Celebrían streelde de kletsnatte vacht van de hond. Het dier keek haar hulpeloos aan. Op een of andere manier raakte het haar hart.
      ‘Heb je geen baasje?’ vroeg ze zachtjes.
      Het dier zag er verwaarloosd uit, al was het niet vel over been. Het zat onder de modder, maar het was vooral die treurige blik die haar aangreep, die haar het vermoeden gaf dat het dier geen baasje had of dat het slecht door een eigenaar werd behandeld. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand zo’n beestje zou meenemen naar een verlovingsfeest. In tegenstelling tot mensen hielden elfen helemaal geen huisdieren en het aantal mensen dat er was, was gering.
      Ze kriebelde het beest onder zijn kin. ‘Hoe heet jij?’
      Celebrían moest toegeven dat ze niets van honden wist. Ze had geen idee welk ras het was en hoewel ze vermoedde dat er bij een reu wel geslachtsorganen onder moesten hangen, vond ze het een beetje gênant om dat nu te gaan onderzoeken.
‘Celebrían.’
      Ze kromp iets ineen door de strenge stem van haar moeder. Haar moeder was niet het type dat openlijk haar afkeuring voor iets liet blijken, maar Celebrían kende haar door en door.
      ‘Er zitten modderspatten op je jurk.’
      Celebrían voelde het bloed naar haar wangen stijgen. Hoewel ze naaisters in dienst hadden, had haar moeder erop gestaan om de jurk voor het verlovingsfeest zelf te maken. Ze stond gauw op van de fontein en streek over de vlekken. Het werd er alleen maar erger door.
‘Het dier was in de fontein gevallen. Het wist niet hoe het moest zwemmen.’
      Galadriel fronste. Zwijgend liet ze haar blik over het arme ding glijden. Hoewel ze geen woord sprak, las Celebrían van haar gezicht af dat ze het vreemd vond.
      ‘Misschien doe je er goed aan het dier naar binnen te brengen.’
      ‘Het is die blik, hè?’vroeg Celebrían zacht. ‘Zoveel droefheid. Dat doet iets met je.’
      ‘Ik voel haar pijn, haar angst. Er schuilt een diepe intelligentie in dit wezen.’Galadriel keek rond, haar ogen bleven op een zonderlinge man rusten. Met een harde blik staarde de man terug. Hij trok zijn mondhoek iets op, spottend. Het stuurde een rilling door Celebríans lijf.
      ‘Weet u wie dat is?’
      Langzaam schudde haar moeder haar hoofd. ‘Blijf maar bij hem uit de buurt, schat.’ Haar lippen raakten kort Celebríans voorhoofd, daarna gaf ze haar dochter een zetje richting de deur. ‘Pak eerst een doek.’
      Celebrían ging het paleis binnen, op zoek naar een handdoek. Ze liep daar een van de bedienden te hulp, die haar onmiddellijk te hulp schoten. Een paar minuten later keerde ze terug naar buiten. De hond stond nog steeds braaf bij de fontein te wachten. Celebrían wikkelde de handdoek om het dier heen en droeg het dier naar binnen. Het bleef triest voor zich uit staren. Onderweg naar de gelagzaal gaf ze een bediende de opdracht om wat voedsel voor het dier te maken. Ze schikte de doeken voor de open haard en zette de hond erbovenop. ‘Warm hier maar lekker op. Ik kom straks wel weer bij je kijken.’
      Het dier keek niet om toen ze een paar stappen achteruit. Het staarde in de vlammen, haast hardnekkig leek het wel.

Reacties (2)

  • SonOfGondor

    Celebrian is zo lief

    4 jaar geleden
  • Vasya

    Aaah, zo cute c:
    Benieuwd of Galadriel al gedachtelezend iets speciaals heeft opgemerkt ^^

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen