Kannonschoten, gillen.
Geroffel boven mijn hoofd.
Mijn moeder komt als een geest aanzweven, over de rotsen. Over de rode rotsen. Ze glimlacht en opent haar mond om iets tegen me te zeggen. Maar op dat moment wordt er een mes in haar zij geworpen en zakt ze gorgelend in een.
'MAAAAAAAAAAMMMAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!' Ik schrik overeind en voel de steek in mijn zij niet eens. Ik hijg, zie even niets.
Ik kijk opzij en zie een korst. Mijn wond is dicht! Bijna genezen!
Ik glimlach en sta voorzichtig op. Ik pak het mes dat trouw naast me ligt en dan ook mijn rugzak. Scott is er niet.
Licht schijnt tussen de spleten van een rots die boven op de ingang zit.
Piepend duw ik ertegen aan, ik heb geen conditie meer.
Ik haal diep adem en duw met ogen dicht. Opeens gaat de steen heel makkelijk omhoog. Ik ben één seconde heel trots op mezelf dat ik... daar staat Scott, juist.
'Ik heb zoveel ontdekt!' Roept hij opgewonden. 'Ben je beter?'
'Ja, euhm... dorst.' Wat ís dit? Waarom in godsnaam zeg ik "dorst".
'Paard.' Lacht Scott. 'Zo kan ik het ook, beker. Gras. Honger. Zo-AAAAH!'
Ik val achterover, bloed spat van Scotts zij hij draait zich om en schreeuwt.
Ik kan niet zien wie het is, maar ik ben in totale paniek. Wat moet ik doen? Ik...
hoor een schreeuw van Brinnif. Mijn oren spitsen zich, ik knijp in het mes en met een steek in mijn zij spring ik op.
Ik zie vlekken, maar de warme bries maakt mijn zicht weer helder.
'Brinnif?' Gil ik, ze ziet er verwilderd uit. Met haar boog in haar rechter hand en een zwaard in haar linker hand. Ze steekt op Scott in, alsof hij een teddybeer is.
Even kan ik niets anders doen dan schreeuwen en huilen, dan spring ik naar voren en geef mijn bloedeigen zus een duw en schamp daarbij haar elleboog.
'Ayden laat me met rust!'
'Nee! Laat jij ons met rust!' Ik spuug het haar toe en verslik me bijna.
Ik buk naast Scott, mijn vriend, mijn redder in nood.
Ik kan zijn darmen zien. Niet overgeven-niet overgeven.
'Hij wou je gaan vermoorden!' roept Brinnif.
'Niet waar!' gil ik, ik leg mijn hand onder Scotts hoofd en probeer met zijn hand zijn darmen terug te duwen.
Hij kijkt wazig voor zich uit, mijn zijn oogleden half gesloten. Maar hij leeft nog. Zijn borst gaat nog op en neer, nu nog wel...
'Scott?' fluister ik.
Zijn ogen rollen langzaam mijn kant op, zijn mond zakt een beetje open. 'Ayden,' stoot hij uit, het is een mengeling van een kreun en zucht.
'Ja?' zeg ik met verstikte stem, tranen rollen over mijn wangen en mijn onderlip krult zich, zoals altijd als ik hard ga huilen.
'Blijf leven,' fluisterd hij en kijkt weer langzaam voor zich uit.
'Scott?' fluister ik, ik durf het bijna niet te vragen. 'Wilde jij me vermoorden?'
Hij kijkt niet meer naar me, maar zegt: 'Nee.'
Ik adem schokkerig uit, ik voel en zie dat hij niet meer ademd. Scott wilde me niet vermoorden, natuurlijk niet. Maar waar haalde Brinnif dat dan vandaan?
Ik leg zijn hoofd in mijn schoot en sluit zijn ogen. Ik kan het niet geloven. Er klinkt een kannonschot, een kannonschot voor mijn beste vriend. Mijn EHBO-er, mijn verkenner, mijn verwant, mijn... mijn medetribuut in de hongerspelen.
'Scott... nee... Scott.' Ik kijk op, naar de lucht en schreeuw het uit, tranen stromen over mijn wangen. Mijn hele wereld brokkelt af.
Ik sta op en leg voorzichtig zijn hoofd neer, dan trek ik hem tot onder een boom en blijf even staan. Dan houdt ik het niet meer en draai me om, in woede, volle woede schreeuw ik: 'BRINNIF!!!!!! WAAAARRROM!!!!!'
Ik schop tegen de boom, val neer en sla met mijn vuisten op de grond tot ik weer rustig ben. Ik blijf schokkerig ademhalen en de tranen willen niet stoppen. Ik hoor de hovercraft die het lichaam van Scott komen ophalen.
Ik ren wat stappen achteruit en bots tegen iemand op, met een ruk draai ik me om. Brinnif.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen