'Wel een goed gesprek dit,' verzuchtte Hamlet toen. 'Ik heb het gevoel dat ik even een hele slechte grap moet maken die het helemaal verpest. Gewoon om mijn eer hoog te houden en zo.'
Ik moest lachen. 'Je bent wel een uniek geval als je je reputatie denkt te behouden door sfeerverpestende grappen te maken.'
'Nee, maar dat is juist het punt. Uiteindelijk wordt de sfeer er alleen maar beter van, omdat iedereen het samen belachelijk kan vinden - inclusief ikzelf.'
'Aparte theorie. Nee, maar ga je gang dan maar. Maak me gek. Gek met een slechte grap, bedoel ik dan.'
Hamlet lachte. 'Dat was ook best slecht. Maar zie je, hier zit nou juist het probleem: ik kan even niks bedenken wat nou echt bij de situatie past, anders had ik allang een geweldige slechte grap gemaakt. Het is niet altijd een gave die zomaar komt, weet je. Je moet echt oefenen op het maken van goede slechte grappen.'
'Ja hoor.'
'Ja, echt!' De soort van grijns die hij op zijn gezicht had maakte hem denk ik alleen maar knapper. Leuk, vrolijk, jongensachtig. Ik probeerde heel hard te negeren hoe leuk ik dat eigenlijk vond. 'Zie je, de anatomie van een slechte grap zit als volgt in elkaar: hij moet óf gewoon zo slecht zijn dat het grappig wordt, dat je wel móét lachen, óf een soort algemeen gezucht en gekreun veroorzaken bij je publiek, een gemeenschappelijke "ugh", omdat het gewoon zo ontzettend slecht is.'
'Je hebt er ook nog een hele theorie voor.'
'Ik denk weleens na.'
Aan de andere kant maakte met hem praten hem opeens veel menselijker. In mijn hoofd ik Hamlet eerst de mooie jongen van hiernaast had genoemd, maar nu begon hij in mijn hoofd ook steeds meer een persoon te worden, iemand die het feit dat hij niet perfect was leek te dragen alsof het een sieraad was. Hij verloor zijn sleutels, zei dat hij onhandig was, was gestrand in studies en maakte slechte grappen, waar hij blijkbaar zo trots op was dat hij het als titel droeg. Het was alsof hij de dingen vastpakte en naar zijn hand zette en een lange neus trok naar mensen die dachten dat perfectionisme iets om naar te streven was, wat hem een luchtige attitude gaf. Misschien maakte dat alles hem nog wel veel leuker, al wilde ik dat niet toegeven. Hamlet was half belachelijk, half net iets te leuk.
'Je wordt op een dag vast een hele goede vader,' zei ik toen. 'Je weet wel, dad jokes, die zijn ook altijd zo slecht.'
Misschien had ik dit een paar dagen geleden, toen ik Hamlet voor mijn deur ontmoette en ik even niet meer wist hoe ik me moest gedragen, wel een stomme opmerking gevonden, maar nu gaf Hamlet me de tijd niet om mezelf stom te vinden, omdat hij gelijk reageerde en nog wel op een goede manier.
'Ja, ik kan niet wachten.'
De soort van grijns op Hamlets gezicht zorgde ervoor dat mijn mondhoeken bijna automatisch omhoog wilden trekken. Ik probeerde het maar te verbergen door een slok thee te nemen.
'Je weet toch dat Hamlet geen koning was,' floepte ik er toen uit. 'Je weet wel, Hamlet, prins van Denemarken was het bij Shakespeare. Niet Hamlet, koning der slechte grappen. Dat moet je toch wel weten als literatuurwetenschapsstudent.' Ik wilde niet betweterig klinken, maar mijn hoofd deed iets heel raars. Alsof mijn verstand wilde bewijzen dat hij eigenlijk helemaal niet zo leuk was als hij leek, hoewel mijn hart dat allang besloten had.
'Weet ik ook wel,' lachte Hamlet toch. 'Maar Hamlet klinkt gewoon stukken interessanter dan Peter, weet je wel. Mensen onthouden je naam, omdat het niet iets is wat je vaak tegenkomt. Misschien dat ze ook wel meer onthouden van de verhalen die je vertelt en die anderen over je vertellen, een soort legendefactor of zo. Of dat ze je gewoon interessanter gaan vinden, daardoor. "Ken je die idioot die zichzelf Hamlet noemt?" weet je wel. Zoiets. Mensen denken dat je stoerder bent dan je bent. Je onderscheidt jezelf, alleen maar door conventies te negeren en te eigenzinnig je eigen plan te trekken en een Shakespearenaam gebruiken in plaats van de naam die je ouders je hebben gegeven. Je laat zien dat je meer bent dan gewoon één van alle mensen. Naar mijn weten heeft het alleen maar voordelen.'
Shit, hij was goed. Mijn hoofd kon proberen wat het wilde, maar het hielp waarschijnlijk niet. Hamlet was misschien wat té zelfverzekerd: hij wist in elk geval prima wat hij deed, ook al deed hij laid back alsof van niet. Ik kon er niks aan doen dat ik hem alleen maar leuk vond.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    Ik ben het helemaal met Chasing1D eens =p
    Ik schrijf net nog dat ik eindelijk tijd heb om te lezen, nu moet ik dus weer weg =( Nouja, dan kan ik straks nog even verder =)
    Ik vind dit verhaal echt super!

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Dankje! (: Ik ben blij dat je het leuk vindt ^^

      3 jaar geleden
  • Chasing1D

    je hebt zo een leuke humor, oh my hahaha

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Haha, thanks! ^^

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen