Foto bij Hoofdstuk 82 - 'Till the end.

What's up movierefrenge! Hahaha, Ik weet niet of ik dat goed heb gespeld. Gelukkig leest niemand deze dingen.

Lidewei is 103. Het einde is daar. Dean is dood. Al haar vrienden zijn dood. Iedereen die ze kent, gaat haar verlaten. Daar is ze zeker van. Ze weet dat hier als enige zal achter blijven. Zelfs Kali is dood. Sam is nog als enige over, maar die is ookal ziek. Lidewei wordt er gek van. Ze wil helemaal niet alleen achter blijven. Ze wil terug naar die mooie wereld van een paar jaar geleden waarin iedereen er nog was. Toen was ze gelukkig.

Lidewei's POV:

Woensdag 8- 3- 2017

Het is vroeg in de morgen als ik wakker word van luide sirenes. De wereld leeft in volle vaart en ik ga hier dood. Ik heb niemand meer. Sinds Dean dood is, ben ik erg veranderd. Ik ben minder vrolijk. Ik durf hem niet op te zoeken daar in de hemel,want ik weet dat ik een hele hoop uit te leggen heb. Ik heb een heleboel fouten gemaakt sindsdien. Ik heb Sam ziek gemaakt en Gabe weggestuurd en...Ik begin te huilen en trek de dekens over mijn hoofd. Ik zou zo graag willen dat het ophield. Dat alles ophield. Dat ik kon stoppen. De wereld gaat zo snel ineens. We hebben nu zelfs computers die in een beeldscherm kunnen veranderen. Ik ben zo bang, want deze wereld ken ik niet. Ik wil deze wereld niet kennen. Papa is bezorgd om mij, maar het kan me niks schelen. Ik wil gewoon dood. Ik wil dat het ophoud. Ik heb er over nagedacht om me te laten vallen, maar er is iets wat me tegenhoud en het irriteert me. Ik kan mezelf niet eens aanzetten tot zelfmoord. Ik ben gewoon zo zwak. Ik ben zielig. Ik heb geen medelijden nodig, want ik ben toch nutteloos. Niemand zal om me huilen als ik me laat vallen en daarom doe ik het niet. Mensen moeten mij zich kunnen herinneren. Ik wil dat ze me herinneren. Ik stap voorzichtig uit bed en loop naar beneden. Aan tafel zit Sam met grote wallen onder zijn ogen. Hij heeft net zo weinig geslapen als ik. Hij en ik zijn er net zo slecht aan toe. Ik moet toegeven dat hij het beter doet dan ik. Hij is ook veel sterker, ookal vind hij andersom. Ik snap heel goed dat ik een engel ben, maar ik geloof er niet meer zo in. Maakt dat mij depressief? Kennelijk wel. Ik vraag me elke dag af hoe fijn het zou zijn als ik degene was die dood kon gaan en de rest bleef leven. Dat is een veel fijnere gedachte, vind je niet? Iedereen waarvan ik hou, blijft gewoon leven, maar ze hebben me nodig. Ik pak een kop koffie en ga aan tafel zitten. Het is nog steeds een vreselijk hel daar buiten en ik ben ook echt in de hel geweest. Daar is het tenminste een stuk rustiger. Ben ik bang geworden voor gewoon de meest simpele dingen? Het is niet eerlijk. Ik had alleen de wereld hoeven redden en dan had ik gewoon verder kunnen leven, maar ik moest gevoelens krijgen. Ik moest vrienden maken. Ik moest...Verliefd worden. Liefde. Dat is pas angstaanjagend. Ik neem een slok van mijn koffie en kijk naar Sam. Hij staart naar het tafelblad en lijkt me niet eens op te merken. Ik ben het wel gewend. Sinds de dood van zijn broer is hij niet meer dezelfde. Ik begrijp hem wel. "Vandaag ga ik dood. Ik voel het." zegt Sam ineens. Ik zet mijn kop neer en kijk hem aan. "Ja, ik ga vandaag ook de pijp uit. Net als jij. We gaan samen." zeg ik hem. Hij knikt en staat op om ook koffie te nemen. "Hoe wil jij gaan? In het ziekenhuis of hier thuis?" vraag ik. Sam haalt zijn schouders op. "Als we maar samen gaan. Tegelijkertijd. Jij springt en ik sterf gewoon." antwoordt hij. Dit zijn normale conversaties tussen ons. We hebben het nergens anders meer over de laatste tijd. Ik vind het sneu voor hem. Hij heeft zijn iedereen zien sterven, maar hij heeft gevoelens en mij kan het niks schelen. Ik ben gemaakt om niks te voelen, maar toch voel ik iets. Ik snap niet wat het is. Sam komt weer bij me aan tafel zitten en staart voor zich uit. De sirenes zijn inmiddels gestopt, maar we weten allebei dat het nog steeds een herrie daar buiten is. Ik kan er niet tegen, maar Sam lijkt het te handelen. Ik neem een paar slokken van mijn koffie. Het is tijd om aan het werk te gaan. "Sammy, We gaan een eindje rijden." is het enige wat ik zeg.
Daar rijden we dan. Sam en ik onderweg naar de horizon. Waar die dan ook mag zijn. We rijden eindeloos en zeggen niks. Dat hoeft ook niet, want deze reis heeft toch geen doel. Sam zit achter het stuur en ik zit naast hem. We hebben het huis in de fik gestoken, want we komen er toch niet meer terug. Het voelde toch al niet als een thuis. We rijden steeds verder weg van de stad en van alle ellende. Het liefste zou ik zo de wereld af willen rijden naar het totaal onbekende. Sam stopt midden op de weg en kijkt naar mij. "Ik denk dat we er zijn. We zijn op de plek waar we het al die jaren over hadden." zegt hij. Ik kijk om me heen. We zijn op een verlaten stuk land met alleen maar weilanden en een klein bos. Ik knik. "Dit is het inderdaad. Hier heb ik mijn kinderen over willen vertellen, maar nu hebben we alleen nog elkaar." zeg ik. We stappen uit en lopen naar de voorkant van de auto. Hand en hand lopen we verder de weg op recht het licht van de zon in. Het is een prachtige dag en ik weet zeker dat we er beide van genieten. Eindelijk weer eens een goed gevoel. Ik kijk heel even naar Sam en ik glimlach. Het is tijd.


Sam had weinig wensen. Het enige wat hij wou, is dat er iemand bij was van wie hij hield. Voor een hele tijd was dat Dean, want die was ook de enige die hem had gezorgd, maar sinds de terugkomst van de engel was de keuze iets breder. Ze was als een zus voor hem en hij wist zeker dat ze voor altijd bij hem zou blijven. Ze heeft die belofte ook altijd gehouden. Ze was nooit van plan geweest hem zo te verlaten. Beide waren het nooit van plan geweest. Hij hield haar hand nog steeds vast en voelde er nog eentje bij komen. Hij keek naar de weg voor hem. Daar was zijn doel. Aan het einde van deze weg zou alles duidelijk zijn. "Al die jaren heb ik nagedacht over dit moment en ik zie alleen nog maar dit. Ik voel me gelukkig. Ik ben voor het eerst in mijn leven gelukkig." zegt Sam. Hij keek naast hem en zag Gabe. Hij hield van hem, maar nu had hij hem extra veel nodig. Hij wilde voor altijd bij hem blijven en dat ging hij zeker doen. Lidewei liet zijn hand gaan en Gabe deed hetzelfde. Zijn laatste moment was aangekomen en hij vond het niet erg. Hij was al zo voorbereid op dit moment dat hij het niet meer erg vond. Hij voelde er niks van en vond het wel fijn.
Niemand heeft die dag gehuild. De auto is netjes opgeruimd en het lichaam is netjes begraven. Naast zijn broer en de rest van de familie. Lidewei is niet op de begravenis geweest, want zij had de echte Sam daar in de hemel. Dat was meer dan genoeg dan de bevestiging dat hij niet meer op aarde was. Ze wist wel beter. Ze is nooit meer terug geweest naar de moderne wereld. Ze wou ook nooit meer terug. Ze was veel gelukkiger in de hemel.

Einde

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen