Foto bij Chapter 93.1 ||

Theo Walcott


De training zat erop en Nadieh had maar een half dagje stage vandaag dus dat kwam mooi uit. Ik kon nog wel een extra paar handen gebruiken om te verhuizen. Vrolijk liep ik haar kantoor binnen en leunde nonchalant tegen haar bureau.
'So are you gonna help me move later today?' vroeg ik.
Ze lachte en keek me toen bedenkelijk aan om me te plagen.
'Like carrying and dragging furniture?' Met een grote pruillip bekeek ze haar perfecte gelakte nagels.
Ik draaide haar bureaustoel naar me toe en legde mijn handen rond de leuningen zodat ze 'gevangen' zat. Toen keek ik haar al even schalks aan als zij mij.
'Yeah, the moving truck arrived this morning. I still have a lot of furniture left of my old house. Melanie didn't want any of it because it "reminds her of me".'
Nadieh keek me even medelevend aan en wreef over mijn arm. Ze wist net zo goed als ik dat dat betekende dat ze ook Finley ver weg van me wilde houden. Al gauw nam haar afkeer van Melanie weer de bovenhand.
'She's so dramatic. Pfff, as if she is such a saint,' bromde ze.
Ik haalde mijn schouders op en wilde het er niet meer over hebben.
'Well, at least I don't have to buy any new furniture now. But I do need an extra pair of hands.'
Haar gezicht brak in een glimlach. 'Of course I'm gonna help! Although, I'll miss your lovely presence in my apartment.'

Later die dag stroopte ik mijn mouwen op en keek het appartement rond. Gelukkig hadden de werklui van de verhuisdienst alle meubelen al tot boven gebracht. Na het harde trainen had ik daar helemaal geen fut meer voor. Nadieh en ik moesten alles alleen nog op de juiste plaats zetten.
Nadieh bekeek de meubelen en trok toen haar neus op. 'And you don't mind that this furniture remind you of Melanie? It's not like you don't have money to buy new stuff.'
Ik hoorde aan haar stem dat het een beetje wrong. Geruststellend legde ik mijn armen rond haar middel.
'It'll do for now. We can always go to Ikea if you like?' stelde ik voor.
Dat vond ze beter klinken. 'Good,' knikte ze en keek toen minachtend naar een paar kitcherige decoratiestukken. 'Besides, I have a way better taste than her.'


Anne Wenger


Ik was de hele dag al nerveus. Vandaag kwam Alexis' familie uit Chili en hij had nog steeds geen flauw idee! Ik kon niet wachten om zijn reactie te zien, maar aan de andere kant maakte ik me ook wat zorgen. Wat als zijn moeder me helemaal niet aardig vond? Of wat als Alexis het niet leuk vond dat ik dit achter zijn rug had geregeld?
Ik probeerde me koest te houden en chillde met Atom en Humber op de bank terwijl Alexis boven nog in zijn fitnessruimte bezig was. Hij hield echt nooit op met trainen! Het was me soms een raadsel waar hij al z'n energie vond.
'Done with my session,' zei Alexis tevreden toen hij een uurtje later fris van onder de douche voor me stond. 'Shall we do something later today? Maybe go shopping in central London?'
'I'd rather stay here,' zei ik. We konden moeilijk weggaan en zijn familie hier voor een gesloten deur laten staan. Ik keek naar de klok en normaal zouden ze elk moment kunnen arriveren. Maar goed ook, want ik zou het niet langer geheim kunnen houden.
Een halfuur later ging de deurbel. Ik probeerde mijn enthousiasme en nieuwsgierigheid te onderdrukken toen Alexis nietsvermoedend opendeed. Ik liep achter hem aan en stond zo op de eerste rij voor de reünie met zijn familie.
'SORPRESA!!!' riep Humberto met een brede glimlach. Hij omhelsde zijn broer stevig en kwam toen binnen, gevolgd door een klein vrouwtje dat zijn moeder Martina moest zijn en zijn twee zussen. Zijn ene zus Marjorie was een paar jaar ouder dan hij terwijl zijn andere zus, Tamara, volgens mij eerder Nadieh's leeftijd was.
'Qué están haciendo aquí?!' riep Alexis door het dolle heen.
Het was moeilijk om alles te begrijpen omdat ze zo snel Spaans praatten, maar af en toe hoorde ik mijn naam vallen. Alexis draaide zich naar me om en ik zag dat hij niet goed wist wat te zeggen. 'You arranged all this?! To surprise me?'
Ik knikte en moest hard glimlachen toen ik hem zo gelukkig zag.
'This must be the best surprise ever! I'm - I'm speechless!' Hij omhelsde me en drukte een kus op mijn mond. Toen wendde hij zich weer tot zijn familie en sprak in het Engels zodat ik het ook kon begrijpen. 'Come on in! I'll make some tea and then we can talk. I have so much to tell you! Especially about Anne!' Toen knipoogde hij cheeky naar me.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen