Foto bij 019

Taylor Lancaster

Alles gaat goed en tot nu toe nog geen ongelukken. Hoor mij nou. In het gedeelte van de fitness apparatuur en gewichten, gebeuren haast geen ongelukken. De meeste schrammen worden opgelopen in de ruimte voor parkour en freerunning.
'Tae, wil je naar parkour komen,' klinkt de stem van Pat over de portofoon.
Ik pak de portofoon. 'Is het erg?' Dan weet ik ten minste of ik alleen het koffertje nodig heb of dat ik de man, of vrouw, mee moet nemen naar de ruimte voor de EHBO.
'Geen idee, ik zie het net gebeuren maar ik heb een bespreking,' is het antwoordt.
'Ik kom er aan.' Ik ga anders makkelijk doen ook. Met een kleine aanloop, ren ik naar de muur en spring ik omhoog. Als ik mijzelf ophijs, zie ik Pat al.
De man is wat opgelucht. 'Dank je, ik moet lopen want anders ben ik te laat.'
Ik wuif het weg en ga ik kijken waar de man is.
'Taylor, alsjeblieft.' Thijs, die ik herken, ondersteund een andere man.
Mijn blik valt op het been van de man. Een putje net onder de knie, een schaafwond en er is bloed te zien. 'Kan hij lopen?' wil ik weten.
Thijs knikt en kijkt naar zijn vriend. 'Met moeite.'
'Goh, bedankt,' zucht de man.
Wat iemand is, die ik niet herken. 'Begint hij soms net met parkour?' Ik neem de man over.
'Nee, niet doen. Ik wil niet dat je onderuit gaat door...'
Als ik zijn arm om mijn schouder leg, is hij gelijk stil. Waarom onderschatten mannen de vrouwen altijd? 'Doe je soms voor het eerst aan parkour?'
Langzaam knikt hij. 'Ik fitnes anders altijd, heb een goede conditie dus ik wilde het wel eens proberen. Ik zie het Thijs en Matt ook altijd doen.'
We bereiken net de kleine ruimte voor EHBO. 'En wat dacht je, wat hun kunnen, kan ik ook door een muur van twee meter te beklimmen.' Ik pak wat watjes en betadine om de wond eerst schoon te maken.
'Nou ja, zo moeilijk is het niet...' Hij trekt met zijn knie als een reactie van de betadine.
'Zou je denken,' reageer ik. 'Als je net begint dan moet je niet denken dat je hetzelfde kan doen als je vrienden. Hun doen het al zeker tien jaar. Als je het echt wilt doen, moet je laag beginnen en bij de basis,' leg ik verder uit. 'Bij parkour en freerunning gaat het om snelheid, inschattingsvermogen en coördinatie. Net als langzaam opbouwen.' Nu zijn been bijna schoon is, zie ik dat de schaafwond wat bloedde maar dat lijkt langzaam te stoppen. 'Hou dit erop.'
De man zucht. 'Dank je. Ik zou niet denken dat je hier werkt, in die kleding.'
Nu kijk ik op en zie ik een paar bruine ogen, die mij nieuwsgierig aankijken. 'Niemand hier draagt een shirt met de naam van de sportschool erop.' Ik gebaar naar zijn knie. 'Een schaafwond geneest het beste zonder een pleister. Verbinden heeft geen zin.' Ik haal het verband voorzichtig weg. Hij denkt dat hij een goede conditie heeft? Hou mij maar eens bij als ik gewoon ren. Ik hou mijn gedachten voor me.
'Hoe lang werk je hier? Ik heb je nog niet eerder gezien,' vraagt hij. 'Ik ben Riley. En wie ben jij?'
Moet ik echt onder de indruk zijn van hem. 'Personeel,' reageer ik alleen en ruim ik de spullen op. 'Als je echt zo graag parkour wilt doen, moet je laag beginnen. Leren hoe je moet springen, landen, rollen om een klap op te vangen.' Ik draai me om naar Riley. 'Misschien moet je eerst eens kijken of je het tempo hebt als dat van je vrienden die aan parkour doen.'
'Hoe komt het je er zoveel over weet?' Riley komt overeind en moet zijn knie toch wel zeer doen omdat zijn gezicht iets betrekt. 'Ik wil je anders wel beter leren kennen.'
Ik schud mijn hoofd. 'Dat hoort bij mijn werk.' Ik ga in de deuropening staan en staat Thijs te wachten. 'Zorg dat hij in beweging blijft maar niet rennen of springen. Je knie blijft nog wel even gevoelig.'
Thijs knikt als een teken dat hij me gehoord heeft. 'Komt goed, dank je, Tae.'
'Tae?' Riley draait zijn hoofd naar mij.
'Tae! Kom kijken!' roept een andere, en kinderlijke, stem.
Snel doe ik de deur op slot en loop ik naar de parkour ruimte. 'Hallo Greg.'
De jongen, van acht jaar, geeft me een knuffel. 'Hoe was je vakantie?'
'Mijn vakantie was heerlijk. Hoe gaat het met jou?' wil ik weten.
Greg knikt vrolijk. 'Goed, gaat al beter. Kijk maar.' Hij springt op een laag muurtje en wijst naar een muur, die wat hoger is. Waar hij dan naar toe springt.
Glimlachend duw ik met mijn hand in zijn rug dat hij zeker goed staat. 'Je hebt hem bijna. Alleen iets beter met de bal van je voeten afzetten en je armen gebruiken. Ziet er goed uit.'
Breed grijnzend kijkt Greg naar mij. Altijd trots als hij weer wat voor elkaar krijgt. 'Heb je nog een tip?'
Nu ga ik zelf op het muurtje staan. 'Je armen gebruiken voor evenwicht als je in de lucht bent. Vergeet vooral niet vanaf de bal van je voeten te springen. Zo kun je meer afstand overbruggen of hoger springen...'
'Hoe kun je nou vanaf de bal van je voeten springen,' onderbreekt iemand mij.
Om te zien dat het Riley is. 'Dat is juist essentieel bij parkour en freerunning.'
'Tae!'
Die stem herken ik uit duizenden. 'Hi.' Gelijk een paar armen om me heen.
'Max! Benj!' roept een uitgelaten Greg.
'Je had een publiek.' Max laat me dan al los.
Wat mij mooi de kans geeft om bij Benj zijn shirt iets op te tillen. Jammer, niet blauw.
Benj schudt zijn hoofd. 'Nee, ben niet blauw, maar anders had ik echt die massage willen hebben.' Hij loopt zijn broer achterna.
'Ik wil wel een massagecentrum voor je zoeken. Met happy end?' grijns ik en steekt Max zijn duim op naar me.
'Nee!' is Benj' reactie.
Wat Max, Greg en mij laat lachen. 'Jo, B, Max, laat gelijk zien hoe de professionals het doen. Riley hier weet niet eens hoe je vanaf je de bal van je voet moet springen!' Ik richt me weer op Greg. 'Ga maar op de bal van je voeten staan en voel hoe je je moet afzetten. Of het voor afstand is of om hoger te komen, dan springen. Ook je armen. Naar achteren om jezelf te lanceren en naar voren gooien want dat geeft je ook meer vaart. Probeer het maar.'
Greg oefent het twee keer en gaat het de derde keer foutloos en soepel. 'Yes!'
'Riley, jij kan beter terug naar beneden gaan,' zegt de stem van Thijs.
Omgedraaid kan ik zien dat Riley verbaasd naar Max en Benj kijkt. Waarom zijn hun eigenlijk binnen?
'Tae, wil jij een demonstratie geven?' vraagt Greg.
Ik schud mijn hoofd. 'Dat kan ik niet nu doen want ik ben aan het werk, Greg.' Wel dat ik wat wil vragen en loop ik gewoon naar de mannen toe. 'Wat doen jullie eigenlijk binnen? Ik ben gewend dat jullie altijd buiten zijn.'
'Buiten waait het hard genoeg dat je niet land waar je wilt...'
'En het regent,' maakt Max de zin af. Echt broers.
Ik lach erom en kijk achterom. Om nu nog meer mannen te zien, die de ruimte binnen komen. 'Dus dit scharminkel heeft nauwelijks evenwicht met een beetje wind,' vraag ik aan Max.
'Toch is deze scharminkel sterker dan jou,' kaatst Benj terug met een lach in zijn ogen.
'Gedraag je of ik zet je eruit.' Rustig loop ik terug naar Greg. 'Blijf oefenen. Misschien dat je over twee weken iets hoger kan proberen. Eerst vertrouwd worden hiermee.' Een paar ogen kijken me glunderend aan.
'Hallo Tae.'
Ik word begroet door de anderen en vragen ze zelfs hoe mijn vakantie was. Sommige hebben zelfs onthouden dat ik naar Santorini ben geweest. Het voelt vertrouwd om weer hun gezichten te zien. Parkour is wat dat betreft wel een wereldje op zichzelf en leer je elkaar wel kennen. Dan zie ik een bekende. 'Ze zijn achterin,' gebaar ik. 'B, Max, Halfdome is er.' Gelijk kan ik reacties horen. 'Ik heb je al aangekondigd.' Ik grijns erom. 'Maar wat doe jij hier?' Will is er echt eentje die ook liever buiten traint.
'Het ligt op de route naar mijn management,' zucht hij. 'Het is dat ik weet dat hun hier zouden zijn want ik moet ze wat vragen. Daarna ben ik weg.'
Ach ja, tijdens parkour gebeurd het soms dat ze niet altijd gelijk hun telefoon opnemen, weet ik.

Reacties (1)

  • Malikx

    Komt er ook een andere pov dan taylor of is het allemaal uit Taylor haar ogen? Xxxx super stukje

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen