Foto bij Hoofdstuk 8

Heel even is het alsof de hele wereld stil staat. Het gelach van het feest sterft weg en de slaaf staart angstig naar Alexander. Ik weet niet wat ik moet voelen. Het is bizar om te beseffen dat de man waar ik net nog mee zat te praten, dood op de grond ligt. Ik heb nog nooit een dode gezien, laat staan iemand dood zien gaan…

Dit had niet de bedoeling moeten zijn. Dit had niet meer dan een leuk uitstapje moeten zijn. Shit. Had Mayla dit geweten?

Alexander pakt het lichaam van zijn vriend op en huilt hartverscheurend. Ik had nooit gedacht dat ik één van de grootste generaals aller tijden zou zien huilen, laat staan zoals nu. Het zijn geen beheerste tranen, het zijn lange uithalen waarbij hij lijkt te vergeten te ademen en af en toe naar adem hapt. Hij fluistert Hephaestions naam, maar zijn het is bijna niet te verstaan door zijn snikken heen.

Hij kijkt op en voor een seconde zie ik de diepe pijn in de ogen van de man. Zijn ogen boren in me en voor even voel ik hetzelfde. Iets verliezen dat je nooit meer terug kunt krijgen, het bizar kleine verschil tussen leven en dood…

En hij schreeuwt. Naar mij, naar de slaaf, naar de gasten, naar de wereld…
‘Laat me alleen!’
Een schok gaat door het grasveld en door mij. Ik stap naar achteren, struikel bijna over mijn voeten, en kijk hulpzoekend naar iemand – wie dan ook. Maar Hephaestion is dood en Alexander is op de grond, huilend, zijn gezicht begraven in de donkere haren van Hephaestion.

En ik blijf staan, wachtend op wat de rest van het gezelschap doet. Het is nu helemaal stil, de gezellige sfeer van een paar minuten geleden verdwenen. Niemand durft een woord te spreken, totdat de slaaf van eerder – een dokter, besef ik nu – langzaam naar Alexander toeloopt.

‘Meester,’ oppert hij voorzichtig, ‘misschien moet u hem laten gaan?’
Dat was een fout. ‘Nee!’ schreeuwt Alexander. ‘Je neemt hem niet van me af! Hoor je dat?’
De slaaf snelt weg, bang voor Alexanders woede. En ik begrijp het. Hij is doodeng als bij boos is. Zijn ogen, nog rood van het huilen, lijken te branden en zijn stem buldert over het grasveld.

Ik realiseer me één ding: ik moet gaan. Ik moet hier weg. De meeste gasten staren nog naar Alexander, maar al gauw beginnen ze te beseffen dat dit moment niet één is die Alexander met ze wil delen. De meeste mensen kijken niet vreemd op van mijn aanwezigheid, en als de grote tafel waar ik tot kort nog aan zat, langzaam leegloopt, loop ik mee met de stroom.

Ik kijk nog één keer om, naar Alexander en zijn luide snikken, naar zijn onmetelijke pijn. Ik zou willen dat ik voor hem kon zijn. Een simpele hand op zijn schouder, wat vriendelijke woorden. Maar ik weet dat dat niet mijn plaats is. Ik moet terug naar waar ik hoor. Ik moet terug naar huis.

Zodra ik kan, ontsnap ik aan de stroom mensen. Het begint al een beetje donker te worden, en dat helpt bij mijn opgaan in het niets. Ik dwaal door het kamp, niet goed realiserend wat er nu net gebeurd is. Dit had niet de bedoeling kunnen zijn…

Ik begin te rennen, hopend dat de frisse lucht in mijn longen zal helpen mijn hoofd leeg te maken. Het gras onder mijn sandalen wordt een groene waas als ik sneller en sneller ga. Alsof ik wegren van mijn gevoelens. Wegren voor wat ik net heb gezien.

Uiteindelijk laat ik me in het koele gras vallen en kijk ik naar de sterren. Dezelfde sterren als thuis. Dezelfde sterren als in de eenentwintigste eeuw. Langzaam pak ik de telefoon uit de tas aan mijn riem. Ik staar ernaar. Het lijkt compleet verkeerd hier, alsof het simpele feit de telefoon hier is het universum uit elkaar zou kunnen scheuren. En toch gebeurt dat niet. We spelen met tijd alsof het niets is. Omdat we het kunnen.

Ik moet naar huis, besef ik me, als ik langzaam weer opsta. Nog één keer neem ik het nu schemerige kamp in me op, de witte tenten en de schimmen in de verte, de koele lucht na een warme zomerdag, het leven in het kamp dat nu ver weg lijkt…

Dan kijk ik weg. Ik houd de telefoon in mijn hand, nu alleen focussend op de nultoets. Dit is het. Terug naar huis.

De wereld om me heen verdwijnt weer zodra ik de toets indruk, en ik word naar boven gezogen. Deze keer weet ik mijn ogen open te houden. Het universum strekt zich weer uit onder mijn voeten, ik ben gewichtsloos, ademloos voor eeuwig en toch maar voor heel even. En dan ben ik thuis.

Fun fact: Alexander was zo verdrietig over Hephaestions dood, dat hij drie dagen huilde en hem niet wilde loslaten. Wacht, dat is geen fun fact. Maar wel waar.
Oh ja, ik heb ook mijn username veranderd. Sorry voor de verwarring.
@EvaSalvatore: ja, heel gevaarlijk. drinken met mate, kinderen. En sorry. Ik kan het ook niet helpen wat er in de geschiedenis gebeurde
@Kogane: JA HOI (sorry)
@Hypergraphia: sst, wees aardig tegen hem
@Ludeon: het spijt me
@Wervelwind: ja, dat is hij ook. En sorry hiervoor, het kwam vast ook onverwacht voor de mensen op dat feestmaal

Reacties (7)

  • Croweater

    Het universum strekt zich weer uit onder mijn voeten, ik ben gewichtsloos, ademloos voor eeuwig en toch maar voor heel even.


    Dit is echt een pareltje van een zin. Ik weet niet hoe ik het in de beoordeling moet verwerken en ik wilde je het toch even zeggen.:Y)

    3 jaar geleden
  • Square

    (no_chears)(no_chears)(no_chears)

    Dit is heel erg sad, noh. Ik vind dat je het mooi beschreven hebt! Heel stilletjes, understated. Ik vind Alex' gevoel van onwerkelijkheid wat die telefoon in de tijd van de Oude Grieken betreft en zijn plotselinge neerslachtige ideeën over tijdreizen ook erg interessant, want dat lijkt me inderdaad lang niet altijd zo simpel en leuk als het in eerste instantie klinkt, zeker niet als je per ongeluk over zo'n moment struikelt.

    4 jaar geleden
  • EASE

    MIJN HART DOET PIJN

    4 jaar geleden
  • Grace

    Wat een emotioneel stukje!
    Hopelijk komt hij veilig thuis aan en gaat er niets mis! stel je voor dat hij vastzit ofzo oh god....

    (Jouw nieuwe username ♡♡♡)

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Aardig? Wat is dat? 😂
    Alex is nogal dom, maar Alexander is echt sneu 😭
    Hephaestion is dood Alexander!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen