Door school loop ik een beetje achter op schema, vandaar dat er geen hoofdstukje was vorige week. Hopelijk kan ik deze week weer op schema komen en elke weer weer uploaden.
Veel plezier!

De koetsen stopten voor de grote poort van de boogschietbaan. Twee jongens van een jaar of zestien trokken de poort open. De lijfwachten en koetsiers opende de deuren van twee koetsen en lieten de koningen, koninginnen, prinsen en prinsessen eruit.
Kegan stapte uit de wagen en hield zijn hand uit voor Kinsley, die met een giechel haar hand in de zijne legde en zich uit de koets liet leiden. Leopold deed Kegan na en wilde Imogen eruit leiden, maar zij negeerde zijn hand en liep langs hem, nadat ze hem een zacht duwtje gaf. Zij was de gene die Kinsley de koets uit wilde helpen.
Ze liepen met zijn vieren achter hun ouders aan. Imogen was naast Kinsley gaan lopen en hield haar vanuit haar ooghoek in de gaten. Haar kastanjebruine krullen stuiterde op en neer bij elke sierlijke stap die ze zetten. Het maakte Imogen jaloers, maar het gaf haar ook een vrolijk gevoel. Ze liet haar hand langs die van haar vriendin glijden en automatisch pakte Kinsley hem vast. Ze liepen een paar stappen hand in hand, tot Koning Johan zich omdraaide. Ze hoefden het niet te zien.
'Kom er bij kinders,' zei hij en gebaarde de vier om voor zich te komen staan, wat ze deden. 'We hebben met zijn vieren besloten om een wedstrijd te houden. Gezellig tegen elkaar. En de uitgehuwden gaan tegen elkaar. Leopold met Imogen, Kegan met Kinsley, ik met jullie moeder en Koning Richard met zijn vrouw.'
Imogen keek Kinsley aan vanuit haar ooghoek. Ze had geen zin om de hele dag met Leopold op te trekken. Ze hielp veel liever Kinsley met haar houding en richten.

De acht schreden het land van de range op en werden begroet door een van de boeren die werkte op de schietbaan. 'Uwe hoogheden! Wat een eer om u vandaag weer hier te mogen hebben,' zei de jongeman met een diepen buiging. Kinsley giechelde. Ze vond het heerlijk als mensen voor haar bogen en haar moeder vond hetzelfde. Het was wel duidelijk waar ze die eigenschap van had.
De jongeman leidde de stellenl naar de rekken waar de bogen lagen en legde uit hoe de bogen werkten. Kegan had geen zin om te luisteren. Hij wist hoe het werkte en had geen uitleg nodig. Hij nam Kinsley bij de arm toen ze eindelijk naar de baan mochten.

Imogen stond bij Leopold en keek toe hoe Kegan Kinsley hielp met richten. Ze had het gevoel alsof Kinsley het helemaal niet zo erg vond dat Kegan zo dicht bij haar stond en het maakte haar boos. Kinsley was haar vriendin.
'Imogen.' Leopold leidde haar af van haar gedachten en hield een boog uit naar haar. 'Laat mij eens zien hoe dit werkt.' Hij glimlachte naar haar en ze gaf hem een klein glimlachje terug. Misschien dat ze Kinsley even de ruimte moest geven.

'En dan trek je te pees aan. Ik leg hem altijd tegen mijn lip,' legde ze uit en Leopold probeerde haar houding na te doen. 'Til je elleboog wat meer op,' zei ze en duwde zijn rechterelleboog zo dat zijn bovenarm horizontaal was. 'Probeer maar eens op het doel te richten en kijk hoe dicht je bij de hooibaal komt,' zei ze plagend.
'Let maar eens op,' zei hij opscheppend. Hij liet de pees los, en de pijl vloog richting de hooibaal. Imogen schoot in de lag toen de pijn een paar meter voor de baal in de grond stond. Daarna pakte ze haar pijl. 'Kijk en leer,' zei ze alsof de wereld van haar was. Haar pijl schoot met een enorme vaart richting de baal en kwam recht in de roos terecht. Toen ze zich met een grijns naar Leopold omdraaide, zag ze hem met zijn armen over elkaar geslagen naar haar kijken.

Toen Kinsley en Leopold het schieten een beetje in de gaten hadden, begonnen ze een wedstrijd. Vier groepen van twee. Kegan en Imogen waren fanatiek bezig, terwijl Kinsley en Leopold de scores van het team omlaag haalden, maar ze hadden plezier en daar ging het om.

Toen ze weer in de wagens zaten was Imogen nog aan het opscheppen over hoe zij het winnende schot vuurde en Kinsley zat mee te doen met haar enthousiasme.
'Ik ben trots op je, mop,' zei ze en kuste Imogens wang. Een naar gevoel ging door Imogens maag toen ze dat deed en de enthousiasme verdween. Kinsley keek haar vragend aan door de plotselinge wending in haar emoties, maar Imogen gaf haar een klein glimlachje in de hoop dat het daardoor weer goed was. Dat was niet het geval, maar Kinsley liet het maar voor wat het was.

Ze reden de oprit van het paleis weer op, dineerden en toen wilde iedereen aanstalten maken om naar de slaapkamers te gaan.
'Slaap je bij mij?' vroeg Imogen aan Kinsley, wie met een brede lach knikte. Kinsley had precies in gedachten wat ze vannacht van plan was met haar vriendin en ze wist dat Imogen het plan meer dan leuk zou vinden.
'Dat lijkt me niet,' zei Koning Richard. 'De bruiloft is bijna. Probeer elkaar nou even beter te leren kennen, anders wordt dit nooit wat. Geloof me, het is fijner als je in ieder geval een goede band kunt opbouwen met elkaar. Je hoeft niet verliefd te worden, maar bevriend elkaar. Dat is alles wat we van jullie vragen. Als jullie zo afstandelijk naar elkaar blijven doen, dan kunnen jullie nooit een rijk samen regeren.' Hij liep de gang door, verwachtend dat zijn speech genoeg was. Dat was het ook wel, want de vier wilden de koning niet tegenspreken, maar als hij de koning niet was, werd er wel anders gereageerd.

Dus Leopold liep met een slenterende Imogen mee en Kinsley had haar arm door die van Kegan gestoken en liet zich door hem naar zijn kamer leiden.

Reacties (1)

  • Snufkin_

    Gewoon het feit dat hij 'kinders' zei maakte me zo hard lachen dat ik bijna stikte in mijn kauwgompje. Heel leuk hoofdstuk tho!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen