Foto bij O2O Olivia May Carpenter

Weer thuis aangekomen plof ik verslagen op de bank. Ik heb net het sms'je van Eva gelezen en ik kan me niet meer dan dom voelen. Hoe kon ik zo tekeer zijn gegaan tegen haar? Natuurlijk ben ik boos dat ze dit heeft gedaan maar ik denk dat Joey nog de meest schuldige is. En ik heb het zelf ook weer verziekt door weer met hem naar bed te gaan. Ik wist dat ik hier spijt van zou krijgen en ik ben niet gestopt. Hoe stom kan ik zijn?

De opeen komende dagen zijn verschrikkelijk. Eva heeft zich ziek gemeld, Joey is verschrikkelijk aanhankelijk en als het nog niet erger kan, gaat Gary ook nog eens zeuren over mijn acteren. 'Ik voel de emoties niet, Olivia. Kruip wat meer in Gwen's huid en geef het je beste shot!' Het heeft geen zin om hier tegenin te gaan. Hij is mijn baas dus ik kan maar beter doen wat hij zegt. Ik wil niet eruit getrapt worden.. Dat zou echt het toppunt zijn!

Aan het einde van de werkdag nadat ik mijn jas en tas heb gepakt, kom ik Joey tegen bij de deur. 'Hei' Hij leunt naar voren en kust me op mijn lippen. Ik laat het gebeuren maar in mijn hoofd voelt het zo fout. Ik zal blij zijn als deze hele film klaar is, dan kan ik verder met mijn leven.
Ik haast me naar huis waar Eva nog steeds niet is. Ik laat me vallen op de bank en zet Netflix aan. Ik moet me even ergens anders op focussen. Ik zet That 70's show aan en laat me onderuit zakken. Ook al probeer ik me enorm op de serie te richten maar het wil me niet echt lukken. Mijn gedachte gaan steeds uit naar Eva en Joey. Ik had alle redenen om boos te zijn maar het is mijn zus.. En over Joey, ik had gewoon niet nog een keer het met hem moeten doen.

Terwijl ik de aflevering aan het bekijken ben, gaat mijn telefoon af. Tot mijn verbazing belt Luke mij. Ik zet de show op pauze en neem verbaast mijn mobiel op. 'Hey!' Hij begroet me enthousiast en vertelt me in zijn enthousiasme dat ze terug komen voor een korte pauze. 'We zijn al geland! Vind je het leuk als we morgen met z'n allen even een drankje komen doen?' Ik slaak een zucht en probeer enthousiast terug te doen maar faal al vrij snel. 'Het lijkt me erg leuk maar momenteel komt het niet zo uit.. Er is hier van alles gebeurt terwijl jullie weg waren en het eist veel van me, psychisch' Ik merk dat ik begin te huilen. 'Olivia? Huil je nou? Weet je wat, ik kom eerst wel alleen! Ik zie je zo!' Abrupt hangt hij op. Ik wil nog wat zeggen maar het kan al niet meer.
Ik veeg mijn tranen af met de mouw van mijn t-shirt en kijk de rest van de aflevering af. Ik ben daarna niet in de stemming om er nog één aan te zetten.

Voorzichtig open ik de deur een paar uurtjes later en zie Luke in de voortuin staan. Hij kijkt me aan met een scheve glimlach en stapt gelijk op me af. Zonder iets te zeggen pakt hij me beet en omhelst me stevig. Een beetje verstelt sla ik mijn armen ook om hem heen.
Na een aantal minuten gaan we naar binnen en vertel ik hem wat er allemaal gaande is. 'Ik voel me zo stom, Luke..' Ik fluister het laatste en haal een hand door mijn haren. Schaamte overspoelt me en ik weet niet zo goed meet wat ik moet zeggen. Ik heb ook geen flauw idee hoe hij gaat reageren. Ik hoop dat hij het ook aan niemand anders verteld.. Maar dat kan ik hem ook zo nog vragen. 'Oliv, dat is heel wat, zeg! Ik ga niet tegen je liegen, wat je deed was dom maar ik begrijp ook niet waarom Joey erop in speelt. Zo ken ik hem helemaal niet! Wel dat het een klein geil ventje is die graag dingen doet maar niet dat hij inspeelt op je emoties.. of je zus pakt achter je rug om' Het valt me nog mee met zijn reactie en ik ben blij dat hij niet is uitgevallen tegen me want dat kan ik er echt niet bij hebben. 'Ik wil niet met Joey verder, Luke! Ik weet niet of ik hem nog onder ogen wil komen! En ik heb ook absoluut geen idee hoe ik dit aan Eva moet vertellen! Ik hou van haar en ik wil het niet nog erger verpesten! Ze is nu bij Tyler en ik ben bang dat als ik haar dit vertel dat ze ergens anders heen gaat maar dan voorgoed' Weer barst ik in tranen uit. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.

Ik laat mijn hoofd op zijn schouder vallen terwijl hij zijn arm om me heen slaat. 'Het komt wel goed maar je moet even door de zure appel bijten' fluistert Luke als hij me zachtjes tegen zich aan trekt. 'Ik weet het.. gelukkig ben je nu terug want ik heb op het moment niemand om naartoe te gaan' Hij grinnikt zachtjes. 'Je kan altijd naar mij en de jongens komen. Je weet waar we wonen en je bent altijd welkom!' Dat doet me goed. 'En trouwens, ik zal niets tegen Ashton zeggen over Eva en Joey' Hij glimlacht en het stelt me enorm gerust.






Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen