Foto bij 2.4

Hij zou zichzelf niet kunnen verbergen, niet in deze situatie. Misschien was het verschil tussen hem en Connor voor de rest van de wereld onzichtbaar, maar het oog van een ouder kon je niet zomaar omzeilen. Ze zouden het binnen de minuut doorhebben, daar was hij zeker van. Daarom telde hij in gedachten vanaf zestig af, wetende dat ze binnen die zestig seconden een opmerking zouden maken en hem zouden veroordelen tot de galg.
      ‘Connor, je bent enorm stil vandaag.’
      Bang dat zijn stem hem zou verraden, zweeg River. Hij porde wat in zijn eten en durfde de koning en de koningin niet aan te kijken, schuldbewust als hij was.
      ‘Ja,’ zei de koning. Hij stak een stuk wild in zijn mond en hield zijn blik op River gericht. River kon zijn ogen op zijn huid voelen branden. ‘Normaal zou je al lang hebben gezeurd over hoe oneerlijk het is dat je met de prinses moet trouwen, en over het feit dat je veel liever seks wilt hebben met het joch in de stallen. Leuk weetje: het joch in de stallen is helemaal niet meer in de stallen.’ Hier zou het komen. De genadeklap, die River voor eens en voor altijd knock-out zou slaan. ‘Hij is er van de ene op de andere dag vandoor gegaan. Best bizar, dat jij net van die ene op die andere dag zoveel bent afgevallen en dat je coup net iets korter is.’
      Voor het eerst keek River op, om de situatie te pijlen, maar ook in de hoop dat zijn zielige, verloren blik hem misschien van de dood kon redden.
      ‘Wie ben jij en waar is onze zoon?’ vroeg koningin Regina.
      River opende zijn mond, maar sloot hem meteen daarna omdat hij geen idee had hoe hij zich uit deze benarde situatie moest redden. ‘Vermoord me alstublieft niet,’ bracht hij uiteindelijk uit met een hese stem, terwijl hij in elkaar kromp om zich voor te bereiden op een mogelijke schreeuwpartij.
      ‘Heeft Connor je ingehuurd omdat hij wilde vluchten met zijn stalknecht?’ Koning Kyan wachtte zijn antwoord niet eens af en zuchtte diep. ‘Dit is zo typisch Connor.’
      ‘We hadden het moeten zien aankomen,’ vulde Regina aan, terwijl ze haar slapen masseerde alsof ze barstende hoofdpijn had. ‘Wat doen we nu?’
      ‘Connor redt zichzelf wel,’ zei Kyan alsof het hem niet veel kon schelen. ‘Ondertussen kan dat joch zijn toneeltje verder zetten. Het is toch niet alsof Connor echt een onmisbare prins is.’
      ‘Het maakt me niet uit of hij al dan niet onmisbaar is, en of hij zichzelf kan redden of niet… Hij is onze zoon, ik wil hem bij me hebben.’ Regina richtte zich tot River. ‘Weet jij waar hij naartoe is gegaan?’
      River schudde zijn hoofd. ‘Sorry.’
      ‘Wel, het is niet alsof we er iets aan kunnen doen.’ Kyan haalde zijn schouders op.
      ‘Jij lijkt je precies ook niet veel zorgen te maken,’ snauwde Regina.
      Kyan glimlachte. ‘Hij is een grote jongen op zoek naar zijn plekje in de wereld. Geloof me, hij redt het wel. En vertrouw me als ik zeg dat hij binnen de kortste keren terugkomt.’ Wel, daar legde hij volgens River net iets te veel vertrouwen in de handen van zijn zoon. Connor had vrij zeker geleken toen hij ervandoor ging, maar River kende Connor niet. Misschien was hij wel een wisselvallige persoon, die om de haverklap van gedachte veranderde.
      ‘En wat doen we totdat hij terugkomt?’
      Koning Kyan keek naar River, die zijn uiterste best deed zijn blik te ontwijken. ‘Wel, ik denk dat deze jongen het prima doet. Niemand heeft door dat Connor weg is, het volk raakt niet in paniek en we zijn – voor zolang het duurt – van Connors “ik heb liever seks met mijn stalknecht dan mijn verantwoordelijkheden op te nemen” af,’ zei Koning Kyan met een schitterende imitatie van Connor. ‘Hoe heet je?’
      ‘River.’
      ‘Aparte naam.’ Kyan boog iets dichter naar River en stak zijn hand naar hem uit. Aarzelend nam River het gebaar aan. ‘Ik hoop op een aangename samenwerking.’
      River knikte, glimlachte met trillende lippen en veegde na een stevige handdruk zijn zwetende handen af aan zijn jeans. Vervolgens nam hij nog een paar happen van zijn avondmaal, bedankte hij de koning en de koningin voor de gezellige avond en liep hij met stevige passen de eetkamer uit. Toen hij eenmaal de lange gang achter de eetkamer had uitgewandeld, liet hij zijn adem ontsnappen en begon hij te hijgen en te rillen. Terwijl Kyan en Regina hadden gepraat alsof hij niets meer was dan een geest, had hij de alles verterende angst voelen opborrelen. Hij had haast moeten overgeven omdat hij dacht dat hij ieder moment oog in oog had kunnen staan met de dood. Dat was niet gebeurd en het zag er ook niet naar uit dat het zou gebeuren, maar toch zinderde zijn lichaam na, alsof het nog niet helemaal besefte dat ze hier levend doorheen waren geraakt.
      Hij leunde tegen de muur, sloot zijn ogen, probeerde zijn adem onder controle te krijgen en zijn gedachten terug tot rust te brengen, toen hij plots werd geslagen met een boekje. Het was niet meteen een rake klap geweest, maar toch schoten Rivers ogen enigszins geschokt open.
      ‘Geen tijd voor een slaapfeestje op de gang,’ zei Laila streng. Ze zwaaide met haar boekje in het rond. ‘In plaats daarvan kun je me beter helpen met het uitkiezen van een trouwjurk.’
      River knipperde een paar keer verward met zijn ogen.
      ‘Voor het trouw…’ Laila glimlachte met een bezorgde blik in haar ogen. ‘Gaat het wel, Connor?’
      River schudde zijn hoofd. ‘Ze weten het,’ zei hij nog steeds zwaar in schok.
      Laila legde haar hand op zijn schouder. ‘Kijk even naar me.’ River, die zijn ogen hiervoor op de grond had gefixeerd, keek diep in haar ogen. Laila had altijd iets geruststellend gehad. River wist niet of het lag aan haar natuurlijke verschijning of de manier waarop ze praatte. ‘Je leeft nog, ze hebben je niet in de kerker gegooid, dus ik vermoed dat je je geen zorgen hoeft te maken.’ Ze drukte een kusje op zijn wang, eerder vriendschappelijk dan liefdevol. ‘En je dacht toch niet echt dat ik het zomaar zou laten gebeuren als ze besloten je op een brandstapel te zetten?’
      River slaagde er opnieuw in een kleine lach te forceren. ‘Bedankt,’ zei hij stilletjes.
      Laila’s gemoed ging heel erg plots van bezorgd naar opnieuw opgewekt. Ze zwaaide nog wat met haar boekje vol trouwjurken en zei toen: ‘Maar over de trouwdatum zelf... Past volgende week voor jou?’ En de glimlach die haar gezicht deed oplichten kon River gewoonweg niet weigeren.

Reacties (3)

  • Value

    dit is te grappig hahahaha

    4 jaar geleden
  • Grace

    Oh, ik had echt gedacht - voor één of andere naïeve reden- dat Connors ouders het niet zouden merken haha

    4 jaar geleden
  • Long

    Aaaaah dit verhaal is zo heerlijk!
    Laila is echt heel lief voor hem :')

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen