Foto bij 005

Taylor Lancaster

'Allejezus, Tae, hoe heb je dat voor elkaar gekregen?' verwondert kijkt mijn moeder naar de televisie. Waarop te zien is dat ik op mijn handen op het kruis sta van de klokkentoren.
Ik slik een hap van mijn pizza in. 'Gewoon, eerst erop geklommen, mijn handen neerzetten en dan mijn benen omhoog,' leg ik uit.
Keri heeft haar camera op de televisie aangesloten en zijn dit nog de eerste beelden. Zonder dat het bewerkt is. 'Je staat er anders mooi op.'
Zeer zeker wel en gaat er een hand door mijn haren. Waarvan ik niet hoef te kijken wie het is, gezien Benj achter me zit op de rugleuning. Ik leun wat achterover en trekt hij me zelfs beter tussen zijn benen. 'Hier.' Ik geef hem zijn biertje aan.
'Dank je.' Hij neemt een slok. 'Zit het lekker?' Benj wiebelt zijn wenkbrauwen.
'Hoe heet jullie drone?' vraagt Josh.
Misha glimlacht erdoor. 'Phantom, omdat Keri zodanig met dat ding om gaat dat we nooit door hebben dat de camera draait.'
Waardoor Jamie in de lach schiet. 'Het levert anders wel prachtige beelden op dus niet zeuren.'
'Zijn jullie nog van plan om naar buiten te gaan?' wilt mijn moeder weten.
Mij maakt het niet uit uit en in het donker vind ik het iets hebben om iets gewaagder te doen. 'Het zal hoe dan ook zonder Misha zijn want zij wilde op tijd naar bed,' herinner ik haar. 'Londen in gaan?'
Serina verslikt zich haast in een hap pizza door een lachbui vanwege Misha's gezicht.
Gelijk slaat Drew op haar rug. 'Gaat het?'
Even knikt Serina naar Drew. 'Ja,' hoest ze nog, 'wil je nu nog op tijd naar bed?'
'Cam, serieus,' komt mijn moeder er tussendoor. 'Jullie alle drie nog wel.'
Ik geef een high five naar Deanna toe en naar Cameron. Keri heeft gelijk, het ziet er zeker gaaf uit zo met zijn drieën tegelijk. 'Echt moeilijk is dat niet. Je kijkt waar genoeg ruimte is om dat te doen en je spreekt af wat je gaat doen, want anders krijgen we nog ongelukken en dat willen we niet.'
Mijn moeder schudt haar hoofd. 'Nee, dat wil ik inderdaad niet. Ik wil je levend en wel terug thuis hebben, dame, niet tussen zes planken.'
Wist ik van haar. Zolang ik maar voorzichtig doe en niet bel vanaf het ziekenhuis. 'Dus? Londen?'
Sommige knikken al. Vooral Drew, Josh en Chris.
'Jij blijft wel bij mij in de buurt,' reageert Chris naar Leah.
'Zo terug.' Voor iemand nog kan reageren, loop ik de trap op.
'Die komt zo terug in het zwart of grijs,' hoor ik Benj nog zeggen.
Ja, hij kan het weten. Hij kent me het beste, op Cam en Dee na, omdat we dicht bij elkaar wonen. In mijn kamer trek ik een korte legging aan met een trainingsbroek eroverheen. Geen idee wat we precies gaan doen maar liever dat ik gelijk in laagjes denk. Als ik net een hemd aan heb, gaat de deur open.
'Ik kleed me ook liever even om.' Deanna komt mijn kamer binnen.
Grinnikend trek ik nog een effen zwart T-shirt aan. 'Geeft toch niet. Ik neem mijn camera ook mee.' Ik pak een sjaaltje, tevens in het zwart, die ik om mijn nek bindt. Nu eerst mijn tas. Hm, alleen een fles water, camera, zaklamp en een zakmes. De standaard dingen. Oh, wacht, lip balm mag ik nu niet vergeten.
'Geheel in het donker, ik had niet anders verwacht van je. Doe je dat sjaaltje nog over je neus of niet?' Deanna wijst naar mijn kast.
Ik knik al. 'Help jezelf. Als ik het maar weer schoon en droog terug krijg,' antwoord ik. 'En ja, dan ben ik nagenoeg onherkenbaar. Mocht het nodig zijn en anders houdt het de kou uit mijn nek.' Ik doe nu ook mijn oordopjes uit. Morgen weer.
'Heb je alles van je survivalkit bij je?' Ze kijkt naar de dingen op mijn bed.
Als ik zeker weet dat ik alles heb, stop ik het in mijn rugtas en pak ik mijn favoriete hoodie uit de kast. Lekker warm en wijd maar strak om mijn polsen. Door de capuchon val ik niet eens op in het donker. Mijn telefoon doe ik in een geheim vakje van mijn rugtas. Samen met wat kleingeld. 'Alleen de belangrijkste dingen.' Ik doe de rugtas op mijn schouder. Alleen mijn sleutels nog.

Mijn moeder heeft me nog, zoals altijd, gewaarschuwd dat ik voorzichtig moet zijn en dat ze geen telefoontje wilt dat ik in het ziekenhuis lig. Of dat we gearresteerd zijn. Eerlijk gezegd is mij dat nog niet overkomen. Ik ben te lichtvoetig, flexibel en klein genoeg dat ik iedere keer weer weet te ontkomen. Benj heeft nog zijn rugtas thuis gehaald, en vlug omgekleed, en zijn we nu onderweg naar Londen. Ik rij zelf niet en dat geeft mij de kans om op mijn telefoon te kijken.
'Hoe hoog gaan we, want ik zie hier op de lijst dat 22 Bisshopgate nog onder constructie staat en met overal stellingen is het makkelijk om binnen te komen,' stel ik voor.
Benj lacht gelijk. 'Die staat bij mij nog op mijn lijstje om te beklimmen. En gebouwen die nog onder constructie staan zijn het leukste.'
'Dat wordt dus klimmen,' grijnst Max.
Een paar zitten voorin in het busje en de rest van ons in de laadruimte. Best comfortabel. 'Of 14 Bisshopgate.' Ik weet dat Benj en Max over mijn schouder mee kijken. 'Ook onder constructie. Zeggen jullie het maar.'
'Dan ga ik voor 22 Bisshopgate. Dat is meer een uitdaging en kunnen we hoger,' zegt Drew, die net mijn telefoon af pakt en naar beide gebouwen kijkt.
'En dan afzetten bij Minories Car Park, dan valt het niet op en lopen we vanaf daar,' wilt Jamie weten, die ook op haar telefoon kijkt.
Door een geluidje kijk ik op naar Keri.
'Uitvalswegen zijn er zeker. Ik heb alle treinstations in de buurt. London Fenchurch Street, Cannon Street, Moorgate, Liverpool Street,' soms Keri op.
Drew grijnst. 'En ik heb alle metrostations. Bank, Mansion House, Liverpool Street, Aldgate, Aldgate East en Tower Hill.'
Ik pak op mijn telefoon de algemene omgeving. 'Als we Minories Car Park gebruiken kunnen we Tower Hill gebruiken als afspreek punt.'
'Wat doen we als we iemand kwijt raken?' wilt Serina weten.
Callum lacht erom. 'Wat denk je om je ogen open te houden. Dan zie je waar je heen gaat en het eindpunt staat net vast. 22 Bisshopgate, daar gaan we heen. Raken we je onderweg toch kwijt, ik zie niet in waarom want we laten niemand achter, dan onthou je maar waar het busje geparkeerd staat.'
Sacha knikt instemmend en met een lach.
'Het voelt aan alsof het Mission Impossible is. Iedereen op de telefoon bezig.' Ik kijk naar Benj naast me.
Hij knipoogt terug. 'Zo vreemd is dat niet. En we willen wel proberen om overal rekening mee te houden. Hoe doen jullie dat dan, als groepje?'
Cameron's ogen glinsteren. 'We kijken eerst waar we heen willen, speuren de omgeving af via Google en daarna nog eens onder het mom van 'shoppen'.'
'Jep, dus wij hebben toch altijd wel een excuus.' Deanna heeft er duidelijk zin in.
Max komt niet bij van het lachen. 'Ik heb jullie anders nooit over shoppen horen praten...'
Josh slaat op de muur naar de chauffeur met zijn vuist.
'Wacht maar,' zegt Drew en is hij druk bezig op zijn telefoon. 'Zo, Chris weet waar we heen gaan.'
Ik kijk nog op mijn horloge voor de tijd. We doen het zeker rustig aan want het is al bij negen uur. 'We kunnen zo beter nog even wachten zodat het echt donker is.' Mijn ogen gaan het rondje mensen af. Om te eindigen naast me bij Max.
'Anders vallen we te veel op. Zeker met figuren als Chris bij ons,' is hij het gelukkig met me eens.
'Laat dat hem maar niet horen.' Josh grijnst erom. 'Anders herinner ik hem hier wel aan.'
Benj schudt zijn hoofd. 'Dat dus, we kunnen zo beter nog even wachten. Tae heeft gelijk. We vallen straks minder op en hij trekt vanzelf de aandacht.'
Die opmerking zorgt ervoor dat we allemaal lachen.

Reacties (2)

  • Roundhouse

    Oeh spannend. Ook echt helemaal stations in de omgeving checken alsof het een spionnen missie is haha. Ik ben benieuwd of ze gepakt gaan worden!

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Leuke hoodie
    Google helpt iedereen hahah

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen