Image and video hosting by TinyPic" alt="Foto bij Chapter 7: Singing demon drivers and Spooky returns" style="max-width:100%; display:inline;" />

Ja hoor, daar is hij dan. Het nieuwe hoofdstuk. 2 maanden nadat hij eigenlijk geüpload had moeten worden, namelijk op je verjaardag. Maar goed iedereen heeft wel eens last van een langdurige Writer's Block. Enjoy!

Geniet ervan!

10:30 AM 5 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Ik schiet overeind van de bank en kijk langzaam om me heen. Geen mythologisch monster te zien, er is überhaupt niemand te zien die niet bij het team hoort. Niks wijst erop dat er daarnet nog gevochten is. Hoe lang ben ik buiten bewustzijn geweest? Hoeveel dagen zijn er voorbij gegaan? Ik knipper met mijn ogen. Iedereen staart me aan. ‘Jongens, wat is er aan de hand? Hoe lang was ik weg?

‘Uhm… iets van 2 minuten. Denk ik. Gaat alles goed?’ Vertelt Wanda me. Ik kijk haar verbaast aan. ‘Maar het gevecht? We waren aan het vechten tegen Griekse monsters. Ik werd geraakt en ik was out.’ Wanda trekt haar rechterwenkbrauw omhoog. ‘Dr. Banner, kan je even Celeste nakijken? Volgens mij gaat het niet helemaal goed hier.’ Ik stuur haar een dodelijk blik. ‘Zeg nou maar gewoon eerlijk hoe lang ik out was. Ik ga echt niet doordraaien hoor en anders praat ik wel met Cap. Hij lijkt er ervaring in te hebben.’ Niemand reageert op wat ik zeg, behalve Tony die zijn lach probeert in te houden. Wat niet helemaal lukt. De rest kijkt bezorgd naar me en enkele gevallen met een UGH-blik naar opzij waar een silhouet vaag bezig is. Er klinkt wat geschuifel en even later verschijnt Dr. Banner in mijn gezichtsveld. Ik hoor iemand iets zingen, maar kan niet uitmaken wie het is en wat die persoon zingt. Terwijl ik erachter probeer te komen wie er zingt schijnt Dr. Banner met een zaklamp in mijn ogen. ‘Dr. Banner, kunt u stoppen met dat lampje? Het is hoogst irritant.’ Vraag ik hem zo beleefd mogelijk. ‘Nee, ik moet kijken of je geen hersenschudding of iets anders hebt wat je gezondheid in gevaar kan brengen.’ ‘Of die van ons’ giechelt Tony. Dr. Banner doet alsof hij niks hoort en gaat weer verder met mij mateloos te irriteren. Ik zucht een keer. Dr. Banner lijkt mijn hint te begrijpen en mompelt. ‘Nog even volhouden.’ Waarop ik opnieuw zucht. ‘Dat betekent ook je hoofd stilhouden en dus niet zuchten.’ Hij kijkt me verwijtend aan. ‘Hé, wat kan ik er aan doen.’ Vloek ik zachtjes.
Dr. Banner checkt nog een paar dingen en dan mompelt hij zacht ‘Okay, ik kan niks bijzonders vinden. Je bent vrij om te gaan en staan waar je wilt.’ Ik zucht uit opluchting. ‘Iemand die me nu dan wilt vertellen hoe lang ik out was?’ vraag ik met wat ongeduld in mijn stem. ‘Celeste ik ben bang dat Wanda gelijk heeft. Als je wilt kan je JARVIS om de beelden vragen.’ Vertelt Tony me. Ik hoor wat gemompel op de achtergrond en ineens gaat er muziek aan. Nou ja die was nooit echt uit geweest alleen stond die eerst wat zachter. Nog geen twee seconden later hoor ik Clint uitbundig zingen op de muziek van Ghost Riders. Wat hij zingt klinkt als volgt:

An idiot billionaire went drivin’ out one dark and windy day
Upon a intersection he rested as he went along his way
When all at once a mighty herd of red-lighted cars he saw
Drivin’ through the ragged streets and over other cars

Their cars were still on fire and their tires were made of steel
Their clothes were black and shiny and their hot breath he could feel
A bolt of fear went through him as they drove through the streets
For he saw the demons comin’ hard and he heard the mournful cries

Yippie I ohhh ohh ohh
Yippie I aye ye ye
Demon drivers in the sky

Their faces gaunt, their eyes were red
Their shirts all soaked with blood
He’s ridin’ hard to outdrive that herd
He ain’t caught by em yet
Cause they got to ride forever with that speed in the lane
On cars spitting fire as they drive on, hear their cries

As the demons drove on by him he heard one shout his name
If you wanna save your soul from hell-a-ridin’ out on our way
Then billionaire change your ways today or with us you will drive
Tryin to catch other duded across these endless lanes

Yippie I ohhh ohh ohh
Yippie I aye ye ye
Demon drivers in the sky
Demon drivers in the sky
Demon drivers in the sky


‘Blijkbaar heft Clint het een beetje op Stark voorzien.’ Grinnik ik. ‘Arme Tony.’ Wanda en Steve beginnen ook te lachen. Uiteindelijk liggen we allemaal in een deuk. Nou ja, bijna allemaal. De enige die er niet om kan lachen is Stark. Zodra iedereen is uitgelachen Ik verhuis mezelf van de bank, waarop ik zat, naar de bar, om vervolgens mezelf een glas drinken in te schenken. Ik plof neer op een van de grote metalen barkrukken en kijk in mijn glas. Met de hoop dat die me iets kan vertellen, want ik begrijp er niks meer van. Het ene moment ben ik in de ruimte met de andere lol aan het hebben en ineens zit ik te vechten tegen mythologische monsters om vervolgens weer terug te zijn, met maar een paar minuten afwezigheid. Ik draai met mijn ogen en zucht diep.
‘Misschien dat een beetje nachtrust mij goed zal doen.’ Mompel ik tegen niemand in het bijzonder. Ik kijk om naar de andere en zie dat ze net begonnen zijn met een potje kaarten. Nou ja, bijna allemaal. Een iemand heeft zich afgezonderd van de groep en is aan het bellen. Kijkend naar de gezichtsuitdrukking, is het geen goed gesprek. ‘Wanneer heeft een Avenger wel een goed gesprek?’ vraag ik sarcastisch aan JARVIS. Ik spring van de barkruk en loop richting de uitgang. Ik hoor nog iemand mijn naam roepen, maar ik ben te vastberaden om bij mijn bed te belanden dat ik het negeer en alleen maar sneller ga lopen.
Eenmaal op de goede verdieping gekomen bij mij kamer, duik ik meteen mijn bed in. Niet de moeite te nemen om me om te kleden of mijn tanden te poetsen. Een traditie, waar ik al sinds ik op de kostschool zat, aan mee doe. Tijdens een missie is er niet eens tijd om tanden te poetsen. Heb je ooit iemand zijn of haar tanden zien poetsen tijdens een van de vele missies van S.H.I.E.L.D.? Ik zie het al voor me, een sniper die zijn tanden poetst en zich omkleedt terwijl hij iemand moet liquideren. Ik grinnik en sluit mijn ogen.

15:37 AM 5 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Hey sleepyhead, word eens wakker. Je zou me nog helpen met een project.’ Hoor ik Clint vlak bij mijn oor fluisteren. Twee seconden later ligt hij in de houdgreep op de grond. ‘Wegwezen Clint, ik wil slapen.’ Een seconde later lig ik op de grond met mijn armen op mijn rug. ‘Nope, dit is belangrijk. Director’s orders. Ik verwacht je over 2 minuten in de lobby.’ Zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. Iemand is blij dat hij sterker is. Hij laat mijn arm los en loopt naar de deur. ‘Nou dat is een leuke manier om wakker te worden, op je verjaardag nog wel.’ Mompel ik zachtjes, zodat Birdboy me niet hoort. Er klinkt een klik en de deur valt in zijn slot, om meteen weer open gedaan te worden. ‘Slaap je serieus in die kleding?’ vraagt Clint zijn hoofd. Op de plek waar Clint zijn hoofd zich een paar seconden geleden bevond land nu een kussen.

Langzaam klim ik mijn bed uit en kleed me om. Het enige wat miste was een t-shirt. Ik loop naar de kast en kijk bij de t-shirts. Er leg wel geteld maar een, navy blue. Terwijl ik mijn schouders ophaal trek ik het t-shirt aan. Stilletjes open ik de deur van mijn kamer en steek mijn hoofd om de hoek. ‘Goed niemand te zien.’ Fluister ik tegen mezelf. Snel ren ik naar het trappenhuis. Halverwege mijn route naar de trappen flikker ik over een teddy bear. Ik probeer mijn mond te houden, maar er glipt toch een klein gilletje uit. Niet veel later duw ik mezelf overeind met een hand tegen mijn neus gedrukt. ‘Dit overkomt ook echt alleen mij.’ Kreunde ik. ‘Echt alleen mij. De tweede bloedneus in één week.’
Ineens schiet het me te binnen waar ik ben en wat ik van plan was. Dus ik ren snel door naar het trappenhuis. Halverwege het trappenhuis kijk ik naar mijn rechterhand, degene die ik niet tegen mijn neus gedrukt houd. Maar waar mijn hand hoort te zitten zie ik een teddy bear. Heb ik dit ding serieus meegenomen. Van wie is hij überhaupt? Niet dat ik daar een fuck om geef, maar het bracht me wel vragen. Toen ik bijna beneden was kwam ik langs een deur, op de deur was een papiertje geplakt. Op het papiertje stond “This door is alarmed”. ‘Okay, what startled it?’ Fluister ik zachtjes. Een paar trappen later kwam ik beneden aan.

Nu komt het moeilijkste onderdeel. Door de lobby zien te komen zonder dat Clint me ziet. Alleen als er nu iemand zou zijn die me kon helpen. Iemand in een trenchcoat zodat ik me erachter kan verschuilen. ‘Iemand in een trenchcoat?’ vraagt de duivel op mijn schouder, in mijn hoofd. ‘Dan hou je er nog ongeveer een stuk of 50 over.’ Waarnaar er in mijn gedachten een lijst uit gerold wordt. Hij begon ze op te noemen. ‘Gibbs, Mulder, Captain Jack Harkness, Malcolm Reynolds, Sherlock Holmes, John Reese, Cast…’ ‘Okay, I get it.’ Onderbrak ik hem, doorhebbend wat mijn gedachte probeerde te doen. ‘Ik ga Castiel zijn naam niet uitspreken.’ En toen realiseerde ik me wat ik zojuist had gezegdd. ‘Wel fuck.’ Stamel ik met een geschrokken gezicht. Maar in tegenstelling tot wat ik dacht dat er zou gebeurden verscheen hij niet. Er is niemand, met een trenchcoat aan, te zien in mijn buurt. Ik kruip voorzichtig naar de deur en steek mijn hoofd om de hoek. Overal lopen mensen voorbij. Sommige gehaast, sommige verbaasd om hen heen kijkend en hier een daar een groep kinderen die een rondleiding kreeg. Geen Clint. Misschien dat ik gewoon ongezien naar buiten kan lopen, maar precies op dat moment moest die Idjit natuurlijk de hoek omlopen. Waarom kan het me nou nooit eens mee zitten? ‘Okay dat wordt het dus niet.’ Zeg ik terwijl ik me weer in het trappen huis verschuil, nadenkend over mijn plan, dat nog bedacht moet worden. Ik verhuis me naar de vier-na-onderste trede en ga zitten. Diep in gedachten heb ik niet door dat ik niet meer alleen ben, want naast mij zat ineens een man, in een trenchcoat.

‘Wat the frick doe jij hier?’ Fluister ik op een agressieve toon tegen de man tegenover me. ‘En waar ben je al die tijd geweest? We waren druk bezig met een zaak en ineens was je weg zonder iets te zeggen. Wat is je verklaring daarvoor?’ Fluister ik op een nog agressievere toon tegen hem. ‘Waarom fluister je Braveheart?’ Schreeuwt hij nog net niet. Ik stuur een blik zijn kant op. Oh als mijn blikken konden doden dan had hij al meerdere tripjes naar de onderwereld erop zitten. ‘Denk maar niet dat je onder de vraag uit kan komen.’ Dreig ik. ‘Een vriend van me staat in de lobby op me te wachten en ik probeer het gebouw uit te glippen zonder dat ik het merk. Dus het helpt niet als een een of andere idioot het duidelijk maakt dat ik hier zit.’ Fluister ik op harde toon terwijl ik hem verwijtend aan kijk. ‘En nu mijn vragen beantwoorden, Mulder, anders zorg ik ervoor dat je nooit een echte alien ontmoet.’ Zijn ogen worden groot. ‘Ze bestaan echt?’ Fluistert hij terug. ‘Mulder beantwoord verdomme mijn vraag.’ Langzaam begin ik mijn geduld te verliezen. Misschien zou ik hem gewoon moeten vermoorden of in ieder geval zijn mond snoeren en daarna zijn trenchcoat stelen. Klinkt eigenlijk best wel als een goed plan, al denk ik het zelf.

‘Ik ben hier omdat iemand me vertelde dat ik je hier kon vinden. Verder ben ik hier omdat ik weg wilde van Skinner. Jeez die gast wil me dood hebben ofzo. Echt, om gek van te worden.’ Verteld hij me gefrustreerd. ‘In jou geval maakt dat niet echt veel uit.’ Grinnik ik. Meteen stuurt Mulder mij een blik. ‘Wat probeer je te zeggen Braveheart? Dat ik gek ben?’ Zegt hij lichtelijk geïrriteerd. ‘Maar Mulder, dat wist je toch allang?’ Lach ik zachtjes. Maar iets aan Mulder zijn houding zegt me dat hij er niks leuk aan vind. Niet dat ik iets om zijn mening geef.
‘Maar goed, waarom ben je naar me op zoek Mulder?’ vraag ik. ‘En wie heeft je verteld dat ik hier ben?’ Mulder kijkt me aan langzaam begint hij te grijnzen. ‘Ik ben op zoek naar je omdat een wederzijdse vriend mij op de hoogte van iets heeft gesteld en ik wil van jou een bevestiging krijgen.’ Een van mijn wenkbrauwen gaat vragend omhoog. ‘Waarop wil je een bevestiging?’

MEANWHILE A THREE MILES TO THE SOUTH A.K.A.

‘Waar is die idioot nou weer naar toe?’ mompelt Sam. Castiel kijkt hem verward aan. ‘Hoe bedoel je? Hij is gewoon taart halen.’ Hij glimlacht, trots op zichzelf dat hij iets menselijks eerder begreep dan een mens. ‘Cas, jij en ik weten beide dat als Dean zelf zijn taart haalt er iets mis is en we weten beide dat hij zich in de nesten gaat werken.’ Cas knikt. ‘Laten we achter hem aangaan.’ Sam mompelt instemmend, maar voor dat hij iets hardop kan zeggen is Cas al bij de deur. ‘Uhm, kan ik op zijn minst mijn sokken even aan doen?’ ‘Nope’ zegt Cas. Waarnaar hij de deur uitloopt.
‘Fantastisch, dit overkomt ook altijd mij.’ Zucht Sam terwijl hij zijn sokken en schoenen aan doet.

8:30 PM 5 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Het was me gelukt om zonder dat Clint het merkte weg te sluipen uit het gebouw en met Mulder bij te praten. Hetzelfde gelde voor het gebouw terug binnen te komen. Jarvis was zo aardig om me te melden waar Clint was, bij mijn kamer aan het wachten, zodat ik hem kon ontwijken. Niet alleen Clint probeerde ik te ontwijken, maar ook de anderen ontwijk ik al de hele dag. Aangezien ik geen zin heb in felicitaties. Ik moet er niet aan denken handen te schudden. “Iewh”. Mompel ik. Dat hele ontwijk gedoe is hoe ik me nu op het dak bevind van de Tower met een warme beker Chocomel in mijn hand en een zak met donuts in de andere. Rustig loop ik naar de rand van het dak en plof neer, mijn zak met voedsel op de grond neergooiend. Terwijl ik geniet van het uitzicht mompel ik zachtjes ‘Accio Donut’, maar helaas. Er kwam geen donut tevoorschijn uit de zak. ‘Dammit. Nou goed, het was het proberen waard.’ Grinnik ik terwijl ik me half verslik in een slok chocomel.

‘Blijf alsjeblieft leven Corona. Ik heb je nog nodig voor de missie.’ Klinkt het rechts onder me. Een schok gaat door me heen. Ik had hem niet aan horen komen. Voor zover mijn spy-senses. ‘Heel goed bezig, Braveheart. Zo kom je echt nog ergens.’ vertelt de engel op mijn schouder. ‘Zoals in een graf.’ Ik kijk naar rechts en zie Clint via de ramen omhoog. Ik zou nog net niet zeggen dat hij vloog, maar Jeez die gast is snel. ‘Ga je die nog opeten?’ Clint kijkt verwachtingsvol naar de zak met donuts. ‘Eh, ja, maar pak er maar eentje. En dan bedoel ik ook echt één Clint. Niet zoals de vorige keer dat ik ineens niks meer in mijn koelkast had liggen.’ Zeg ik met een verwijtend blik. Clint kijk onschuldig naar de Empire State Building in de verte. Er waren wat bliksemschichten zichtbaar boven het gebouw. ‘Denk je dat ze echt bestaan?’ Hoor ik Clint vragen. ‘De goden?’. Ik draai mijn hoofd zodat ik hem aan kan kijken. ‘De Griekse?’ ‘Ja, die en de Romeinse. Ik bedoel als de Noorse bestaan dan zullen die toch ook bestaan?’ Clint zijn stem klinkt zacht, als een klein kind dat niet weet wat die moet. ‘Ja, ze bestaan.’ Antwoord ik kortaf. ‘Heb je nog nieuwe dingen ontdekt, die in verband staan met de missie?’ Hoor ik hem ineens random en plotseling vragen. ‘Uh niet veel. Het is nogal moeilijk als je gewond weet te raken. Maar ik zal snel een nieuw verslag schr…’ Ik word onderbroken door zacht geritsel. Ik kijk Clint aan maar hij doet alsof er niks is. ‘I could have sworn I heard something.’ Grom ik richting Clint. Hij kijkt me onschuldig aan. ‘Ik zou niet weten waar je het over hebt, Celeste. Het enige wat hier kan ritselen is jouw zak met donuts.’ Zijn gezicht blijft neutraal. ‘Damn you Clint.’

Ik ga weer verder met voor me uitstaren, genieten van het uitzicht over New York. Het is waar wat ze zeggen over het nooit stil zijn. Ik hoor sirenes en zie iets lichtgevends voorbij schieten. New York, the city that never sleeps with too many heroes. Ik zou hier echt vaker moet komen, de stilte in de storm. Hoewel ik dan misschien ook wat kussens mee moet nemen. Denk ik terwijl ik over mijn half in slaapgevallen kont wrijf. Ineens hoor ik het geritsel weer. Snel kijk ik naar rechts en zie Clint nog net een bruine zak naast zich laten verdwijnen. ‘I knew it.’ Clint kijkt me opnieuw onschuldig aan, maar deze keer met een koekje half in zijn mond. ‘Geef mij de koekjes Clint, je weet dat ik er van hou en ik weet dat je ze hebt.’ Wijzend naar zijn mond. Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, jij moet een verslag gaan schrijven. Je kan niet stoppen voor koekjes. Hoewel ik je er wel voor aan zie.’ Ik knik instemmend. ‘Als je denkt dat ik de missie zou stoppen voor een zak met koekjes, heb je… Helemaal gelijk. En nu, geef me de koekjes!’ roep ik naar hem, waarnaar ik mijn hele gewicht op hem af lanceer.
‘Oi, watch it!’ schreeuwt Clint terwijl hij opzij rolt, weg van de rand van het dak. In plaats van op Clint te landen land ik vol op de grond. ‘Deze vloer is net zoals mijn leven.’ Mompel ik geïrriteerd. ‘Koud, hard en levenloos.’

2:15 AM 6 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Terwijl ik lach sla ik met mijn hand op Clint zijn schouder. ‘Je bent aan het grappen. Gebeurde dat echt?’ Vraag ik hem in ongeloof. ‘Yup’ zegt hij knikkend.
‘Wow. Toen ik ooit met een vriend in een winkel was vroeg ik of ik het boodschappenlijstje even mocht lezen. Aangezien hij er veel te lang overdeed en ons karretje aardig vol was. Hij knikte en gaf me het lijstje. Het zag er uit als een normaal lijstje. Gewoon normale ingrediënten voor het eten. Dus ik dacht we hebben het allemaal al, want alles was doorgestreept. Tenminste dat dacht ik, want op vier-vijfde van het papiertje stond heel droog “Eenhoorn bloed”. En destijds was ik nog niet zo bekend met dat soort ongewone dingen. En dat was hoe ik keihard door de winkel het volgende riep: “Why is there unicorn blood on our shopping list?” Waarnaar iedereen me aankeek met een ‘Die-komt-uit-een-gekkenhuis-gezicht’ Om het nog erger te maken was mijn vriend zo van ‘Sorry, ze hebben haar te vroeg vrij gelaten. En dat was hoe we uiteindelijk thuis kwamen zonder eenhoornbloed, maar hij met een gebroken neus.’

We zaten verschrikkelijk hard te lachen totdat we ineens beweging op het terras onder ons zien. ‘Shit, they spotted us. Snel doe je Obama masker op.’ Fluistert Clint terwijl hij een zogenaamd een masker aan me geeft. Ik grinnik in antwoord en neem het masker aan. Beneden staan Dr. Banner, Natasha, Pietro, Wanda. Het geruis van de motors van Tony zijn pak zijn ook hoorbaar. Tegelijkertijd leggen Clint en ik onze Taco’s neer. Blijkbaar had Clint niet alleen koekjes meegenomen. Dus kunnen we de hele nacht doorhalen op het dak. Mits dat niet verstoort word door andere personen. Wat nu het geval was. *Zucht*

‘Waarom eten jullie… taco’s… om twee uur ‘s nachts?’ Klinkt Starks robot stem van onder ons. Langzaam komt hij tevoorschijn tot hij voor ons zweeft. ‘Waarom niet?’ vraag ik terug. ‘And how in God’s name did you even get up here?’
'That's for me to know and for you to find out.' snauwde ik naar Tony. 'Waar was je de hele dag? We konden je nergens vinden en het is nog wel je verjaardag. Je bent weer ouder geworden.'
'No shit Sherlock. Ik weet ook wel dat ik ouder wordt, daar hoef je me echt niet aan te herinneren. En ik voel me niet anders. Dus kan je alsjeblieft opsodemieteren. Dan kan ik genieten van het uitzicht.' Roep ik naar Stark.
'Okay sorry, Dat was een beetje onaardig. Maar nog steeds, ik blijf hier. Je bent van harte welkom als je voedsel meebrengt en anders voel je vrij om weg te gaan.' Zeg ik op een iets minder geirriteerde toon. 'Oh en nog even een random vraag. Wie wilt me helpen een hippo te stelen?' Stark facepalmed zijn suit. 'Hangt af van wanneer je dat wilt doen.' grinnikt Clint. 'Kan je dit weekend?' Vragen Clint en Natasha te gelijk. 'Ik wil ook wel helpen.' Klinkt een stem van het terras beneden. Ik kijk naar de persoon van wie de stem kwam en begin te glimlachen. 'Een supersnel persoon, precies wat ik nodig heb' denk ik in mezelf. 'Pietro en Tasha, enige kans dat jullie naar boven kunnen komen?' Ze knikken en even later bevinden we ons met zijn vieren op het dak. De rest is weer naar binnen gegaan. Pietro had wat papier gehaald en dat is hoe een aantal van Earth Mightiest Heroes een plan aan het maken waren om een hippo te stelen.

Reacties (1)

  • Hyacintho

    ‘Nee, ik moet kijken of je geen hersenschudding of iets anders hebt wat je gezondheid in gevaar kan brengen.’ ‘Of die van ons’ giechelt Tony.


    Tony giechelt?! Hij is nu met twee plekken omhoog opgeschoven in mijn adorkable heroes lijst.

    Nog geen twee seconden later hoor ik Clint uitbundig zingen op de muziek van Ghost Riders. Wat hij zingt klinkt als volgt: [insert song]


    Stuur Clint naar de Voice toe. Trouwens, de lyrics heb je best wel goed geschreven. Ik heb gelijk de neiging om fanart van die demon drivers te maken. '

    “This door is alarmed”. ‘Okay, what startled it?’ Fluister ik zachtjes.


    Is dit een quote ergens van dat ik niet doorheb?

    ‘Gibbs, Mulder, Captain Jack Harkness, Malcolm Reynolds, Sherlock Holmes, John Reese, Cast…’ ‘Okay, I get it.’


    Captain Jack Harkness crush met 80% toegenomen.

    ‘En nu mijn vragen beantwoorden, Mulder, anders zorg ik ervoor dat je nooit een echte alien ontmoet.’ Zijn ogen worden groot. ‘Ze bestaan echt?’ Fluistert hij terug.


    MULDER.
    En trouwens ik was ook van plan om iets met hem en aliens in AH te doen ahum ahum.

    ‘Waar is die idioot nou weer naar toe?’ mompelt Sam.


    Indeed. Where Dean at bruhh??

    ‘Accio Donut’, maar helaas. Er kwam geen donut tevoorschijn uit de zak. ‘Dammit. Nou goed, het was het proberen waard.’ Grinnik ik terwijl ik me half verslik in een slok chocomel.


    Natuurlijk Dummy je hebt een wand nodig. Dat verslikken in chocomelk is trouwens wel een aantal keer gebeurd bij mij.

    ‘Denk je dat ze echt bestaan?’ Hoor ik Clint vragen. ‘De goden?’.


    Yeah bruh they alive and kicking and being annoying AF.

    ‘Als je denkt dat ik de missie zou stoppen voor een zak met koekjes, heb je… Helemaal gelijk. En nu, geef me de koekjes!’ roep ik naar hem, waarnaar ik mijn hele gewicht op hem af lanceer.


    *duimt dat het chocolate chip cookies zijn want anders is het niet waard*

    “Why is there unicorn blood on our shopping list?”


    Dit is gewoon geniaal en erg Tumblr-like.

    ‘Shit, they spotted us. Snel doe je Obama masker op.


    ?? Waar komt Obama vandaan??

    'Oh en nog even een random vraag. Wie wilt me helpen een hippo te stelen?'


    Nogmaals: Why??

    Halverwege mijn route naar de trappen flikker ik over een teddy bear
    [...]
    Halverwege het trappenhuis kijk ik naar mijn rechterhand, degene die ik niet tegen mijn neus gedrukt houd. Maar waar mijn hand hoort te zitten zie ik een teddy bear. Heb ik dit ding serieus meegenomen.


    Plothole: Waar is die teddy bear uiteindelijk gebleven? Ik vind het leuk om me voor te stellen dat Cellie die gewoon in haar broekzak heeft gepropt. Ik ben wel een fond om teddy bears (en elke andere knuffel) dus oh wee als ze die heeft weg geflikkerd.

    Overall: heel geniaal allemaal! Def worth the 3 month wait. En nu ga je verder schrijven ik wil weten hoe het afloopt met de hippo.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen