14 november.

Ongeveer tien minuten later stak ze haar sleutel in de voordeur van huize Kaulitz. Normaal was het minimaal twintig minuten fietsen, maar ze had de longen uit haar lijf getrapt en was blij dat niemand haar gevraagd had de sleutel terug te geven. Overstuur struikelde ze de gang in en ze liep meteen door naar Tom zijn kamer.
“Tom?!” riep ze hard, toen ze hem nog aangekleed om bed zag liggen. Ze was al onderweg naar het bed, toen hij geschrokken zijn ogen opende. “Jezus, jezus, jezus…” zuchtte May opgelucht, toen ze zijn slaapdronken hoofd zag.
“Wat gebeurt er?!” vroeg Tom, blijkbaar bewust van haar paniek maar niet van de reden waarom. May voelde dat haar wangen nat werden en huilend liet ze zich in Toms armen vallen. “Hey, stil maar. Wat is er aan de hand?”
“Wil je me nooit, maar dan ook nooit, weer zo laten schrikken!” riep May, toen ze haar ademhaling eindelijk weer wat onder controle had.
“Waar heb je het over?”
“Ik dacht echt dat je jezelf wat aangedaan had. Met die appjes… En je nam niet meer op…”
“Natuurlijk niet gek!”
“Dat zeg je wel, maar de ruzies die we telkens hebben had ik ook nooit verwacht…”
“Dus?”
“Dus wie zegt dat je niet nog meer dingen doet die ik niet begrijp?” Tom was een tijdje stil en liet May’s woorden op zich inwerken.
“Ik kan je beloven dat dat nooit zal gebeuren, oké?”
“Toch zou ik het fijn vinden als je hulp ging zoeken Tom. Dit kan zo niet, je hebt het jaren weggestopt en je zegt zelf dat je dat niet veel goeds heeft gedaan…” May sprak aarzelend, bang dat Tom zou ontploffen. Het bleef echter een hele tijd stil, terwijl Tom zachtjes met zijn hand over haar rug streek.
“Als dat is wat jij wilt dan doe ik dat…”
“Het is niet voor mij. Als je het voor mij doet, zal het je niets opleveren. Je moet het zelf willen.”
“Ja, maar ik wil het omdat jij het wilt.”
“Maar en dan? Daar schiet je toch helemaal niets mee op.”
“Ik volg je niet?”
“Oké, stel dat wij ooit uit elkaar zouden gaan…” Verder kon ze haar zin niet laten gaan, omdat Tom al tegen begon te spurten.
“Waar heb je het over? Zit je daarover na te denken dan?!” riep hij geschrokken.
“Nee, helemaal niet. Maar ik weet ook niet of ik de rest van mijn leven bij je zal blijven, dat weet ik niet…”
“Oh ja, goed verhaal naar iemand als mij!”
“Je bedoeld iemand met bindings- en verlatingsangst?”
“Zoiets ja?”
“Tom, dit bedoel ik. Het is niet normaal dat je dat hebt en daar kan iemand je mee helpen… Je moet eerst gelukkig leren zijn met jezelf, voor je gelukkig kan zijn met mij…”
“Dit klinkt echt steeds meer alsof je me wilt dumpen!” riep Tom en hij trok zijn armen onder haar vandaan.
“Nee helemaal niet! Ik wil er voor je zijn, maar ik weet gewoon niet meer hoe. En een psycholoog is daarvoor opgeleid, ik niet!”

Reacties (2)

  • magiclove

    snel verder!

    4 jaar geleden
  • Iskuane

    klinkt inderdaad net alsof ze het wil uitmaken...

    misschien iets subtieler May...

    maar ik begrijp haar ook wel weer

    in ieder geval snel verder gaan hoor(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen