Lucas hoorde de bel gaan en gauw borg hij de spullen op waarmee hij in zijn handen had gestaan. Ondanks dat het nooit echt rommelig bij hem thuis was, had hij het wel nodig gevonden om zijn kamer nog wel gauw even op te ruimen. Er zwierven nog wat spullen rond en hij wilde een zo goed mogelijke indruk geven. Vervolgens vloog hij naar de deur om deze open te doen voor Gideon. Hij wilde hem niet te lang laten wachten.
Glimlachend opende hij de deur en zag daar inderdaad Gideon staan. Onverwacht werd hij door de jongeman in een omhelzing getrokken, welke wel zijn verrassing opmerkte.
‘Sorry, ik ben gewoon blij je te zien.’ Een grijns verscheen op zijn gezicht.
‘Geeft niet,’ wat verlegen glimlachte hij. ‘maar kom binnen!’ Hij leidde Gideon door de gang en hoopte dat ze geen van zijn huisgenoten zouden tegenkomen. De keuken zouden ze gelukkig voor zichzelf hebben, gezien de drie anderen die avond weg zouden zijn. Wel waren er nu nog enkelen thuis en voorlopig hoefden zij nog niets te weten over Gideon. Al zou hij natuurlijk ook kunnen zeggen dat hij gewoon een vriend van hem was.
Hij leidde hem zijn kamer binnen en Lucas was even trots op zichzelf om wat hij net nog voor elkaar had kunnen krijgen. Het zag er op het eerste gezicht netjes uit en dat was juist wat Lucas had willen bereiken. Dat de nog net rondslingerende spullen gauw in laden en kasten waren gestopt, hoefde Gideon niet te weten.
Enkele filmposters sierden de lichtgroene muren en verder was duidelijk te merken dat er in de kamer geleefd werd, ondanks dat het er wel vrij netjes was.
'Ziet er gezellig uit!' merkte Gideon dan ook op toen hij naar binnen liep.
'Dank je,' zei hij opgetogen, blij dat Gideon het wat vond. 'Ik vind het zelf erg prettig wonen hier.' Hij gaf de jongen nog een korte rondleiding en ze eindigden met dat Gideon zijn boekenkast uitgebreid stond te bekijken. Naast uiteraard de Harry Potter serie, was hij ook nog in het bezit van vele andere boeken. Sommige titels kende Gideon, maar zat weer niet.
'Mag ik?' vroeg hij Lucas, terwijl hij op het punt stond een boek uit de kast te trekken.
'Natuurlijk. Zolang je het maar weer goed terugzet!' Gideon lachte hartelijk en pakte het boek.
'Ik zal je orde wel niet verstoren,' grijnsde hij en draaide het boek om zodat hij de flaptekst kon lezen. 'Klinkt goed,' zei hij uiteindelijk over het boek en zette het weer terug. Na nog een paar boeken bekeken te hebben trok hij een conclusie over Lucas' boekencollectie.
'Fantasy overheerst in je kast,' zei hij om vervolgens te glimlachen naar hem. 'I like it.' Grijnzend keek Lucas hem aan en was blij dat Gideon zijn smaak kon waarderen.
Na nog wat gekletst te hebben, stelde Lucas voor om boodschappen te gaan doen. Onderweg naar de supermarkt bedachten ze wat ze zouden maken. Gideon kwam ermee om kip pilaf te maken, een gerecht dat zijn vader hem had geleerd en wat hij ondertussen zelf had geperfectioneerd.
'Klinkt lekker!' Lucas had het al eens gegeten en er toen al van genoten. Hij was dan ook erg benieuwd naar dit gerecht à la Gideon.
'Mooi! Ik weet niet zeker of je alle benodigde kruiden hebt, maar anders kopen we die gewoon. Mijn voorraad kan eventueel wel een uitbreiding gebruiken als jij ze verder niet hoeft.'
Samen zochten ze alles bij elkaar. Lucas miste inderdaad enkele kruiden, maar vond het niet erg om zijn voorraad uit te breiden. Hij was redelijk goed in koken en kruidengebruik en zou er vast nog wel voor andere keren een bestemming voor vinden.
Toen ze eenmaal bezig waren met snijden, hoorden ze plots het gemiauw van een kat.
'Huh,' merkte Gideon op en keek naar buiten, waar een zandkleurige kat aan de deur stond.
'Hé, Dalí!' riep Lucas blij uit en liep naar de buitendeur om die open te doen voor de kat. Dali liep loom naar binnen en knuffelde Lucas' benen. De jongeman liet zich op zijn hurken zakken om de kat te kunnen aaien, waarop het dier luid begon te spinnen.
‘Is dat jouw kat?’ vroeg Gideon hem, maar hij schudde met zijn hoofd van nee. ‘De kat van iemand die hier in de buurt woont, maar op een dag heeft deze jongen hier ontdekt dat er bij ons eten te krijgen is. Sindsdien komt hij hier haast dagelijks om eten schooien. Maar daarnaast is het ook een lief beest.’ Gideon trok verwonderd zijn wenkbrauw op.
‘Dat jullie heb eten hebben gegeven. Bij mij zou dat waarschijnlijk niet gebeurd zijn.’
‘We hebben hier te veel dierenliefhebbers,’ grijnsde Lucas en ging op de bank zitten. Hij klopte even naast zich en binnen een paar seconden zat de kat naast hem. Dalí ging los met het geven van kopjes en grijnzend knuffelde Lucas de kat.
‘Hij is dol op aandacht! Vaak als hij langskomt en ik of Lourens beneden zijn, dan komt hij ook nog lekker knuffelen.’
‘Je zou haast denken dat hij van jou was, zo erg lijkt hij van jouw aandacht te houden.’
‘Was het maar zo,’ verzuchtte Lucas. ‘Ik zou echt heel graag een kat willen hebben, maar dat mag hier niet. De huisbaas moet ook echt niet te weten komen dat Dalí soms op bezoek komt. Dus ik moet maar wachten met het nemen van een kat tot ik een eigen woning heb. ’
‘Dalí, dat is een Spaanse kunstenaar. Wie heeft hem zijn naam gegeven?’
‘Lourens, hij studeert aan de kunstacademie en hij vond het een goede naam voor de kat. Wat zijn echte naam is, weten we niet. Ook met de eigenaar zijn we niet bekend, maar hij ziet er goed verzorgd uit, dus het zal vast wel in orde zijn.
Maar, ben je al klaar met het snijden van de kip en heb je nog restjes over?’
‘Hmhmm, wil je het aan de kat geven ofzo?’ Lucas knikte en kwam vervolgens overeind op de kiprestjes te pakken.
‘Hij krijgt vaak wat lekkers, al is dit meestal wel ter frustratie van de andere twee. Ze zijn bang dat we dan nooit meer van hem afkomen.’ Hij grinnikte wat en riep vervolgens Dalí, de kiprestjes in zijn hand. De kat wist direct dat dat betekende dat hij wat lekkers zou krijgen en kwam op Lucas afgerend. Hij hield zijn hand uitgestrekt uit naar de kat, welke voorzichtig de kip van zijn hand begon te eten. Gideon stond ietwat verbaasd toe te kijken.
Eenmaal de kat alles opgegeten had, aaide Lucas hem nog even en stond vervolgens op.
‘Ik neem aan dat jij juist liever hebt dat hij blijft langskomen?’ Grijnzend keek Lucas op van het handenwassen.
‘Dat heb je juist. Dan heb ik toch nog een beetje een kat als huisdier, ondanks dat ik hem slechts rond etenstijd zie.’ Hij knuffelde de kat nog even, maar wist dat hij het dier eigenlijk weer naar buiten moest doen. Ze moesten verder koken en hij kon Gideon niet al het werk laten doen. En Dalí gewoon binnen laten, was ook geen optie. Als het dier geen aandacht kreeg, werd hij vervelend.
‘Kom, tijd om naar huis te gaan, schat,’ zei hij tegen de kat en tilde hem op. ‘Gideon, kun je de deur even open doen?’ De jongeman deed wat hem werd gevraagd en Lucas zette gauw Dalí buiten. De deur deed hij gauw achter zich dicht. Nog even bleef de kat verontwaardigd bij de deur staan miauwen, maar Lucas negeerde hem. Of deed in ieder geval zijn best daar toe. Elke keer dat hij dit deed, voelde hij zich daar schuldig om. Maar het moest nu eenmaal.
‘Ik vind het echt vertederend om te zien hoe je met dat dier omgaat,’ merkte Gideon op, toen ze eenmaal weer samen bezig waren aan het eten. Een blos steeg naar Lucas’ wangen.
‘Ik hou nu eenmaal heel veel van die kat.’
‘Ik vind het dan ook erg leuk om dat te zien.’ Gideon gaf hem onverwacht een knuffel, maar al gauw sloeg hij ook zijn armen om Gideon heen.
‘Maar ik geef ook om jou,’ mompelde hij vervolgens. Gideon liet hem los en keek hem met een glimlach op zijn lippen aan. Als betoverd keek Lucas naar de jongeman. Het beeld voor hem was perfect. Die grijns van Gideon maakte hem juist erg aantrekkelijk. Hij wilde hem kussen. Hij wilde hetzelfde gevoel van de vorige dag weer beleven. Dus boog hij zich weer naar hem toe en kuste hem teder op zijn lippen. Het voelde goed. Het voelde fijn. Ze genoten van elkaar.

Reacties (2)

  • Long

    Ik vind ze zo cute samen. Damn.

    4 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Aw, hij noemt de kat schat!

    (ik heb mijn username veranderd!)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen