindy van tevoren tegen het lijf liep.”

“Welke Cindy?” vraagt Harry’s stem, en Louis weigert nog steeds om terug te kijken, dus hij houdt zich bezig met zijn riem die opeens te los zit en bijgesteld moet worden. Nu.

“Jones,” mompelt hij, hij glipt het leer strakker door de gesp en maakt het vast in het volgende gat met ongedurige vingers.

“Ik heb haar gedaan,” teemt Harry genoeglijk, en Louis kan de delicate slok van zijn champagne tussen zijn zelfingenomen lippen praktisch horen.

“Fuck’s sake,” ademt hij uit, hij rolt met zijn ogen en voelt een golf van walging. Want, serieus? Was dat nodige informatie?

“Jij hebt iedereen gedaan,” mijmert Niall, voordat Harry grijnst. Dan loopt Niall over en gooit hij een arm om Louis’ schouders. “Dus, Tommo. Wat is er gebeurd?”

“Wat bedoel je ‘ wat is er gebeurd?’ Ik ben toch gezakt? Er valt niks meer te vertellen,” bitcht Louis. En hij voelt zich er slecht over, ja, maar het maakt hem niet meer zoveel uit omdat het een shit dag is en als Harry 24/7 zo’n eikel mag zijn, mag hij het ook eens een keer.

En het ziet er niet uit alsof Niall het erg vind, hij klapt een verzachtende hand op Louis’ rug en schokt zijn schouders met een, “Ah, nou. Volgende keer beter.”

“Je hebt al langer problemen in die klas,” reageert Zayn mild, opkijkend naar Louis die knikt, zijn ogen bestuderen zijn handen terwijl hij probeert niet boos te kijken of te pruilen.

“Je zou hulp moeten zoeken,” suggereert Liam serieus. “George is een voortreffelijke bijlesleraar. Edward ook. En die gozer die bij ons zit bij de Studenten Unie – Arthur – zijn grootvader gaf les in die klas.” Hij kijkt naar Zayn die langzaam knikt, maar zijn ogen op Louis houdt.

“Ik heb nog nooit bijles nodig gehad,” reageert Harry dan nutteloos, hij laat zijn vingers door de boeketten op de tafel glijden, ogen verloren in de bloemblaadjes.

En iedereen behalve Liam rolt zijn ogen, ook al merkt Harry er niks van.

“Hey. Jij bent goed in Victoriaanse literatuur,” duidt Zayn plotseling aan met een groeiende glimlach, maar kalme ogen.

Harry zucht, heeft een halfslachtige glimlach op zijn gezicht als hij opkijkt en Zayn’s staar ontmoet. “Inderdaad,” zegt hij simple, voordat zijn blik weer terugkeert naar de rozen.

“Je zou Louis bijles moeten geven.”

En voor een moment is de kamer volledig stil, alle ogen glijden naar Louis’ gezicht. Die nu geposeerd is in absolute en totale horror.

Harry’s eigen gezicht verwringt onmiddellijk tot een beledigde blik als zijn hoofd nog eens omhoog schiet. “Nee,” spreekt hij meteen tegen, verdedigend grijpt hij een hand over zijn maag alsof hij verbrand wordt, zijn vingers graven in de rijke stof van zijn colbert.

“Maar je houdt van dit onderwerp,” ademt Zayn door rook. Liam’s ogen draaien nieuwsgierig naar hem, berekenen stilletjes.

“Ik heb hier net zo goed een stem in, en ik zeg ook nee,” voegt Louis toe, schenkt zichzelf een erg gul glas champagne en voelt zijn wangen warm worden. Want what the fuck is er mis met Zayn? En wanneer werd het hier zo warm?

“Waarom niet?” vraagt Liam. Zijn naïviteit geeft hem de gelijkenis van een kleine golden retriever puppy. Hij staart tussen de twee jongens met grote bruine ogen die naar antwoorden zoeken, voordat hij zich weer op Zayn richt.

“Ik zou nog liever mijn eigen huid afpellen,” spuugt Louis op exact hetzelfde moment waarop Harry reageert met een, “Sommigen kunnen niet onderwezen worden.”

De ander’s antwoord op precies hetzelfde moment registrerend, draaien ze rond om elkaar te confronteren, gezichten in bijpassende felle blikken gezet.

“Excuseer mij?” eist Harry, de grip op zijn glas wordt steeds vaster.

“Zeg dat nog eens, Curly,” daagt Louis uit, hij negeert Harry en zet zijn eigen drankje neer.

“Sommigen kunnen niet onderwezen worden,” herhaalt Harry, en het is met zo’n kinderachtige wrok gezegd dat Louis bijna geneigd is te lachen, en Niall doet het.

“Nou, dat is grappig, dat, want sommige mensen kunnen niet onderwijzen.”

Harry staart. “Wat probeer je te zeggen?” eist hij, stem diep en gelijkmatig, zijn robijnen lippen zijn traag in het vormen van elk woord.

Louis glimlacht engelachtig, knippert met zijn wimpers in overdreven onschuld. “Dat je niet kan onderwijzen.”

Harry ziet eruit alsof hij geslagen is, hij deinst terug van Louis alsof hij geslagen is met prikkeldraad, en Louis voelt de macht van zijn positie, herwint zelfvertrouwen als hij zijn vaste staar naar beneden dwingt om zijn nagels met faux-onverschilligheid te inspecteren, hij geniet van de controle die hij heeft in deze situatie.

Liam kijkt toe met wijde, bijna angstige ogen, en Zayn nipt van bordeauxrode wijn, zijn ogen niets dan geamuseerd en geduldig. Niall krabt zijn buik en verstikt een gaap.

“Weet je, ik heb eens tegen mezelf gezegd dat er niets is dat een idioot als jij me zou kunnen leren,” liegt Louis. Want, nee, dat heeft hij nooit gezegd, maar hij heeft het waarschijnlijk wel eens gedacht. “Ik zou meer kunnen leren van een bezemsteel. Die doen tenminste wel werk.”

En daar is het – Harry’s ogen zijn overspoeld door alle woede van een man die absoluut een bezemsteel zal zoeken om Louis ermee op zijn hoofd te slaan. Totdat hij dood is.

“Bezemstelen doen geen werk,” mompelt hij, ogen in lichterlaaie. “Ze worden gebruikt voor welk – andere mensen voeren de taken uit. Ze zijn alleen maar het gereedschap.” Harry pauzeert, knippert langzaam en boos met zijn ogen, zijn blik wordt oneindig veel dieper. “Dus.”

Louis staart hem aan. “Dat is alles wat je eruit haalde? Serieus?”

Harry blijft hem boos aankijken.

Dus glimlacht Louis giftig zoet, hij plaatst een hand propvol attitude op zijn heup, kantelt zijn hoofd en hoont, “Nou, dan denk ik dat we op één lijn zitten met denken dat je helemaal niemand iets kan leren!”

“ONZE EERSTE SESSIE IS MORGEN,” reageert Harry onmiddellijk in een krassende, boze donder, en zijn borst puft met de verontwaardiging die, tot Louis’ absolute verrukking, zijn woorden doordrenkt. “Je zal de beste student zijn in de hele fucking school als ik klaar ben met jou.” Hij pauzeert, dreigend. “Als dat mogelijk is.”

“Voor jou of mij?” werkt Louis tegen, Harry ontbloot zijn tanden.

“Morgen,” herhaalt hij laag.

En Louis wil het aanbod heel, heel graag weigeren en het teruggooien in Harry’s gezicht (samen met zijn drankje) maar het is aanlokkelijk, en het stille gezeur in zijn buik houdt hem stil, waardoor hij alleen ruimte heeft om zijn instemming te knikken.

“Morgen,” stemt Louis in, neemt de hand aan die Harry uitgestoken had, schudt het met krachtige finaliteit en knijpt met net genoeg kracht om te laten zien wie hier nou de baas is.

Wat niet werkt als Harry harder terug knijpt.

Dus knijpt Louis harder, Harry doet hetzelfde, Louis weer, en snel kronkelen hun handen in de lucht, schuddend en rood als hun gezichten verwringen in grimassen en grommen. De andere drie jongens staren hen aan, een biscuitje ligt vergeten tussen Niall’s tanden.

“Fuck’s sake,” zegt hij met grote ogen. “Goed gedaan, Malik. Echt een briljant idee van je,”

En Liam verdedigt Zayn niet, hij glijdt aarzelende ogen naar Zayn’s glimlachende profiel.

Zonder een woord gaat Zayn gewoon verder met glimlachen, terwijl Harry en Louis verder strijden als een paar onhandige rammen.

KIDS!!!!!!!!!

Reacties (3)

  • Long

    Zayn moet echt dood tbh.

    3 jaar geleden
  • Long

    lOL wat een klojo's.

    3 jaar geleden
  • Long

    WAAR IS JE FONT T H O

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen