Foto bij 017

Taylor Lancaster

Geen idee hoe ik het doe maar ik ben net voor mijn wekker wakker. Dan maar eruit. Met mijn ochtendjas aan, zet ik mijn laptop aan. Om gelijk naar YouTube te gaan. Ik heb wat beloofd. Via uploaden pak ik eerst de video erbij. In de titelbalk schrijf ik 'Sunny Santorini'. Bij de omschrijving een korte beschrijving en vermeld ik wie het gefilmd heeft, wie het bewerkt heeft, onze Twitter accounts samen met de achtergrondmuziek en van wie het is. Doe ik altijd. Automatisch typ ik een paar tags. Wanneer ik daarmee klaar ben, ga ik naar de 'advanced settings' om de laatste dingen in te vullen. Ten minste, alleen de taal en datum toevoegen. Bij 'comments' haal ik het tweede vinkje weg. Alleen de categorie nog op 'entertainment' zetten. Oh, bijna vergeten. Snel ga ik terug naar de basis. Aan de rechterkant vink ik het logo van Twitter aan en typ ik snel een bericht.
The first video of our trip in Santorini. Check it out.
Ik controleer alles nog een keer om er zeker van te zijn dat ik niks mis en klik ik op 'publish'. Dat ik het op mijn eigen kanaal doet, komt omdat de rest geen YouTube kanaal hebben, op Keri en Misha na, en dan hoeven ze ook geen account aan te maken. Zo, nu dat gedaan is, kan ik gaan ontbijten. Alles bij elkaar heeft nog geen tien minuten geduurd.
'Goeden morgen, schat,' klinkt mijn moeder.
Ik glimlach erom. 'Morgen mam.' Er blijkt koffie klaar te staan en zelfs mijn ontbijt. 'Dank je.' Ik ga zitten. 'Ik was er al iets eerder uit. De video heb ik net online gezet op YouTube.'
Mijn moeder gebaard naar haar telefoon. 'Ik zie net je Tweet,' knikt ze.
Hoe kan het ook anders. 'De video is drie minuten lang. Volgende week maandag de andere en de derde de week daarna. Zo hebben we drie weken wat op te vullen. Vanavond ga ik naar buiten.' Ik wil gaan trainen voordat straks de wedstrijden weer beginnen. Snel eet ik mijn ontbijt op.
'Hoe laat ben je klaar met je werk? Ben je op tijd voor het eten?' vraagt ze.
Ik slik mijn hap door en kijk naar de klok. 'Tot vijf uur werken. Daarna kom ik eerst naar huis en eten. Dan pas naar buiten.'
Gelukkig knikt ze dan. 'Ik ben dan al thuis en zal ik rond half zes aan het eten beginnen.'
Langzaam begin ik nu toch echt wakker te worden. 'Ik ben tussen nu en een half uur weg.' Ik geef haar nog een kus op haar wang en ga ik naar boven. Waar ik een normale broek aan trek met een trui erop. Mijn short en vijf tanktops stop ik in een rugtas. Samen met een paar schoenen. Zo, die hoef ik dan pas aan het eind van de week weer mee terug te nemen.

Eenmaal op mijn werk heb ik me eerst omgekleed. Het makkelijke er aan is dat ik gewoon zelf iets aan kan trekken dat comfortabel zit. Het geeft me meer aanzien dan wanneer ik kleding aantrek dat schreeuwt dat ik personeel ben. Met de portofoon aan mijn broek en een oortje in, loop ik rustig door de ruimte. Mijn taak, en een paar anderen, is toezicht houden dat alles gewoon rustig verloopt zonder incidenten. Zelf ben ik een van de drie die ook EHBO kent en dat is wel beter omdat we ook een ruimte hebben voor parkour en freerunning. Daar lopen ze de meeste wonden en schrammen op. Sinds kort ben ik ook in het bezit van een BHV diploma. Wat een opleiding is, die ik gevolgd heb via de sportschool. Ik mag zeker niet klagen want ik doe ook mee met gymnastiek opleidingen.
'Morgen Tae,' klinkt Keri.
Net als mij, is ze ook voor EHBO en toezicht. Wat hier geen kwaad kan. 'Morgen. Heb je nog kunnen slapen?'
Ze rolt met haar ogen. 'Dat wel maar ik lag pas rond kwart voor twee in bed.'
Ik lach door haar reactie. 'Je hebt al mazzel dat je redelijk in de buurt woont. Jamie en Misha wonen in Brighton. Hun moesten nog minstens een half uur met de auto.'
Keri knikt. 'Ja, dan heb ik nog mazzel. Mijn autorit duurde nog geen kwartier of ik was thuis.'
Samen lopen we naar de ruimte voor parkour en freerunning. Waar muren staan, stangen, matten, een paar trampolines en zelfs bakken gevuld met zachte schuimblokken erin. Om zo de klap te verzachten. 'Het is verleidelijk om zelf even een rondje te gaan doen.'
Ze grinnikt naast me. 'De deuren gaan net open en je zult zien dat er wat jongens hierheen komen.'
'Die komen altijd. Puur omdat we hier alles onder één dak hebben. Daarom doen we het ook goed in de omgeving,' weet ik.
'Goedemorgen meiden.' Ashton komt te voorschijn.
Ik begroet hem terug. Hij staat weer aan het hoofd van toezicht en is, net als mij, een BHV-er. 'Pat zocht je net,' geef ik aan.
'Ik ga al.' Dan is Ashton weg.

Reacties (1)

  • Malikx

    Nouuhouu vriendjes!
    Even geen parkour maar werken moet ook gebeuren
    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen