Voor Alvez and no, I'm not obsessed. Kinda. Ofzo.

De zwarte, lange bomen kwamen op Lieke af. En elke seconde die Lieke langer in dit bos stond, werd een seconde met meer pijn en angst. Ze was bang en haar hart ging steeds sneller kloppen.
"Nee! Stop! Nee!" riep ze hard.
Toen werd ze wakker. In één keer zat ze rechtop. Ze haalde een hand door haar haar en merkte toe pas hoe erg ze aan het zweten was. Naast haar lag Spencer, haar vriend. Hij lag nog te slapen en had een glimlach op zijn gezicht. Meteen werd Lieke wat rustiger. Ze bestudeerde zijn zorgeloze gezicht. Zijn lange krullen zaten door de war en hingen voor zijn ogen.
Lieke glimlachte zachtjes. Ze ging rechtop zitten en wreef moe in haar ogen. De laatste tijd had ze veel nachtmerries. Ze was vaker wakker dan dat ze sliep. Een echte reden voor de nachtmerries had ze niet.
Daarnaast had ze Spencer nog niks erover verteld. Hij was een hele vaste slaper, hij had niks door gehad. Ze voelde er niks voor om hem erover te vertellen, al zou ze dat eigenlijk wel moeten doen.

Uiteindelijk stond Lieke op en liep naar de badkamer. Ze doopte haar gezicht met een nat washandje en merkte toen de wallen onder haar ogen op. Ze schudde haar hoofd en liep de kamer weer in. Toen zag ze in de hoek van de kamer, op de stoel, een shirt liggen. Het was een shirt van Spencer. Zachtjes liep ze er naar toe en pakte het op. Het rook naar hem. Ze legde het shirt weer terug en trok haar eigen hemd over haar hoofd. Vervolgens deed ze zijn shirt aan.
Ze ging in de stoel zitten en krulde op. De geur van Spencer drong door haar neus heen en langzaam vielen haar ogen dicht.

Lieke voelde hoe ze werd opgetild. Eigenlijk wilde ze haar ogen niet openen, maar toen ze het zachte bed onder haar lichaam voelde deed ze dat toch. Ze zag Spencer boven haar hangen.
"Hey, lief. Waarom sliep je in de stoel. Wil je niet meer naast je slapen?" vroeg hij zacht. "Maar dan vraag ik mij ook weer af waarom je mijn shirt aan hebt."
Er ging een gloed van frustratie over zijn gezicht en Lieke glimlachte slaperig.
"Ik wil heel graag naast jou slapen, Spence." mompelde ze, terwijl ze hem aan zijn arm trok. "Kom bij me liggen."
"Ik moet naar werk.." mompelde hij. De teleurstelling klonk door in zijn stem.
Lieke keek op de klok. "Over twee uur, Spence. Dan kan je best nog een half uur bij mij liggen."
Lieke wist dat Spencer geen nee tegen haar kon zeggen. En dat gebruikte ze vaak genoeg tegen hem.
"Dan leg ik het je uit. Oké.." mompelde ze.
Zwijgend ging Spencer achter haar liggen. Hij drukte een kus in haar nek en pakte haar hand.
"Leg uit, lieverd." fluisterde hij.
Lieke draaide om en keek hem aan. Na een lange stilte gaf ze hem een kus.
"Ik heb de laatste tijd last van nachtmerries. Ik ben meer op, dan dat ik slaap." zei ze daarna zachtjes. "Je slaapt zo diep, ik wilde je het niet vertellen."
"En dus ga je in de stoel slapen?" vroeg hij.
"Nee. Nee, ik ging even zitten. Ik viel gewoon in slaap. Jouw geur, jouw shirt. Dat is fijn. Het maakt mij blijkbaar rustig."
Spencer lachte zacht. "Zit het lekker?"
Lieke knikte lachend en kroop tegen hem aan. Ze drukte haar lippen op de zijne en sloot haar ogen.
"Dokter Spencer Reid.." zei Lieke zwoel. "Mijn Spencer Reid."
"Je weet dat je altijd met mij kan praten.."
"Ik weet het. Maar ik wilde je niet lastig vallen. Het slaat nergens op en ik weet ook niet waarom ik het heb." zuchtte Lieke. Ze draaide weg van Spencer en beet op haar lip. Ze hoopte dat ze het onderwerp kon veranderen. Maar natuurlijk ging Spencer erover door. Zo was hij nou eenmaal. Hij wilde het beste voor Lieke.
"Lieke, er zijn verschillende redenen om nachtmerries te hebben, maar bij geen enkele reden zou je het voor jezelf moeten houden. Ik wil je graag helpen. Misschien komen we er samen wel uit."
Toen Lieke niet reageerde voelde ze zijn hand, die haar gezicht zachtjes opzij duwde. Zijn hand bleef rusten op haar wang.
"Begrijp je me?" vroeg hij zacht, waarna Lieke knikte. Spencer glimlachte opgelucht en kuste haar opnieuw.
Hij trok Lieke boven op hem, waardoor Lieke een gilletje slaakte. Hij haalde zijn handen door haar haren en keek haar verliefd aan.
"Ik hou van je." fluisterde hij.

Het was inmiddels avond geworden. Lieke had zich ziek gemeld op werk en had de hele dag op de bank gelegen. Spencers shirt had ze niet meer uit gedaan. Elke keer als ze zich alleen of bang voelde, rook ze zijn geur weer en werd ze weer rustig. Het was een raar idee, maar het werkte. Misschien kwam ze er op deze manier vanaf. Ze stuurde Spencer af en toe een bericht, hopend dat hij vanavond thuis zou komen. Het was niet een garantie bij zijn werk dat hij altijd thuis zou komen in de avond.
Toen Lieke na lange tijd niet meer dacht dat hij thuis zou komen, hoorde ze toch de sleutel in de deur. Ze ging rechtop zitten en zag hoe Spencer het appartement in liep. Meteen verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
"Je draagt het nog steeds." zei hij opgewekt. Hij zette zijn zonnebril af en zette zijn tas op tafel.
"Ik zei toch dat het me rustig maakt. En het zit lekker." antwoordde ze, alsof dat zo duidelijk was.
Spencer schopte zijn schoenen uit en ging naast haar zitten. Lieke bekeek zijn outfit en lachte om de typische kleding die Spencer altijd droeg. Oké, hij was een genie, maar dan hoefde hij zich nog niet te kleden als een nerd. Toch vond Lieke het ook weer wat hebben. Het maakte hem onschuldig, terwijl hij dat soms helemaal niet was.
"Ik zat te denken.." mompelde Spencer, terwijl hij haar een kus gaf. "Misschien moeten we gaan praten met iemand."
Lieke schudde meteen haar hoofd. "Ik kan dat niet. Nog niet in ieder geval. Maar misschien nu jij het weet gaat het wat beter."
"Maak me wakker als het weer gebeurd. Desnoods gaan we een film kijken samen."
"Midden in de nacht, Spence. Ben je gek?" grinnikte Lieke.
"Gek op jou. Ik wil gewoon dat je weer normaal kan slapen. Simpel toch?" antwoordde hij.
Het was op dat moment dat Lieke weer eens besefte hoe veel ze wel niet van haar vriend hield. Hij was zo zorgzaam en lief voor haar. Soms zelf zo erg dat hij zichzelf op de tweede plaats zette.
"Spencer.." fluisterde ze toen. "Moest je vandaag niet weg met werk. Ergens heen vliegen."
Ze keek op naar hem. Zijn wangen werden rood.
"Ik heb met Hotch gesproken. Ik wilde je niet alleen laten." gaf hij toen toe.
"Dat had toch niet gehoeven."
"Luister, hoe vaak moet ik je nog vertellen dat ik je wil helpen. Ik ga je niet alleen laten, Lieke." zei hij serieus.
"Nooit meer?" vroeg Lieke zacht. Ze kroop tegen hem aan. Hij speelde met de kraag van zijn blouse en wachtte even met antwoorden.
"Is dat een hint?" vroeg hij toen. Lieke begon te lachen en haalde haar schouders op.
"Misschien. Misschien ook niet."
Spencer stond op en gooide Lieke over haar schouders, waardoor Lieke gilde. Hij wankelde kort voordat hij naar de slaapkamer liep en haar op hun bed gooide. Hij veegde met zijn neus langs de hare en staarde haar aan.
"Je bent mooi." zei hij toen.
"Jij bent mooier." antwoordde ze, terwijl ze hem naar haar toe trok om hem te zoenen.
"Ik heb de hint begrepen." zei hij toen. "Je ringvinger is nogal kaal."
Liekes wangen werden rood.
"Mooi, en dat allemaal door een paar nachtmerries." zuchtte ze toen verliefd. "Misschien waren die nachtmerries zo erg nog niet."

Reacties (21)

  • Long

    (wbw)

    4 jaar geleden
  • Long

    NEE MAAR DIT IS ZO BAE I'M CRYINGIOEWFOJSEJFKDJFLSK WAAROM IS HET LEVEN ZO GOED WAAROM BESTAAN ER ONE SHOTS ALFKJDSLKDJF RIP BYE

    4 jaar geleden
  • Long

    "Je ringvinger is nogal kaal."

    JA SAME

    4 jaar geleden
  • Long

    "Je bent mooi." zei hij toen.
    "Jij bent mooier." antwoordde ze, terwijl ze hem naar haar toe trok om hem te zoenen.

    wat zeg ik goede dingen tbh

    4 jaar geleden
  • Long

    Hij veegde met zijn neus langs de hare en staarde haar aan.

    de leef

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen