•S•C•H•E•M•E•R•I•N•G•



De lieve, naïeve meid die me niet ziet staan. Ze vertrouwt me, dat weet ik. Ze vertrouwt me zo erg dat ik me afvraag hoe ze het doet, mijn naam kent ze niet eens. Haar ziel in mijn handen.
Ze glimlacht zo trots, trots op zichzelf en op de anderen. Haar ogen stralen, haar haar hangt langs haar gezicht naar benden.
Ze lijkt niet op Sam. Ze is klein, net als het andere meisje, maar haar contouren verschillen enorm. Andere neus, andere oren. Haar lippen zien er verzorgder uit, haar huid lijkt zachter, aangenamer, warmer.
Haar ogen zijn gevuld met liefde, liefde die zich vermengt met de kilte van haat. Ze is moeilijk te oriënteren. Haar emoties lopen door elkaar, vermengen zich met elkaar, maar ze doet het niet bewust, dat snap ik. Ik snap dat ze het goed wil bedoelen en toch haat tegelijk. Ik snap dat ze het zo goed kan willen maar het toch anders voelt. Het maakt haar zo typisch.
Het andere meisje was ook typisch. Op een andere manier typisch. Ik houd van typisch.
Ik weet dat ze de pijn verbergt die ze met zich mee brengt. Ik weet meer dan zij weet.
Ik weet dat ze een kleine snee in haar duim heeft, zelf heeft ze het nog niet uitgevonden, zo zal ze het zien, dat weet ik.
Ze heeft een snee in haar linker bovenbeen, bloed sijpelt langs haar linkerbeen naar benden, nog even en het zal haar enkels bereiken. Een enkel waar duidelijk iets mis mee is, maar zelfs dat vertelt ze niet. Ze denkt het te kunnen verbergen, ook voor zichzelf.
Begrijpen hoe er zo plots een snee zit in haar been, terwijl er geen spoor van een wapen te zien is op haar kleding, snapt ze niet. Naïef.
Maar ze houdt het niet lang meer vol, zweet druipt zo vanuit haar poriën langs haar gezicht. Haar glimlach houdt niet langer stand, de rimpels die het had veroorzaakt in haar wangen, verdwijnen al.
Mij houdt ze niet voor de gek, ook al denkt ze dat ze het kan. Ze denkt dat ik, ík zo naïef ben om het niet te zien. Omdat ze het zelf niet ziet. Omdat ze zelf niet ziet dat ze niet meer kan.
Daarin lijkt ze op Sam, doorgaan tot het eind, zichzelf te ver dwingen door te gaan. Niet opgeven.
Ik doe het ook niet. Ik geef niet op. Ik ben net begonnen.
Ze zijn van mij. Hun harten, hun zielen, hun liefde, hun haat. Van mij. Het is van niemand anders dan van mij.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen