‘Flynn?’ Florian kijkt verbaast op.
      'Zeker. Voor de Parade, het ging er heftig aan toe.' Knikkend kijk ik hem aan, terwijl de deuren voor de tweede keer een poging doen om dicht te schuiven.

      ‘Het ging er niet heftig aan toe. Hij zoende mij, zonder toestemming, en het was niet eens zo lang.’ Het kleine schokje dat de lift ook daadwerkelijk in beweging komt, ontgaat me bijna. Florian kijkt niet-begrijpend naar Alex.
      ‘Maar ik dacht dat je iets met May had..’ Dat is een vinger op de zere plek, en deze keer niet eens door mij.
      ‘Ja. Nou, nee. Het ligt gecompliceerd.’ Het ongemak straalt haast van Alex af en ik kan het niet laten om te grijnzen, hoewel ik een poging doe vermanend te klinken.
      ‘Je deed helemaal niets om hem te stoppen, draai er niet omheen.’ Florian heeft een vreemde blik op zijn gezicht, die heen en weer lijkt te knipperen tussen realisatie en onbegrip. Hij houdt het uiteindelijk op een licht verbaasde blik, terwijl hij zijn wenkbrauw vragend optilt.
      ‘Het was te kort om dat te doen, en als iemand je plotseling zoent moeten je hersenen dat nog verwerken.’ Mijn gedachten vliegen terug naar Florians lippen op de mijne. Ook Florian lijkt zich het voorval nog glashelder te herinneren, zoals zijn onbewust spottende lach vertelt.
      ‘Ja, ik weet hoe dat is.’ Florian werpt me een ietwat beschuldigende blik toe, die ik vol gespeelde onschuld beantwoord.
      ‘Werkelijk? Niets van gemerkt.’
      ‘Nee, dat zal wel niet.’ De jongen wendt zijn blik af, voordat hij deze woorden bromt.
      ‘Maar, en hier citeer ik mezelf, Alex, je had hem op zijn minst kunnen slaan, omdat het onbeleefd was.’ Terugkomend op het onderwerp staar ik de blonde jongen naast Florian aan.
      ‘Leg het May gewoon uit, dat snapt ze wel.’ Florian stuurt een veelbetekenend glimlachje in Alex’ richting, maar voordat de jongen kan antwoorden ben ik hem voor.
      ‘En dan snapt ze het wel?’ Sarcastisch herhaal ik Florians woorden. ‘Dat hij met een andere jongen heeft lopen rotzooien? Ik mag het hopen.’ Of eigenlijk niet, als hun relatie nu voorgoed kapot was, zou ik eerder slingers ophangen dan bedroefd zijn.
      ‘Florian helpt me ten minste, Adey.’ Ik rol met mijn ogen.
      ‘Ik probeer je relatie met de waarheid te versterken.’ Het is pas nadat ik de woorden heb uitgesproken, dat ik me bedenk dat Alex mijn naam zonder aarzeling heeft afgekort en dat het nu te laat is om hem te slaan. ‘Ze moest het eens te weten komen.’
      ‘Iemand zou jou eens een keer moeten slaan.’ Hoewel hij het zacht zegt, hoor ik het toch.
      ‘Dankje, Florian.’ Ik ben omringt door idioten, werkelijk waar.
      ‘Mij?’ quasi geschokt kijk ik Florian aan. ‘Nee toch zeker?’ Onderwijl schuiven de deuren naar de derde verdieping open, nadat Florian overdreven zucht. Stilletjes loopt de jongen uit 3 naar de deuren, hopend deze lift zo snel mogelijk te verlaten.
      ‘Par. Stop.’ Mijn stem klinkt bijna snerpend door de lift, terwijl ik de jongen gebied te blijven. De reden daarachter is er niet, behalve misschien dat ik hem grappig vind. Of gewoon omdat ik een tikje geïrriteerd ben en hij het slachtoffer ervan is. Ik laat het in het midden. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Florian Par aan.
      ‘Dat pik je toch niet zomaar?’
      ‘Hoezo niet? Par heeft het heel gezellig hier.’ Arrogant staar ik de twee aan, ze uitdagend tegen me in te gaan. Par kijkt Florian even kort aan, maar wendt dan zijn ogen alweer af. Alex doet een halve poging het gesprek weer op te pakken, of hij wil gewoon graag het laatste woord hebben.
      ‘Met jou? Zou ik niet verwachten, Adey.’
Er is maar één stap voor nodig om dichtbij genoeg te komen om Alex hard in zijn gezicht te slaan. Zonder een verdere uitleg doe ik weer een stap naar achteren en trek ik een gezicht alsof het nooit gebeurd is. Onderwijl gaat de deur naar de vijfde verdieping open, maar Alex lijkt het niet te merken. Maar hoewel zijn hand naar zijn wang is geschoten, blijft een verdere reactie uit. Florian neemt in zijn plaats het woord, als blijkt dat Alex ook niet van plan is iets te zeggen.
      ‘Waar was dat voor nodig?’ Ik richt mijn blik op hem, terwijl ik vragend mijn wenkbrauwen optrek.
      ‘Hij noemde me Adey. Mijn naam, is Aderyn.’ Misschien overdreef ik een klein beetje, maar ik mocht Alex niet, en dat was wederzijds. Hij moest de moeite maar nemen om mijn volledige naam uit te spreken. ‘Hij had het recht niet me Adey te noemen,’ voeg ik er daarom ook maar aan toe.
      ‘Ik ben er inmiddels al aan gewend.’ Alex’ stem klinkt kleintjes. Laconiek richt ik mijn blik op Florian.
      ‘Zie je? Probleem opgelost.’ Even lijkt Florian niet te weten hoe te reageren –een werkelijk wonder- voordat er een kleine glimlach rond zijn gezicht speelt en ik weet dat er weer een flauwe opmerking aan zit te komen. Qua woordgebruik moet ik het hem nageven, hij had zo een Beroeps kunnen zijn.

Reacties (1)

  • Slughorn

    Heb je de gesproken woorden veranderd? Wat Florian nu zegt lijkt niet helemaal te passen op wat Aderyn zegt (': -over het slaan-

    En nu ben ik nieuwsgierig naar die flauwe opmerking. Moet je nagaan het is mijn eigen personage en ik weet het nu even niet, Haha (':

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen