Foto bij 021

Even een update want ik doe dit op mijn werk, gezien mijn laptop kuren heeft en gemaakt wordt.
Dus ik heb thuis momenteel geen laptop. ;p
Als alles goed gaat, heb ik zondag mijn laptop terug. (vingers gekruist)

Taylor Lancaster

Ik mag al blij zijn dat ik Benj nog snel naar buiten heb weten te gooien en dat ik op een redelijke tijd in bed lag. Zijn gezicht toen hij me uitdaagde dat hij anders op de trampoline zou slapen. Ik heb gewoon de deur voor zijn neus dicht gedaan en op slot gedraaid. Het kushandje was anders ook overdreven geweest maar meer om hem te laten weten dat hij naar huis moest. In plaats van een rondje te lopen, ben ik nu op een stoel gaan zitten bij het gedeelte van parkour.
'Kan je nog wakker blijven?' Keri komt naast me staan.
Ik knik naar haar. 'Dat is het probleem niet. Ik was gisteravond bezig met mijn trainingsvideo om te bewerken toen Benj langs kwam. Hij miste gezelschap en verveelde zich thuis in zijn eentje.'
Keri schiet in de lach. 'Geef mij maar af en toe een vrije avond. Ik geniet wel van een uitgebreid bad. Gevolgd met een paar films en wat lekkers.'
'Ik genoot anders ook wel van een rustig avondje. Vooral omdat we in het weekend bij elkaar zijn en wij hebben nog een baan.' Ik kijk over de obstakels, waar verschillende mannen bezig zijn. Waar Riley er één van is. Die sukkel weet niet wanneer hij moet stoppen. Parkour is niks voor hem. 'Dat is met de jongens wel anders want hun hebben van parkour hun baan gemaakt.'
'Ooch, dat moet zeer doen.' Keri gebaard naar iemand, die een lelijke smak maakt en met zijn hoofd tegen de gewone vloer terecht komt in plaats van de mat. 'Rock, paper, scissors?'
Daaruit kan ik opmaken dat ze geen zin heeft om naar beneden te gaan. Ongezien schud ik met mijn vuist en steek ik twee vingers uit, als een schaar.
Keri heeft weer haar vuist als een vuist gelaten. Wat een steen voor moet stellen.
'Eén van drie?' Ik heb Riley al herkend en het liefst wil ik hem een grote mond geven.
Ze knipoogt naar me. 'Volgens mij heeft hij toch al een oogje op je.' Ze slaat zachtjes met haar vuist op mijn schaar. 'Jij gaat, klaar uit.'
Voor de makkelijkheid ga ik met een salto omlaag. Gewoon omdat ik te lui ben om de trap te pakken en het houdt mijn spieren soepel en warm. 'Kom mee.' Ik trek Riley overeind en neem hem mee naar boven. Straks eens Pat waarschuwen dat er iemand met alle macht parkour wilt doen zonder enige kennis of kunde ervan.
'Sorry, Tae...'
'Noem me niet zo.' Boven aangekomen, heeft Keri de deur voor me open gedaan. Anders moet die ruimte op slot blijven door de spullen die er liggen. Ik leg hem op de behandeltafel.
'Maar zo heet je wel. Toch?' Het laatste klinkt vragend en voorzichtig.
'Alleen vrienden noemen mij zo en jij valt niet onder die categorie.' Ik maak eerst snel zijn been schoon. Daarna pak ik een kleine zaklamp. 'Keri, ik wil Pat straks spreken. Wil jij hem zoeken?'
Ze knikt terwijl ze in de deuropening staat. 'Je bedoelt als je met hem klaar bent?'
'Ja.' Meer hoef ik niet te zeggen en is ze weg. 'Weet je nog je eigen naam?'
Langzaam knikt hij. 'Riley Ricard,' antwoordt hij.
'Weet je wat voor dag het is vandaag? De datum van vandaag?' ga ik door. Vooral om uit te sluiten dat hij geen geheugenverlies heeft. Wellicht dat hij wel een lichte hersenschudding heeft.
Riley denkt na. 'Het is vrijdag...' Zijn ogen volgen het lichtje van de zaklamp. 'Twee oktober?' vraagt hij dan.
'Hoe gaat het met hem, Tae?' hoor ik achter me en is het Thijs. Die zich toch zorgen maakt om hem. 'Ik heb al gezegd dat hij laag moet beginnen maar hij is eigenwijs en koppig.'
Ik schud mijn hoofd. 'Als hij niet terug gaat naar de fitnesszaal, haal je mij of een van de anderen erbij. We zijn er voor de zekerheid maar dit is ook niet de bedoeling. Parkour is duidelijk niks voor hem.'
'Ben ik met je eens.' Thijs slaat zijn armen over elkaar. 'En nu?'
Ik controleer zijn hartslag en bloeddruk. 'Hij heeft mogelijk een lichte hersenschudding. Het is beter dat hij naar het ziekenhuis gaat voor een scan.' Wel kijk ik zijn hoofd nog na. 'Geen geheugenverlies maar dat sluit nog niet uit dat er geen hersenschudding is.'
'Taylor.' Pat verschijnt in de deuropening. 'Gaat alles wel goed?'
Zonder iets te zeggen, trek ik Riley omhoog.
Thijs neemt het over en gaat hij met zijn vriend mee naar beneden.
'Dat is Riley Ricard en hij is eigenwijs en koppig om parkour te willen doen zoals zijn vrienden. Wat niet gaat, hij zou laag moeten beginnen en bij de basis,' vertel ik tegen Pat. 'In drie dagen tijd heeft hij zichzelf twee keer open gehaald. Eergisteren lag zijn knie open met een schaafwond en een deukje net onder zijn knie. Net gleed hij van een stang af, kwam verkeerd op zijn been terecht en raakte ook nog eens met zijn hoofd de grond. Ik heb net gezegd dat het beter is om naar het ziekenhuis te gaan omdat hij een lichte hersenschudding heeft.'
Pat wrijft in zijn nek. 'Die gozer is een gevaar voor zichzelf.'
Dat ben ik met hem eens. 'Hij dacht “wat mijn vrienden kunnen, kan ik ook”, maar parkour is niet iets wat je even doet en al helemaal niet op het niveau van vrienden die het gemiddeld tien jaar doen,' leg ik uit.
'Dat weet jij beter dan ik,' zucht Pat. 'Als hij weer koppig en eigenwijs is, leg je hem maar een parkour verbod op. Hij mag hier niet komen. Terug naar de fitnesszaal voor hem voordat hij nog een ander bezeert.'
Juist, dat wilde ik weten. 'Dat komt dan wel goed.'

Mijn moeder lijkt ergens blij op te zijn en volg ik haar naar boven, terwijl ik beneden weer de deur open hoor gaan. Zeker de meiden. Ik had al gezegd dat mijn moeder eerst een verrassing voor me heeft en dat ik daarna naar buiten wilde gaan.
'Ik hoop dat je het leuk vindt.' Ze blijft bij een deur staan en gebaard naar de deur. 'Doe maar open.'
Iets wat ik doe en zie een mooie lichte slaapkamer. Dit is nog eens een gave kamer. 'Mam,' adem ik en laat ik mijn hand over de gave behang van bomen gaan. 'Dit is...' Ik draai me om en zie ik ook Max en Benj staan, beide met een grijns. Ik vlieg haar om haar nek. 'Dank je wel, de kamer is echt gaaf.'
Ze maakt mijn armen los. 'Bedank dan ook je vrienden want hun hebben die muur behangen voor me. Dat kan ik zelf echt niet.'
Vandaar dat Benj gisteravond zei dat hij de verrassing kende. Hij heeft geholpen aan deze kamer. 'Dank je wel.' Ik omhels Max eerst en daarna Benj.
'Graag gedaan, schat,' glimlacht Benj. 'Ik vind die muur ook gaaf. Ga ik thuis doen want ik weet nu hoe het moet.' Hij knipoogt nog en ga ik terug mijn nieuwe kamer in. Om nu achter de deur een hele kastenwand te zien. Zoveel kleding heb ik niet eens. Daarbij kan ik een hele maand met slechts vier of vijf stukken kleding doen.
'Dit is meer een kamer voor je dan de kamer die je vroeger als kind had. Je bent geen tiener meer, Taylor,' schudt mijn moeder haar hoofd. 'Als je maar in je achterhoofd houdt dat je altijd mijn kind blijft.'
Knikkend omhels ik haar nog een keer.
'Voor je verjaardag, schat. Dit is meer passend voor iemand van je leeftijd. Zelfs je vrienden zijn jaloers op die muur,' vervolgt mijn moeder.
Echt, dit is gigantisch, geweldig en fantastisch. Ik kijk naar Benj en Max.
Allebei met een grijns en komen ze de kamer in.
'Je muur is niet het enige dat we gedaan hebben,' vertelt Max. 'We hebben ook de nachtkastjes en je bed in elkaar gezet. Net als de gordijnen opgehangen.'
Dus alleen de kledingkasten en de vloer is gelegd door professionals. Wauw. Nooit gedacht dat ze zo handig waren. Dan hebben ze dat mooi verborgen gehouden voor me. 'Dank je.' Mijn blik valt op de muur tegenover mijn bed. Waar een ladekast staat maar vooral de flat screen televisie.
'Ehm, ja, daar heb ik advies voor nodig gehad.' Mijn moeder kijkt naar de mannen. 'Wie was dat?'
'Toby,' reageert Max.
'Juist, Toby heeft geholpen dat ik de goede televisie had. Het is met HMDI aansluiting dus je kan je laptop er op aansluiten,' zucht mijn moeder. 'Toby was zeker geduldig genoeg om alles uit te leggen. Hij is zelfs mee gegaan naar de winkel,' bekend ze dan. 'Je kleding heb ik vandaag hier in je kasten gelegd. Daar had ik geen hulp bij nodig.'
Ik lach erom. 'Mijn ondergoed is anders niet bepaald schokkend of zo,' wuif ik het weg. 'Calvin Klein boxershorts voor vrouwen en sport-bh's, die ook door kunnen gaan voor een bikini top.' Ik haal nog mijn schouders op. Van de drie enorme kasten is er een spiegelrand die over de gehele breedte loopt. Waardoor het optisch nog groter lijkt.
Mijn moeder slikt moeizaam en loopt dan snel weg.
Ik kan haar alleen nakijken.
Iets wat Benj door heeft. 'Kleine kinderen worden groot en ik denk dat ze er net even aan herinnert werd dat er een dag komt dat ze je volledig los moet laten.'

Reacties (1)

  • Malikx

    Dat is niet slim hoog beginnen als je het niet kan goed dat ze er was. En een mooie kamer damnnn!! X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here