Still not dead yet! (Hoofdstukken van de aftermath zijn dus losse fragmenten en niet alles loopt synchroon achter elkaar of zal allemaal verteld worden)

‘Oké, klas, vergeet niet om morgen je woordenboek mee te nemen, ze worden gecontroleerd, en houd er rekening mee dat dit tentamen drie uur duurt en niet twee uur.’ Ook al was iedereen allang opgestaan om hun spullen weer in hun tas te doen, had iedereen hem wel gehoord. Daarom stond ik ook zo snel mogelijk op. Mijn handen stonden op het punt te gaan trillen terwijl ik mijn notitieblok in mijn rugzak propte, en deze daarna om mijn schouder hing. Ik probeerde zo snel mogelijk, zonder te rennen de trap van de collegezaal af te komen, maar toen ging het mis.
      'Ah!' Ik kon mezelf nog net inhouden om niet te gillen, maar het geluid dat de pijnscheut veroorzaakt had kwam er sissend uit. Ik greep het tafelblad naast me vast terwijl ik mezelf zo veel mogelijk vermande, proberende niet dubbel te klappen. Dit zou voorbij gaan, dat wist ik, maar het deed zo veel pijn dat mijn bekken mijn gewicht nauwelijks meer kon dragen. Zodra de pijn genoeg was gezakt om te lopen, zette ik mijn weg voort. De collegezaal was al bijna helemaal leeg gestroomd. Ik kwam als laatste beneden, en de laatste andere student ging mij net voor de deur uit, waar Darius naast stond te wachten om de deur te sluiten. Maar hij wachtte niet op mij. Ik kromp in elkaar toen hij de deur voor mij dicht sloeg, en deinsde langzaam achteruit. Ik durfde hem niet aan te kijken. Ik durfde niet.
      'Ana, ga zitten.' Hij sprak Russisch, maar ik verstond hem. Hij schoof een stoel voor mij uit aan de overzijde van zijn bureau, en ging daarna zelf op zijn eigen plek zitten. Met enige pijn en grote tegenzin ging ik langzaam zitten. Hij leunde achterover in zijn stoel.
      'Heb je vertrouwen in je tentamen?' Hij bleef Russisch spreken, dus verwachtte mij waarschijnlijk ook om in het Russisch te antwoorden.
      'Da.' Het kwam er bijna fluisterend uit.
      'Goed. Als je nog ergens hulp bij nodig hebt kun je dat altijd vragen.' Hij sprak het zo casual uit dat het me misselijk deed voelen.
      'Ik heb jouw hulp niet nodig.' spuwde ik terug, nog altijd in het Russisch. Daarop nam hij langzaam en met een zucht zijn ronde brillenglazen van zijn neus. Dit beangstigde mij meer. Zou hij dit expres doen? Want nu zag hij er weer precies uit zoals ik hem altijd had gezien. Toen...
      'Dat suggereer ik ook niet.' antwoordde hij. Ik zuchtte hard terwijl ik de andere kant op keek, en deed mijn best om geen tranen te laten bij dit zicht. Alsof ik niet genoeg angst had uitgeleefd, herleefde ik het nu ook. Want dit was precies zoals het was geweest. Zijn autoriteit over mij.
      'Ik begrijp niet waarom je met je lichamelijke problemen telkens al die trappen naar de hoogste plek in de collegezaal op loopt.' sprak hij.
      'Het valt wel mee.'
      'Daar lijkt het niet op.'
      'Wat kan jou dat schelen? Het is jouw schuld.' Hij haalde zijn wenkbrauwen kort op voordat hij deze weer liet zakken.
      'Heb ik jouw bekkenbodem gebroken?'
      'Hoe weet je dat?'
      'In officiële schoolpapieren staat echt wel de reden waarom je een liftpas nodig hebt. Loop de volgende keer niet al die trappen op en ga gewoon ergens beneden zitten, voor je eigen bestwil.'
      'Dat kan ik niet.' Pas nu besloot ik om weer over te schakelen op Bosnisch. 'Degene die mij dit heeft aangedaan,' ik wees naar mijn heupen, 'is dood. Dat was jij niet. Maar jij had het net zo goed kunnen zijn. En wat mij nog het meeste pijn veroorzaakt is dat niemand in dit college dat weet. Waarom ik achteraan zit. Waarom ik begin te trillen als ik ook maar een meter dichterbij jou kom.' Ik hield mijn hand voor me uit, om hem te laten zien dat ik nu, op dit moment trilde. 'Dat ik nu bang ben omdat ik mezelf ervan overtuig dat de kans dat jij ook maar enigszins veranderd bent klein is. Wat weerhoud je ervan mij nu te herinneren aan wat er is gebeurd? Of me het te laten herleven?' Ik hield mijn tranen met moeite binnen.
      'Als jij een probleem ondervindt dan doe je er iets aan. Bosnië telt meer universiteiten dan slechts deze.'
      'Ik ga niet weg,' sprak ik heel duidelijk. Hij knikte begrijpend.
      'Ik ook niet.' Ik klemde mijn kaken op elkaar. 'De oorlog is voorbij, Ana.'
      'En nog steeds denk je dat jij de macht over mij hebt.' Eén traan ontsnapte, en daarna nog één. Even viel er een stilte. Mijn onderlip trilde. 'Zeg sorry.' Het bleef stil.
      'Zeg dat het je spijt!' Het galmde door de college zaal. Stilte. Hij schudde zijn hoofd.
      'Waarom niet?' huilde ik.
      'Omdat het me niet spijt, Ana.'
      'Kan mijn pijn jou niets schelen? Deed het je niets toen je Delia begroef? Had je nul twijfels bij het executeren van die oude vrouw? Voelde het goed om mij te verkrachten?!' Hij bleef even stil, alsof hij nadacht over een antwoord.
      'Dingen gaan niet altijd zoals je ze zou willen. Voor jou niet, voor mij niet, maar nee, spijt heb ik niet.'
      'Jij had jaren geleden al berecht moeten worden.'
      'Of gedood. Maar dat is niet gebeurd. En denk maar niet dat het ook nog gaat gebeuren.'
      'Oh nee?' antwoordde ik uitdagend.
      'Nee, Ana. Als je al naar een rechter zou stappen zou het minstens 5 jaar duren voordat ze ook maar zouden overwegen om een proces te starten, maar dat ga je niet doen.'
      'Nee?' antwoordde ik dit keer stiller.
      'Nee. Want je weet wat er gebeurt als je dat doet.' Ik slikte en bleef stil. 'Heeft Dimitri je niet bang genoeg gemaakt?' Mijn ogen werden plots groter terwijl ik hem geschokt aankeek, nog steeds in stilte. Hij wist het. Hoe wist hij dat? Kenden zij elkaar nog? Koud zweet brak uit terwijl mijn brein begon te ratelen. Als hij dat wist betekende dat dat zij elkaar kenden, dat niet alleen Darius maar ook Dimitri er via de universiteit achter kon komen waar ik woon, en dat ik door beide in de gaten gehouden kon worden. Waarvoor? Ik wist niet wat ik moest antwoorden, dus Darius was me voor.
      'Dimitri is een seksueel gefrustreerde reus met agressieproblemen, maar dat hoef ik jou niet nogmaals te vertellen. Voor mij hoef je niet bang te zijn. Hij helpt mij slechts met het behouden van mijn baan.' Ik sloot mijn ogen, die Darius al die tijd vol hadden aangestaard. Dimitri hielp Darius met het behouden van zijn baan, want de zijne zou hij toch nooit verliezen. Een politie agent kan alles maken, en al helemaal als het slachtoffer weet dat aangifte doen geen zin heeft. Een docent zou direct zijn baan verliezen, en staat niet boven de wet.
      'Je zult niet naar de rechter stappen,' herhaalde hij nogmaals rustig. Ik zuchtte en opende mijn ogen weer.
      'Kan ik gaan?'
      'Waarom vraag je dat aan mij?' antwoordde hij vrijwel direct en nonchalant. Opnieuw vernederde hij mij. Alsof ik aannam dat hij de macht over mij had. Zo zag hij het in ieder geval graag... Ik keek hem stil maar strak aan terwijl ik mijn tranen droogde en mijn neus ophaalde, waarna ik mijn tas pakte, opstond, de collegezaal uit liep en met een harde knal de deur achter me dicht trok.


Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen