Foto bij 022

Mijn laptop wordt nog gemaakt dus het duurt wat langer voordat ik die terug heb.
Activeren zal dan ook alleen op maandag zijn want dan heb ik een pc op mijn werk.:)

Taylor Lancaster

Absoluut een gave slaapkamer en het voelt goed ook. Dat ik nu geen computer in mijn kamer heb, is geen ramp. Ten slotte heb ik nog altijd mijn laptop. Ongelofelijk. Eerst verrast mijn vader me met een compleet nieuwe camera met accessoires en een drone. Nu mijn moeder met een heel nieuwe slaapkamer. Overdag heb ik met de meiden nog getraind en nu zijn we onderweg naar Londen. Waarvan we afgesproken hebben om het busje ergens in een garage te parkeren. In dit geval vrij dichtbij de London Bridge Train.
'Ik hoop dat het gaat lukken en dan hebben we schitterende foto's en video opnames over de bekende gebouwen van Londen,' grijnst Misha.
Ik lach erom. 'Daarom hebben we nu ook slaapzakken bij ons.' Ik kijk naar mijn telefoon. 'Ingang via het hotel.' Op deze manier zijn we toch toeristen die slechts van de omgeving foto's willen maken en dat doen de meeste vanuit de Shard.
Jamie knikt erom. 'St Thomas Street.'
Keri rijdt en blijkbaar de parkeergarage in.
'Onderweg heb ik zeker nog bouwputten gezien. Ze zijn ook altijd wel ergens bezig,' zucht Deanna, die naast Keri zit.
Cameron lacht haar uit. 'Je weet onderhand toch wel dat Londen net een grote bouwput is. Beter voor ons want we kunnen daardoor wel overal komen.'
Dat is waar. Juist door die constructiekranen heb je een schitterend uitzicht over Londen.
'Wat is ons dekmantel?' vraagt Leah. 'Ze zien ons al aankomen met deze grote hutkoffers.'
Jamie slaat haar gelijk. 'Wat noem jij hutkoffers? Dat is alleen een slaapzak in een tas en mijn fotocamera.'
Zelf leun ik achterover en sla ik mijn armen over elkaar. 'Wie zegt niet dat we voor een café komen of voor het hotel. Als we de normale ingang nemen, zullen ze echt niet zo snel iets vermoeden. Iedereen gebruikt dit gebouw voor foto's.'
'Ja, precies, en zo groot zijn die tassen niet,' reageert Keri terwijl ze nu het busje parkeert. 'Zo veel heb je anders ook niet nodig. Alleen een slaapzak en je camera.'
Ik stap dan uit en haal ik mijn rugtas uit de kofferbak. 'We pakken de verdieping zo hoog mogelijk. Morgenochtend om vijf uur hebben we een schitterend uitzicht over Londen met een zonsopgang.' Deze keer staan onze wekkers ook. Die van mij op half vijf. 'Hoe laat hebben jullie je wekker gezet?' Tegelijk lopen we de parkeergarage uit en gaan we richting de Shard.
'Half vijf,' antwoord Serina.
Misha knikt instemmend. 'Ik ook want dan kan ik rustig mijn camera opstellen.'
Keri kijkt mijn kant op. 'Wisten jullie al dat Tae eergisteravond Benj over de vloer had thuis en dat hij het liefst bij haar wilde overnachten?'
Eigenlijk had ik wel kunnen weten, dat ze daar over zou beginnen.
'Echt waar,' reageert Deanna.
'Ja,' zeg ik dan. 'Maar dat komt omdat Benj moeilijk alleen kan zijn. Dat zei hij wel namelijk. Alleen op zichzelf wonen is ook niet alles, heeft hij gezegd. Hij miste gezelschap.'
Leah proest het uit. 'Waarom is hij naar jou gegaan? Hij kon toch ook naar zijn broer gaan? Of naar Drew. Als ik me niet vergis dan wonen alleen Toby, Sacha en Callum in Brighton. De rest in Redhill.'
Waar ik om knik. 'Klopt, maar ik kon Benj makkelijk weg krijgen. Onthou maar dat hij niet tegen kietelen kan.'
'Een vent die niet tegen kietelen kan,' giert Cameron. 'Gewoon in zijn zij?'
Wederom dat ik knik door haar vraag. 'Ja, dat werkt gewoon. Het zag er echt naar uit alsof hij anders in mijn bed wilde slapen.' Intussen lopen we nu het gebouw de Shard in en gaan we naar de liften.
'In je bed nog wel.' Jamie wiebelt met haar wenkbrauwen. 'Misschien had hij wel wat anders in gedachten.'
Ik schud hoofd erom. 'Nee, het leek echt alsof hij in slaap kon vallen. Dus heb ik hem gekieteld dat hij er af viel. Mijn bed is van mij en van niemand anders,' zucht ik. 'Maar jullie hebben mijn nieuwe kamer gezien.'
Deanna glimlacht. 'Ja, echt een gave kamer. Dat je moeder dat gedaan heeft.'
'Die muur met fotobehang. Hoe heeft je moeder dat gedaan?' wilt Misha weten.
Waar ik zelf om lach. 'Niet. Dat hebben Benj en Max gedaan...'
'Ik wist niet dat die twee daar zo handig in zijn,' zegt Misha.
Ik haal mijn schouders op. 'En ze heeft aan Toby gevraagd voor een televisie met aansluiting voor mijn laptop. Nu weet ze dus dat het HDMI is.'
Ze schieten in de lach en komen we op de bovenste verdieping aan.
'Nou ja, Toby heeft er anders zeker genoeg geduld voor om dat uit te leggen,' weet Jamie eveneens.

Zoveel moeite heeft het niet gekost om te overnachten in de Shard met onze slaapzakken. Ik ben van mijn wekker wakker geworden maar daarna hoor ik iemand bewegen. Gelijk klinken er nog een paar wekkers.
'Oké, rise and shine, de zon komt straks op,' klinkt een opgewekte Keri.
Misha komt mijn kant op, en met een camera, als ik uit mijn slaapzak kom. 'Ben je er klaar voor, Tae?'
'Ik ben klaar geboren,' grap ik terwijl ik in de camera kijk en haal ik het elastiekje uit mijn haren. Om het met mijn vingers te kammen. Daarna maak ik er een slordige hoge paardenstaart van.
Nu lacht Misha. 'Die is altijd vrij snel wakker.' Ze gaat naar de volgende.
Juist door de aangename temperatuur heb ik zelfs mijn trui uitgetrokken. Niet nodig gehad voor de nacht en heeft het als een kussentje gediend. Wel dat ik nu mijn trui aan trek en begin ik mijn slaapzak op te rollen zodat het in mijn rugtas past. Mijn camera zit toch veilig in het voorvak. 'Hé, ho even.' Ik stop Leah net die wat water drinkt. 'Niet te veel, anders mis je de zonsopgang omdat je naar het toilet moet.' Nooit dat ik met dit soort dingen veel drink. Meer kans dat je dan ook gepakt wordt want eigenlijk mag dit niet. Uit mijn tas haal ik weer een ontbijtdrankje. Wat Up & Go is in de smaak vanille. Mijn favoriet en heb ik toch wat op.
'Dat had ik mee moeten nemen,' klaagt Deanna wat.
Waarop ik nog een ander pakje naar haar toe gooi. 'Ik heb wel wat extra maar niet voor iedereen. Dat paste niet in mijn tas.'
Keri haalt een pakje uit haar tas. 'Ook voorbereid,' grinnikt ze.
Buiten wordt het wat lichter en grijp ik mijn camera om bij het raam te gaan staan. 'Dit gaan nog mooie beelden worden.' Binnen een minuut heb ik mijn camera aan en, alsof we het afgesproken hebben, zijn we allemaal stil om de zonsopgang op te nemen. Er is zelfs geen geluid te horen. Het kleurenspel in de lucht wordt steeds meer roze. Een prachtig gezicht en neem ik alles op terwijl de zon erg langzaam naar de horizon klimt. Dit is het echt waard. Het roze wordt eerst wat feller en zwakt het daarna af naar een lichtere tint totdat het weer veranderd naar een kleur tussen oranje en geel in. Eindelijk komt de zon te voorschijn dat een gloed verspreid alsof de stad in vuur staat. Even voel ik iets naast me en zie ik Cameron vanuit mijn ooghoeken. Met mijn linkerhand neem ik de camera over, laat ik mijn rechterhand los om haar hand te zoeken. Dit zijn pas de onbetaalbare momenten met elkaar. Zachtjes knijp in haar hand en blijven mijn ogen van de camera naar de echte zonsopgang gaan. Gewoon om er voor te zorgen dat ik echt niks mis en alles opneem.
Cameron knijpt eveneens zachtjes terug.
Het felle licht is er nog even en is een soort oranje zon te zien door het licht heen.
Echt, het gevoel dat het teweegbrengt, is onbeschrijfelijk en dan heb ik echt alles op camera. Bewijs is er dat we dit gedaan hebben. De zon, die eerst de hele stad in lichterlaaie had gezet, spreidt zijn licht dat het nu overgaat van oranje naar geel, dan naar wit en het uiteindelijke helderblauwe lucht. Opnieuw een schakering van licht dat haast je adem beneemt. Allemaal over de stad, die je denkt te kennen, maar elke keer verbaasd de stad je weer met iets nieuws. De iconische kenmerken van Londen steken even goed af tegen het licht en duidelijk herkenbaar.
'Hé, wat moet dat daar?'
Het is dat ik nog net voetstappen gehoord heb want anders zou ik schrikken. Zou zonde zijn als de camera verslapt een moment door een schrikactie. 'Nog heel even,' reageer ik zonder om te kijken. Na nog een paar minuten is de zon toch echt goed opgeklommen en verspreid het nu zijn normale licht. Waardoor ik stop met opnemen.
'De zonsopgang, hé,' knikt de beveiliger. 'Jullie zijn niet de eerste groep die hier beelden van wilt. Al neemt dat niet weg dat jullie ergens zijn waar het niet mag.'
Ik kijk naar de anderen.
Jamie kijkt terug naar mij en knikt. Alsof ze nu op haar tong moet bijten want anders zou ze de beveiliger een grote mond geven. Wat ons nog meer in de problemen kan krijgen.
'We pakken het laatste beetje in en dan vertrekken we,' beloofd Misha dan.
Mijn camera doe ik terug in de beschermhoes en terug in mijn tas, die ik gelijk op mijn rug doe.
De beveiliger lijkt wat te ontdooien. 'Vooruit, regelrecht naar beneden en naar buiten. Niet blijven hangen.'
Deze keer knikt Leah. 'We vertrekken meteen.'
Iets wat we ook doen, en zelfs door de onderbreking van de beveiliger, weet ik gewoon dat we nog dat onbeschrijfelijke gevoel hebben van de zonsopgang. Waar we getuigen van zijn geweest.

Reacties (1)

  • Malikx

    Oooh nog steeds niet gemaakt? Super stukje

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen