Foto bij Hoofdstuk 81 - Dean's Dead

A/N: Als je dit leest, ben je bijna aan het einde van dit boek. Het was geweldig om voor jullie te mogen schrijven.

Lidewei is nu 99 jaar. Er zijn vele jaren voorbij gegaan en er is ook veel gebeurd. Te veel om nu zo snel samen te vatten. James, Katy, Lea en Alexander zijn weggegaan naar een nieuw stuk land en zijn daar een nieuw leven begonnen. Ze doen het goed. James ,die geloofde dat zijn daden goed waren, heeft geleerd dat vriendschap veel verder gaat dan een goede daad. Het zijn de kleine dingen die je voor elkaar doet en hoe je elkaar steunt elke dag weer. Ik snap dat jullie teleurgesteld zijn en liever zouden willen horen of er nog meer voorspellingen en rampen zijn gebeurt. Taylor is nu een lieve en zorgzame meid. Ze heeft twee goede ouders. Katy's demon is nog steeds niet weg. Ze krijgt er last van en steeds vaker maakt ze een deal. Het was tijd voor haar om naar de hel te gaan en daar is ze nu. Ze is veilig. Lea is een klein beetje weer haar stille zelf geworden, maar iedereen weet dat ze veel te vertellen heeft. Ze is gelukkig op deze nieuwe aarde en dat gunt iedereen haar. Alexander is nog steeds aan haar zijde. Hij houdt elke dag meer van haar. Zijn duidelijk voorbestemd. James lijkt ook op zoek te zijn naar de liefde, maar er is niemand die hem blij kan maken. Alles op zijn tijd. Lidewei is nog steeds nieuwsgierig. Ze ontdekt iedere dag weer nieuwe dingen. Ze draagt ook nog altijd haar rode All-stars. Zij is eigenlijk nog het minst veranderd van iedereen. Ze zal ook altijd zo blijven, volgens haar vader. Haar moeder is er van overtuigd dat Lidewei een beter mens is geworden door de jaren heen. Lidewei is nog altijd meer mens dan engel. Ze vergeet elke dag haar krachten en loopt liever dan vliegen. De twee Winchesterbroers hebben het ook goed. Sam heeft een vriendje en Dean is nog niet gescheiden. Het is allemaal goed,toch? Nee, maar dat kan ik maar beter niet hier vertellen.

Lidewei's POV:

De grijze stenen lijken te glimmen van de regen. We hebben al drie dagen regen en Kali beweerd dat het komt door het seizoen, maar we weten niet welk seizoen het is. De voorspellingen worden steeds minder betrouwbaar. Kali wordt ouder en zijn voorspellingen ook. vandaag ben ik weer bij hem geweest en hij zei dat er niets bijzonders was, maar ik geloof hem niet. Hij weet iets wat ik niet mag weten. Ik zag hem praten met Dean en ze leken niet blij. Ik snap het niet. Ik snap het nooit. We maken wel eens grapjes over de dag dat ik hier alleen over zal blijven en dat al mijn vrienden dood zullen zijn. Ik ben bang dat vandaag zo'n dag zal zijn. Ik loop over de natte grijze stenen op weg naar mijn huis. Ik kom binnen en meteen merk ik dat het stil is. Ik loop verder naar binnen, maar er is niemand. Ik ben er niet gerust op en loop naar boven. Ik hoor zachtjes gefluister vanuit de studeerkamer en loop er direct naar toe. Bij de deur blijf ik heel even staan om te luisteren. "...Gaat iedereen dood." "Ja, maar niet als we het tegenhouden." "Er is niks meer wat we voor je kunnen doen. Ik vind echt dat we haar moeten inlichten over je toestand." "Nee, ze is gelukkig. Ik wil haar geen verdriet doen." "Dat snap ik, maar ze zal er toch op een dag achter komen. Misschien zelfs als het al te laat is." Het blijft even stil en ik hoor voetstappen richting de deur komen. De deur gaat open en ik kijk recht in de ogen van..."Gabe!" zeg ik aangenaam verrast. "Nog steeds berichten aan het doorgeven van Chuck? Ik dacht dat ie daar mee was gestopt." zeg ik nonchalant. Hij schudt zijn hoofd en trekt me de kamer in. Achter het bureau zit Dean met verschillende potjes voor zich. Waar zijn die allemaal voor? Waarom is Gabe hier? "We mogen niks zeggen van hem." fluistert Gabe me toe. Zijn toon is bezorgd en dat betekent dat het ernstig is. Ik loop naar Dean toe en leg een hand op zijn schouder. Ik voel meteen een hele hoop pijn. Onmiddelijk haal ik mijn hand weg en kijk alleen maar naar hem. "Ik wist niet...Wie weet hier nog meer van?" vraag ik aan Gabe. Hij wijst naar de andere kant van de kamer. Daar staat Sammy. Hij kijkt alleen naar de grond. Niemand weet wat ze moeten zeggen. Ik weet niet eens wat ik moet voelen. Twee handen trekken me naar zich toe en zetten me neer op iets zacht. Ik merk niks meer. Ik ben verdoofd. De wereld klinkt alleen nog maar hol. Dit was dus de voorspelling van Kali. Hij wist dat dit zou gebeuren. Hij wist alles, maar durfde niks te zeggen om mij niet te hoeven kwetsen. Ik ben alleen een beetje bang dat...Dat...Ja, wat eigenlijk. Ik weet het niet meer. Als ik wil opstaan, word ik tegengehouden. Ik registreer eigenlijk niks meer. Ik ben bang.
Zeker twee dagen later weet ik weer wat er aan de hand is. Dean is ziek en er is niks meer wat hem kan helpen. Ik ben er zeker van dat het te maken heeft met al die pillen op zijn bureau. Ik mocht al dagen niet meer in die kamer komen, tenzij het een noodgeval was. Ik had me er niks van aangetrokken, want die dagen waren er wel vaker geweest. Voor onderzoek en zo, maar nu zelfs Gabe er bij betrokken is, ben ik daar niet meer zo zeker van. Ik had dus gelijk. Ik ben nog niet naar Kali geweest, maar ik weet zeker dat hij hetzelfde zal zeggen als de rest. Dean gaat dood. morgen gaan ze hem naar een soort ziekenhuis brengen, maar ik weet dat hij liever thuis bij mij sterft. Dat heeft hij tegen mij gezegd. Ik vraag me af wie hem gaat ophalen.


Dean kijkt naar het plafond. Zijn handen zitten vast aan allerlei draden en buizen. Hij wou liever thuis zijn nu, maar ze lieten het niet toe. Ze blijven denken dat ze hem kunnen genezen, maar iedereen weet dat dat niet meer gaat gebeuren. Hij is er zeker van. Lidewei is er zeker van en dat genoeg bevestiging voor hem. Zij is ongeveer het belangrijkste voor hem op deze wereld en dat mag niet zomaar tegengehouden worden. Ze gaat hem vast en zeker opzoeken in de hemel. Elke dag heeft ze beloofd om even haar gezicht te laten zien. Zij wordt steeds mooier, terwijl hij steeds ouder wordt. Dean glimlacht even en kreunt dan van de pijn. Hij hoort het slaan van vleugels en ziet dat zijn geliefde naast hem staat. Ze glimlacht geruststellend. Hij moet vast geschrokken zijn van haar binnenkomst. Hij heeft er nooit goed aan kunnen wennen. Hij kijkt opzij naar de hartmonitor die naast hem staat. Alles is vrij normaal. Geen enkele dokter die hier nog naar binnen is geweest om hem te zeggen dat het zover is, maar vandaag voelt het anders. Lidewei knikt bevestigend en komt dichterbij. Ze haalt een hand door zijn woeste grijze haar. "Ik hou van je." Is het enige wat hij eruit kan krijgen. Ze kijkt hem alleen maar aan. Ze snapt misschien niet wat er mee bedoeld wordt, maar hij meent het wel. Ze pakt zijn hand en kijkt even om zich heen. Hij ligt in een vrij kleine kamer, dus heel veel mensen zijn hier niet. Ze kust hem en wacht tot hij hetzelfde doet. De kus is liefdevol en vol passie. Hij is zelfs een beetje teleurgesteld als de kus gebroken wordt. Lidewei blijft zijn hand vasthouden en ze begint zelfs een beetje te trekken. Het kan nog niet zover zijn. Het is nog te vroeg. Hij is hier nog maar net! Het is te vroeg! Lidewei krijgt tranen in haar ogen en blijft aan zijn arm trekken. Hij werkt niet meer tegen. Hij is klaar met vechten. Hij is klaar met sterk zijn. Hij kan nu rusten. Hij kan gaan slapen. Zijn lichaam wordt slap en gaat liggen. Hij ziet hoe zijn lichaam tot rust komt en vergaat. Lidewei ziet hem en zwaait. Zij heeft hem opgehaald. Nu weet hij eindelijk wat de woorden betekenen die lang geleden ooit eens tegen hem gezegd werden, maar wat die woorden zijn, weet alleen hij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen