Foto bij Wanneer alles te ver gaat

Mijn inspiratie voor titels raakt echt een beetje opxD

Erza

'We zijn er.' Ik keek op en zag een gezellig uitziend restaurantje. Het stond naast een brug die uitkeek op de bergen en er stroomde een prachtige waterval. 'Wauw!', riep ik uit bij het zien van het uitzicht. We namen een tafeltje buiten en ik keek naar mijn handen. Misschien zou dit afspraakje toch niet zo heel erg worden. 'Willen jullie wat bestellen?' Mick keek mij vragend aan. 'Een chocolademelk en een salade alstublieft.' 'Voor mij een wijn en ook de salade.' We pratten een beetje over niks terwijl we wachtten op het eten en het drinken. 'Ik zie dat zelfs een date je niet over kan helen om een keer een rok te dragen.' 'Klopt.', zei ik uitdagend terwijl ik met mijn stropdas speelde. De salade was een beetje droog maar de smaak was goed. Toen mijn eten op was voelde ik plotseling Micks voet tegen die van mij. Hij bleef zachtjes teen mijn voet aan duwen en gauw schoof ik mijn voeten onder mijn stoel. Mick betaalde zijn rekening en ik stond er op dat ik die van mij betaalde. Hij wou op staan, maar ik zei: 'Wacht, ik heb mijn drinken nog.' 'Dat kan je wel meenemen, ik wou op het bruggetje naar het uitzicht gaan kijken.' 'Oké dan.' Ik pakte mijn mok en stond op. Het uitzicht was prachtig, maar het was koud bij het water en de zon stond ook laag. Ik had eigenlijk iets onder mijn blouse aan hadden moeten doen. 'Heb je het koud?' Ik haalde mijn schouders op. 'Een beetje.' Vanuit mijn ooghoek zak ik Mick wat bewegen en even later legde hij zijn arm om me heen. Een beetje ongemakkelijk bewoog ik. Ik zette mijn mok neer op de rand en leunde met mijn armen op de leuning. Toen zag ik iets beween bij de waterval, alsof het een soort kleine geest was. 'Wauw! Wat was dat?!', riep ik uit. Mick lachte om mijn enthousiasme en vertelde wat het water-spirits waren. Die leefden in allerlei verschillende vormen en altijd bij het water. 'Ik heb er wel eens eentje gezien met de gedaante van een draak, of een soort langwerpige paddenstoel. Het zijn echt fascinerende wezens.' 'Wauw.' "Plok", hoorde ik opeens naast me. 'Viel er net iets uit de boom in mijn drinken?' 'Wat? Nee, ik heb niks gezien.' Ik zag Mick zijn hand bewegen en het leek alsof hij iets weg stopte. 'Wat viel er dan in mijn drinken?' 'Niks, ik heb niks gezien.' Ik keek hem wantrouwend aan. Had hij iets in mijn drinken gedaan? Nee, dat was onmogelijk. Wat had hij er dan in moeten doen? Hij wou me natuurlijk niet vergiftigen. Ik nam een grote slok en rilde opnieuw van de kou. 'Zullen we gaan?' 'Ja, oké.' Gapend zette ik mijn beker op de tafel. Ik voelde me moe en slap, misschien was dat omdat ik die nacht niet zo goed geslapen had. Ik bedacht me dat het afspraakje eigenlijk helemaal niet zo erg was geweest. Ik had het zelfs naar mijn zin gehad. Eigenlijk was Mick ook zo erg niet. We liepen over een pleintje en ik keek naar Mick. En als ik had gezegd dat Mick niet aantrekking was geweest, had ik gelogen. We liepen door een steegje en plots stond Mick stil. Ik stopte, want anders was ik tegen hem op gebotst. Ik keek hem nieuwsgierig aan. En toen, zonder iets te zeggen, zonder enige waarschuwing, pinde hij mijn armen tegen de muur en kust me. Er ging een verraste schok door mijn lichaam en ik verstijfde van schrik. De passie in zijn kus liet het kwartje vallen en ik sloeg mijn armen stevig om zijn nek. Hoe kon ik ooit iets in Matsuda gezien hebben? Hoe kon ik ook maar in welke manier dan ook aan hem denken als ik Mick had? Mick was de ware voor me! Hoe was ik ooit zo stom geweest!? Ik vleidde me tegen zijn borstkas aan. Dit was geweldig, dit was... dit was..... heel verkeerd! Wat was ik godsnaam aan het doen!? Wat had in verdomme gedacht!? Waarom zoende ik Mick terug alsof ik van hem hield?! En hoe had ik gedacht dat ik níét van Matsuda hield? Woedend duwde ik Mick van me af. 'Wat de fuck heb je in mijn drinken gedaan!?', riep ik woedend. Het was waarschijnlijk een of andere liefdesdrank van verschrikkelijke zwarte magie zijn geweest. Hij kreeg een gemene grijns op zijn gezicht. Plotseling voelde ik mijn lichaam slap worden en ik was op de grond gevallen als Mick me niet opnieuw tegen de muur had geduwd en me weer zoende. Ik probeerde me met alle macht los te wurmen. Dit was nog tien keer erger dan die keer met Chaos! Maar mijn lichaam was slap en hij was sterk. Ik werd duizelig en herinnerde mezelf dat ik moest blijven ademen door mijn neus. Hij zou van zelf wel stoppen. Ik probeerde te schoppen, maar hij ging op mijn tenen staan. Een gesmoorde kreet van pijn ontsnapte uit mijn mond. En tien bedacht ik het: mijn lichaam was misschien slap, maar ik had mijn stem nog! Uit volle borst probeerde ik te gillen, maar helaas kwam er geen geluid uit door de kus. En toen eindelijk boog hij naar achteren. Meteen nam ik een hap lucht en wou krijsen, maar er werd al een stukje stof in mijn mond gepropt. Al zou ik willen, ik kon me niet meer verzetten. Mijn hele lichaam was verstijfd van angst en voelde slap van wat hij ook in mijn drinken gedaan had. 'Het zou prettig als je iets minder zou willen zeiken.' Zijn fluisterende stem gaf me kippenvel, en niet op een fijne manier. Ik was gewoon zó bang, zelfs sommigen keren dat ik de dood getrotseerd had was ik nog niet zo bang als nu. Er gleed een traan langs mijn wang. 'Kom op, niet zo aanstellen. Ik doe je geen pijn en voor je het weet is het over. Zie het van de zonnige kant, er is eindelijk iemand die je wilt. Je hoeft je eindelijk een keertje niet afgewezen en ongewenst te voelen.' Dus hij wist hoe ik me soms tegenover Matsuda voelde? Ik probeerde te zeggen dat hij met zijn smerige poten van me af moest blijven, maar alle geluiden werden gesmoord. Heel langzaam en voorzichtig liet hij mijn polsen los en ging snel dicht tegen me aan staan zodat ik niet weg kon. Zijn handen gleden langs mijn lichaam. Het was gewoon ongelofelijk, de kus snapte ik nog, dat had een misverstand kunnen zijn. Maar dit ging echt te ver! Hoe kón hij me zo aanraken terwijl hij wist dat dit ver over mijn grenzen ging!? Ik was nog nooit zo aangeraakt, of gezoend en dit maakte het geen beste eerste ervaring. Zou ik hier echt mijn maagdelijkheid verliezen? Nee! Zou ver zou hij echt niet gaan! Maar hoe ver dan wel? Wat zou hem stoppen van het wel doen? 'Mick, alsjeblieft!', zei ik gesmoord. Maar hij luisterde niet en drukte zijn lippen in mijn nek. Hij begon de knoopjes van mijn blouse open te maken en ik probeerde uit alle macht mijn half-blote lichaam te bedekken. Dit wou ik niet!! Zijn handen ontdekten nieuw terrein en zijn gezicht verscheen weer voor me. Ik trilde van angst. 'Daar komt morgen een mooie rode plek.', zei hij met een gemene grijns, en hij liet zijn vingers over mijn nek glijden. Ik keek hem aan, zó woedend, maar tegelijkertijd zó bang. Het stukje stof werd uit mijn mond getrokken en vervangen door zijn lippen. Wat nou als ik gewoon mijn ogen dicht deed en deed alsof Mick Matsuda was? Nee, dat werkte niet. Matsuda zou nooit zo ruw doen.
Geschrokken hield ik mijn adem in en stopte met bewegen. Micks handen waren in mijn broek verdwenen. Er gleed nog een traan over mijn wang. Als ik nu zou bewegen, zou ik het alleen maar erger maken. Toen zijn handen zich naar de voorkant bewogen maakte ik een geschrokken geluidje. Hij grijnsde breed en vals. 'Is dit te snel voor je eerste keer?' Die uitspraak liet me rillen. Een golf van walging en angst verspreidde door mijn lichaam dat al erg zwak was. Hij glimlachte en drukte een kusje op mijn lippen. 'Je ben zo breekbaar.' Alweer een golf van walging en afkeer. Dit was zo verkeerd! Ik wou dit niet en had het ook nooit gewild! Er drupten nu echt tranen uit mijn ogen en ze gleden over zijn wangen. 'Stel je niet zo aan!', siste hij. En toen gebeurde het, ik kon wel huilen van geluk, Mick werd van me af getrokken. Ik zakte bijna door mijn benen nu ik niet meer omhoog gehouden werd. Ik keek op en zag Wes. Hij had Mick bij zijn keek gegrepen en keek met ogen waar wek vlammen in leken te waaien neer op hem. Ik zag nu pas hoe erg Wes gegroeid was. Hij had Matsuda zelfs al in gehaald. Zen zou hij nooit voorbij groeien, die was wel meer dan twee meter. Maar hij was een stuk langer dan Mick, die toch een beetje bang voor de lange jongen leek. Zeker nu hij betrapt was. Ik keek toe hoe Wes' hand omlaag zwiepte en Mick in het gezicht raakte. Toen pakte hij mijn hand en rende met me weg. Ik kon bijna niet rennen, en dat merkte hij. Dus hij ondersteunde me goed terwijl hij stevig door stapte. Toen we vergenoeg waren keek Wes me aan, zo veel verwarring en woede in zijn blik. 'Erza! Erza wat gebeurde er nou allemaal? Kende je die gast? Ik heb je toch geholpen door hem weg te halen?' 'Ja! Oh God Wes! Ik ben je voor eeuwig dankbaar!' Hij keek opgelucht. 'Ik liep net langs, en ik zag dat opeens. Eerst had ik niet helemaal dor wie, wat en hoe. Maar toen zag ik dat jij het was en dat je huilde! Wat gebeurde er nou precies?' Ik haalde diep en trillerig adem. Ik was door mijn benen gezakt als Wes me niet gauw had op gevangen. 'Nou, die gast was Mick. Van hem krijgen Mat en ik die vechtlessen. Hij had me mee uit gevraagd, en ik had 'ja' gezegd. Maar opeens leek het alsof hij iets in mijn drinken had gedaan. Ik liet het maar gaan, met de conclusie dat hij me vast niet wou vergiftigen. He bleek dus een of andere liefdes drank te zijn, en het maakte me ook heel slap. Toen begon hij me dus te zoenen, maar eerste werkte die liefdes drank nog en zoende ik het terug. Daarna werkte er uit, maar ondanks dat hij wist dat ik het niet wou ging hij door.' Wes keek me geschrokken en woedend aan. 'War een klootzak! Hoe dúrft hij dat te doen, terwijl hij wist dat het tegen je zin in ging! En dan ook nog die liefdes drank, hoe durft hij zo met je gevoelens te spelen?!' Ik knikte trillerig. Ik had het gevoel dat ik elk moment flauw kon vallen van alles. Ik had al moeite om te blijven staan en door alle angst en van alles wat gebeurd was ging ik uiteindelijk van mijn stokje.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Haha, kan ik geloven... Telkens weer een titel verzinnen is vermoeiend, daarom gebruik ik ook hoofdstuk 1 of H1 of zo...xD

    En wtf Mick, wat is jou probleem! Je bent precies een tweelingbroer van Anne!:@gelukkig was Wes er op tijd:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen