Foto bij 006

Taylor Lancaster

Ik vind net mijn opening en ren ik een muur op. Om me nog eens extra af te zetten met mijn rechtervoet. Zelfs mijn linkervoet gebruik ik en, zoals gedacht, reik ik met mijn hand keurig om de rand. Mijn sjaaltje heb ik nu half over mijn gezicht en zit het totaal niet in de weg terwijl ik op het dak klim. Uit mijn broekzak haal ik mijn mini zaklamp. Zo sein ik altijd of er iets aan komt of dat het veilig is. Eén keer knipperen, is wachten. Twee keer knipperen is veilig. Drie keer knipperen, is dat iemand hulp nodig heeft. Mijn ogen speuren de straat af maar ik zie niks. Wat ook nog eens op het moment is dat er twee mannen het dak op komen. We zijn totaal ergens anders beland maar dat geeft niet. Improvisatie is het leukste. Straks rennen we toch van dak naar dak.
Drew is herkenbaar ondanks dat hij eveneens een sjaal om zijn gezicht heeft en rent hij door naar de linkerkant.
Chris doet hetzelfde met de rechterkant en geen moment later knippert hij twee keer met een zaklamp.
Het sein dat het veilig is aan zijn kant en kijk ik naar Drew. Ook van zijn kant komt er twee keer geknipper. Voor mij is dat een teken om te laten weten dat de anderen kunnen komen. Tevens dat ik op een knie ga zitten om iemand een extra hand te geven.
Cameron knikt dankbaar en heeft ze mijn hand aangenomen.
Alles verloopt in stilte en duurt het nog geen vijf minuten of iedereen staat op het dak. Mijn ogen speuren verder en kan ik kranen zien staan. Oh, daar wil ik heen. Schitterend voor foto's. Door een elleboog kijk ik op.
Benj en, met een glinstering in zijn ogen, wijst hij naar de kranen. 'Ik klim in de hoogste.'
Ik trek mijn sjaaltje omlaag. 'Je klimt dan achter mij aan,' grijns ik. 'Kranen.' Ik ga naar de achterste rand om zo snelheid op te bouwen. 'Volg mij dan, Benj.' Gelijk begin ik met rennen en zet ik mijzelf, met een flinke vaart, af van de rand naar het andere dak. Waarbij ik niet gelijk de rand haal maar gebruik ik nog mijn voeten. Yes! Toch opgelucht dat het me gelukt is, valt er een last van mijn schouder en hijs ik mijzelf op het dak.
'Tae!'
Ik kan het niet laten om te lachen terwijl ik Benj een handje toesteek.
'Dank je,' zegt hij en, op het dak, draait hij zich om om een hand uit te steken. 'Jij bent net iets lichtvoetig en lichter om dat soort dingen te doen.'
'Moet dat een compliment voorstellen, Cave?' Ik pak de zaklamp en sein drie keer zodat ze weten dat ik op hun wacht. Met een kleine pauze sein ik dan twee keer. Iets dat werkt want er komt iemand op ons afvliegen en grijpt Chris mijn hand en die van Benj. Om hem samen op het dak te trekken. 'Chris, neem jij het van mij over.'
Met een simpele glimlach, gaat hij op zijn knie zitten met een uitgestrekte hand.
Opnieuw dat ik twee keer knipper. Zelfs binnen een minuut komt de volgende eraan vliegen en werkt het systeem meteen. Nadat ik weer knipper, komt iemand en wordt diegene keurig gevangen door Benj en Chris. Doordat we het een voor een moeten doen, duurt het ook minstens een kwartier voordat iedereen op het dak bij ons staat en wordt de laatste, Jamie, net op het dak getrokken.
'Ik wist dat jullie best sterk zijn, maar fucking hell Tae, je trok mij omhoog met Benj.' Chris omhelst me kort. 'Ik ben wel de zwaarste van ons allemaal.'
'Nou, het leek anders alsof je mijn arm uit de kom wilde trekken,' zeg ik met een serieus gezicht.
Waardoor Chris schijnbaar niet weet of ik nou een grap maak of dat ik het echt meen.
Lang hou ik het niet vol of ik barst in lachen uit. 'Geintje, zijn gezicht alleen al.' Ik loop naar de meiden toe. 'Juist voor dat soort dingen dat ik met gewichten train in de sportschool.'
Deanna en Cameron knikken allebei tegelijk.
Ook Leah komt niet bij van het lachen. 'Dat krijg je er nou van door constant grappen te maken. Je bent zelf ook een keer het slachtoffer.'
Ja, en zij kan het weten aangezien Chris haar neef is. Glimlachend gaan we door.
'Hé, dit is het Finsbury Avenue Square.' Serina klinkt dan.
Wanneer ik bij haar ben, schijn ik haar bij. 'Inderdaad,' knik ik en schijn ik mijn zaklamp verder naar een soort rond gebouw. Met een kleine aanloop ren ik door naar het gebouw wat het einddoel is. Straks de kraan inklimmen. Ver hoef ik niet te springen en is het makkelijk te overbruggen. Pas op de andere kant, en over het hek, sein ik dat het veilig is en hou ik het pleintje in de gaten. Een voor één komen de anderen en staat Keri naast me.
'Tot nu toe gaat alles goed.'
'Sst, vervloek het nou niet,' reageert Drew, die haar het gehoord heeft.
Net op dat moment zie ik dat er iemand aankomt met een hond en sein ik snel met de zaklamp. Degene die net halverwege is, laat zich dan gauw zakken om niet op te vallen en herken ik Max. Ten minste, dat is tot Josh met gemak onze kant op komt.
Kort steekt hij zijn tong uit. 'Ik val toch niet op zo in het donker,' grijnst hij nog als hij over het hek komt en door loopt naar zijn vrienden.
Ik ga er niet op in en kijk naar de man met de hond. Welke net om de hoek verdwijnen en sein ik dat het veilig is.

'Wie gaat er naar boven? Ik in ieder geval,' geef ik snel aan en staan we bij de kranen. Waar we veilig zijn aangekomen. Daarvoor heb ik wel mooi mijn camera bij me. Welke ik straks bovenin pas uit mijn tas haal. No way, dat ik mijn camera laat beschadigen onderweg naar boven.
'Ik ga mee,' glimlacht Benj.
Ook Max en Drew gaan omhoog. Waarbij hun de andere kraan pakken. Benj en ik degene waar we nu bij staan.
De camera zit verrassend genoeg om Max' hoofd.
Anders altijd bij Benj, weet ik en klik ik het extra bandje, bij mijn sleutelbeen, vast voor de zekerheid. De anderen hoeven niet zo hoog schijnbaar en klim ik in de kraan op de ladder. Daarmee Benj achter me gelaten dat hij mij wel moet volgen. 'Ik zei het toch dat je mij zou volgen!'
Een vrolijke kreet is te horen. Hij geniet er net zo veel van. 'Klim nou maar door.'
'Doe ik ook.' Gestaag klim ik door naar de cabine. 'Het uitzicht is het echt waard.'
Hoe hoger ik kom, hoe meer ik blij ben dat ik een paar laagjes aan heb. De wind gaat nagenoeg door mijn trainingsbroek heen. Mijn sjaaltje heb ik alweer half over mijn gezicht.
Pas na tien minuten zijn we zo veel mogelijk omhoog geklommen en staan we op het hoogste plateau dus hoger dan de cabine zelf. Precies hierom heb ik nog op het allerlaatste moment thuis touw meegenomen. Ik haal het touw uit mijn tas, bind het om mijn middel en daarna nog om een balk van de kraan. Veiligheid eerst. 'Benj, kom hier.'
Zijn ogen lichten even op en bindt hij zelf het touw om zijn middel. 'Veiligheid voor alles, als het even kan,' knikt hij dankbaar.
Mijn camera hang ik om mijn nek en dan eerst mijn tas op mijn rug, over beide schouders. 'Dit is geweldig.' Het deel van Londen staat er schitterend mooi verlicht bij. Het levert zeker prachtige foto's op.
'Ik heb dit al een keer gedaan met Max en Drew maar dan op oudejaarsavond. Kun je je dat voorstellen. Het vuurwerk daar, links van het Londen Oog,' wijst hij aan.
Zoals hij dat zegt, klinkt het geweldig. 'Het lijkt me een ervaring om nooit te vergeten.' Langzaam draai ik op mijn plek om eerst foto's te maken en daarna neem ik hetzelfde op met de camera. 'Een selfie?' Ik zou wel gek zijn om deze plek niet te claimen. Om het moment zelf te kunnen delen met iemand is helemaal fantastisch. Vlug trek ik mijn sjaaltje omlaag zodat het om mijn hals hangt.
Benj knikt en legt hij zijn arm om me heen. 'Dat touw is handig.'
'Speciaal voor dit soort dingen. Het is anders een lange val naar beneden.' Ik richt de camera op ons en maak een foto van ons samen.
Hij gebaard al. 'Laat gelijk maar zien of het gelukt is.'
Met de camera veilig om mijn nek selecteer ik de laatst gemaakte foto. 'Je staat er fotogeniek op.' De grijns bij ons beide is niet te missen.
'Die foto wil ik ook.'
'Tuurlijk,' knik ik. 'Wil je nog even blijven of gaan we naar beneden?'
Nu haalt Benj zijn schouders op. 'Het is hun beslissing geweest om beneden te blijven. Ik wil nog even genieten van het uitzicht.'
Ik maak nog een laatste foto van de diepte om aan te geven hoe hoog we zijn. Voor in mijn fotoboek. Daarna stop ik mijn camera weer veilig terug in mijn rugtas. Na nog een paar minuten maak ik het touw los van de kraan. 'Ik ga omlaag.' Geen idee hoe laat het is maar ik wil zeker nog mijn bed opzoeken. 'Kun je nagaan dat ik nog maar net terug ben van vakantie en dan sta ik nu hier!'
'Wij zijn nu eenmaal buiten mensen, die soms het gevaar opzoeken.' Hij haalt zijn schouders op en maakt hij het touw los van zijn middel. 'Dit moet ik ook onthouden.'
Lachend klik ik mijn rugtas weer stevig op mijn rug met het extra riempje op mijn sleutelbeen. 'Kom op, idioot. Ze staan beneden op ons te wachten.'
Knikkend gaat hij eerst de trap op om omlaag te gaan en volg ik hem. 'Jij bent anders net zo idioot! Gezien je daar boven met mij stond!'
'Ik weet het! Geshuffeld, gek en gestoord. De drie G's, die belangrijk zijn om dit soort dingen te doen!' Ik klim hem rustig achterna omlaag terug naar de begane grond. 'Deze keer gaan we via de normale weg naar beneden.'
'Helemaal mee eens!' Een vrolijke kreet volgt nog.

Reacties (1)

  • Malikx

    Haha ik moet nog steeds aanpassen aan dit verhaal inplaats het andere

    en gek op de kranen springen damnnn

    Hou van je

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen