Foto bij 009

Taylor Lancaster

Zuchtend denk ik weer aan vanmiddag. Dan dacht ik een rustig dagje voor mezelf te willen hebben. Mooi dat dat niet doorging. Met een winkelwagen loop ik door de supermarkt. Brood, boter, pannenkoeken, eieren, bacon, melk en cornflakes. Nog net niet een heel Engels ontbijt maar anders moet ik nog meer klaar maken zaterdagochtend. Vast dat iedereen wel ergens slaapt. Waarschijnlijk meer binnen dan buiten. Bij de kassa reken ik af en kijkt de kassière me verbaasd aan.
'Verjaardagsfeest en iedereen blijft slapen,' zeg ik schouderophalend.
'Heb je zoveel vrienden dan?'
Ik knik door haar vraag. 'Ja, acht meiden en acht jongens. Allemaal met een gezonde eetlust.' Mag ook wel want we rennen het er net zo snel weer vanaf. Als ik afgerekend heb, breng ik alles naar mijn auto. Hoewel ik een auto heb, gebruik ik die alleen voor de boodschappen of als ik naar Londen ga.

'Tae?' roept mijn moeder als ik net binnen kom en loop ik, met twee handen vol, naar de keuken. 'Ah, ik ga Georgia uit het ziekenhuis halen. Wil jij nog een keer Brenda ophalen van school?'
Zelf ruim ik gelijk de boodschappen op. 'Is goed, ik ruim wel eerst de boodschappen op. Ik heb nog twee tassen in de kofferbak staan.'
'Dank je lieverd.' Mijn moeder geeft me een kus en gaat ze weg.
Ik weet dat Brenda, een buurmeisje, er een broertje bij gekregen heeft en mag haar moeder nu eindelijk terug naar huis. De rest van de boodschappen zijn snel opgeruimd en ga ik naar de school. Wat ik lopend doe. Ten slotte ligt de school maar zes straten verderop. Drie straten op mijn manier. Iets wat ik nu ook doe en klim ik op een muur. Vervolgens spring ik naar de volgende muur en op het dak van een schuur. Gelijk weer mijn oefeningen gehad, grijns ik. Aan het einde van de straat, spring ik met een zijflip eraf en jog ik in een rustiger tempo naar de overkant van de straat, met op het eind wat sneller om weer op een schuur te klimmen. Dit gaat sneller want anders moet ik om de straat heen lopen en dat is om lopen. Als ik bij de laatste schuur kom, ga ik op de rand zitten. Niemand nog te zien op het schoolplein en zelfs nog geen moeders of vaders, die op hun kinderen staan te wachten.
Een paar minuten later klinkt de schoolbel en gaan de deuren open. Waarop de kinderen het plein op komen en spring ik rustig van het dak af. Even kijk ik links en rechts of er geen verkeer aan komt, voor ik oversteek. Net op dat moment zie ik dat Brenda een paar jongens voor zich heeft staan.
'Voor morgen wil ik leverworst op brood. Niet vergeten, mietje,' zegt een jongen en duwt hij Brenda.
Niet waar ik bij ben. Met een korte aanloop, spring ik over het hek en sta ik binnen een minuut naast Brenda. 'Als jij wilt lunchen dan neem je je eigen lunch mee. Laat ik niet horen dat je haar nog een keer pest.'
'Tae,' reageert Brenda geschrokken en toch blij.
Het interesseert me niet dat ik tegenover een brugklasser sta. Juist hierom ben ik nu hier. Ik weet dat Brenda wat gepest word. 'Je moeder komt zo thuis met je broertje.'
Een glimlach siert haar gezicht.
'Brenda, zij is er niet altijd om je te beschermen. Wacht maar, we pakken je nog wel.' De jongen lacht gemeen.
Daardoor maak ik me breder. 'Als ik merk dat je haar pakt op welke manier ook, mag je gaan rennen want ik kom achter je aan.' Zijn haren zijn wat aan de lange kant, donkere ogen, een klein moederplekje vlak onder zijn linkeroog. Wijde kleding en ik denk om zijn buik te verbergen. Dus nog geen six pack. Anders zou hij strakkere kleding aantrekken. Jou herken ik wel.
'Moet jij nodig zeggen.' Hij kijkt naar zijn vrienden. 'En hoe heet je. Ana, van anorexia?' Hij lacht en lachen zijn vrienden met hem mee.
'Als je het echt wilt weten, ik ben Taylor.' Ik trek een wenkbrauw op. 'En wie ben jij. Of is Mollige Mike ook goed.'
Een paar donkere ogen vernauwen zich. 'Ik ben Terri en ik ben de baas hier...'
'Met een enorme ego.' Het is zo wel te zien dat de jongen voor mij geen partij is. Ik ben niet alleen veel sneller maar ook sterker. Behalve dat, heb ik nog acht mannen, waarvan hun handen vast jeuken om dit jochie wat manieren bij te leren.
Terri komt in beweging. 'Ik ben niet mollig.' Hij haalt uit maar ik ben sneller en met een simpele salto ben ik over de jongen heen.
'Wat is er? Ging ik te snel voor je.' Ik zucht erom en loop al naar Brenda toe. 'Ga je mee? Nu moeten we omlopen. Ik ben via de snelle weg gekomen.'
Brenda's ogen glinsteren. 'Ik zou willen dat ik dat ook kan.'
Ik schiet in de lach om haar. 'Het is niks voor jou en dat komt door je hobby's en interesses. Je vindt dat het er gaaf uit ziet, maar ik zie jou niet omhoog klimmen op daken.'
Ze rolt met haar ogen. 'Dat is ook weer waar. Ik heb het filmpje gezien dat je in een kraan geklommen ben. Hoe hoog was dat?'
'Ik denk dat ik wel dertig verdiepingen hoog stond. Met uitzicht over een groot deel van Londen,' leg ik uit.
Achter ons klinkt gelach. 'Jij, Anorexia, en klimmen...'
'Jochie, jij kent niet eens het verschil tussen parkour en freerunning,' reageer ik. Die gozer weet gewoon niet van ophouden.
Hij knikt. 'Natuurlijk wel, parkour is een mannensport...'
'Jij valt niet eens onder die categorie. Heb je al in de spiegel gekeken,' kaats ik terug. Toch kan ik anderen horen lachen. Duidelijk dat ze nu dus Terri uitlachen.
Terri's ogen staan boos. 'Jij weet duidelijk niet met wie je te maken hebt, Anorexia. Wacht maar.'
Ik steek een vinger in de lucht. 'Ik wil dat je deze namen even gaat onthouden. Benj en Max Cave, Callum en Sacha Powell, Drew Taylor, Josh Burnett, Chris Brooks en Toby Segar...'
'Die namen ken ik wel. Maar wat doe jij met hun,' onderbreekt Terri mij.
'Die mannen gaan jou nog manieren bijleren. Hoe heet jij van je achternaam?' Al kan ik daar makkelijk achter komen.
'Philips,' is het antwoordt.
Zelf glimlach ik. 'Ik ben Taylor...' Ik heb echt wel door dat ik een publiek heb. 'Taylor Lancaster.' Een naam die bekend is en dat weet ik.
Reacties volgen van omstaanders.
'Tae, wanneer komt de video van Santorini online?' klinkt een vraag.
Terri kijkt wat vreemd op. 'Moet ik jou kennen?'
Ik schud mijn hoofd. Net wat ik dacht. 'Kom op, Brenda, je kan je broertje zo zien.' Ik geef haar een duwtje in haar rug. 'We zijn nog bezig met bewerken. Als alles goed gaat dan op maandag,' geef ik de jongen antwoord.
'Gaaf, kan niet wachten.' De jongen verdwijnt met zijn vrienden en met een brede grijns.
Wat fans. Altijd leuk om te horen dat ze naar de nieuwe video uitkijken.
'Hé Anorexia..'
Ik kom zo snel in actie en laat ik mijn vuist net voor zijn gezicht stoppen. 'Slaap met een oog open,' waarschuw ik hem.
'Tae,' begint Brenda. 'Geef dan een demonstratie,' vervolgt ze dan.
Nu moet ik haar gelijk geven want dat schijnt de enige manier te zijn om hem het zwijgen op te leggen en kijk ik rond. Om een muur te zien van twee meter hoog. Als het niet hoger is. Zonder iets te zeggen, wijs ik naar een muur en gaat iedereen aan de kant. Eerst doe ik de rits van mijn zakken dicht. Op snelheid ga ik naar de muur en schat ik de afstand in, die ik nodig heb. Het scheelt dat ik deze muur vaker beklommen heb. Ik spring op de muur en gebruik ik mijn rechtervoet om hoger te komen en reik ik met mijn rechterhand naar de rand. Zoals gedacht, haal ik het en hijs ik mijzelf op de rand. Met mijn armen over elkaar kijk ik omlaag naar Terri. 'Volgens mij ben jij zo eentje die liever sport kijkt dan het uit te voeren. Mij hou je niet bij, jochie.'
Terri wordt nu echt uitgelachen.
Hmm, en een mooie afsluiter. Met een salto ga ik omlaag en, bij landing maak ik een veilige rol om de klap op te vangen. Door de warming up kan ik het makkelijk hebben. Anders niet.
Geklap is te horen en juichen de jongens.
'Kom op, Bren, naar huis.' Ik hijg nog iets maar dan kan ook niet anders.
Ze lacht wat en gaan we weg. 'Blijft gaaf om te zien. En Terri stond echt met een bek vol tanden.'
'Laat je het me weten als hij weer lastig doet. De volgende keer ben ik niet alleen.' Ik denk dat als ik het tegen de mannen zeg, dat ze dan iets gaan bedenken voor Terri. Terri Philips. Makkelijk om te onthouden.
Brenda knikt en zijn we na twintig minuten terug thuis.

Reacties (1)

  • Malikx

    Oooh en geen dagje rust? Das altijd jammer damn xd superbx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen