Voor Iwatobi
Ik hoop dat het een leuke one shot is geworden.

Het studenten leven van Laurianne had zo zijn nadelen. Ze moest vaak laat op de Uni zitten en had daardoor geen tijd om normaal te eten. Daarnaast had ze nog steeds niet genoeg geld voor een wasmachine, wat betekende dat ze elke week de wasserette moest opzoeken. Nou was dat niet zo'n groot probleem, als ze er tijd voor had. Maar aangezien ze haast geen tijd had, zat ze vaak in de wasserette te leren voor één van haar toetsen.
Daardoor had ze ook niet door dat er elke week een jongen naar haar stond te kijken. Maar verbazing in zijn ogen stond hij dan de was te doen en na te denken over wat hij zou kunnen zeggen. Het werkte ook niet mee dat ze altijd oordopjes in had, waardoor het aanspreken eigenlijk niet eens kon.

Toen Laurianne eindelijk een weekje vrij had, besloot ze even naar haar ouders af te reizen en daar de week door te brengen. Vaak nam ze dan haar wasgoed mee en zou ze voor één keer haar wasgoed niet hoeven te doen. Het was meestal een opluchting voor Laurianne om terug thuis te zijn.
Voor de jongen van de wasserette was dat wel anders.
Toen hij de zaak binnen liep, had hij al meteen door dat er iets niet klopte.
"Goedemorgen Isaac." zei het oude vrouwtje, die vaak samen met Laurianne en Isaac de enigste was die op woensdagmorgen zich in de wasserette bevond. Isaac knikte vriendelijk, maar zijn gedachten was er niet helemaal bij. Was ze misschien bang geweest voor hem? Had ze al die tijd doorgehad dat hij naar haar stond te staren? Of was er iets anders aan de hand? Was er misschien iets met haar gebeurd?
Het was duidelijk dat Isaac zich niet kon concentreren. Het deerde hem die dag vrij weinig of zijn was droog en schoon mee naar huis ging. Hij had zijn vriend Scott beloofd dat hij vandaag eindelijk wat tegen de mysterieuze dame zou zeggen. En nu kon dat niet. En misschien kon het wel nooit meer.

Met een teleurgesteld gevoel keerde Isaac terug naar zijn studenten kamertje, waar Scott al op hem stond te wachten.
"Weer niet gelukt?" zuchtte Scott. Hij kon nog net zijn lach inhouden.
"Stop nou maar.. Ze was er niet." gromde Isaac, die de was op de tafel zette en naar de keuken liep.
"Maar ze is er elke week?" zei Scott verbaasd. Isaac haalde zijn schouders op.
"Misschien heb ik haar wel afgeschrikt." antwoordde Isaac.

Er ging een week overheen en Isaac ging met een raar gevoel in zijn buik terug naar de wasserette. Voor de deur bleef hij even staan en deed een schietgebedje. Tegelijkertijd wilde hij zichzelf voor zijn hoofd slaan. Het was meer een meisje die hij niet kende. Waarom deed hij daar zo moeilijk over.
Hij duwde de deur open en daar zat ze. Op haar eigen plekje in de hoek van de wasserette. Er klopte alleen iets niet. Het leek wel alsof ze aan het huilen was. Isaac zette zijn wasgoed neer en liep op haar af.
"Hey, gaat het?" vroeg hij zenuwachtig.
Laurianne keek op en schudde haar hoofd. Ondertussen vroeg ze zich af wat die jongen van haar moest.
"Wat is er?" vroeg hij, terwijl hij voor haar neer knielde.
"Stress. Zoveel stress." zuchtte ze.
"Waarvoor?" vroeg hij.
"Mijn opleiding. Al mijn tentamens, het is zoveel werk. Ik weet niet meer hoe ik dit allemaal in mijn hoofd ga krijgen."
Isaac wreef over haar knie en knikte. Daar kon hij wel inkomen.
"Ik heb het ook druk. Misschien.." hij haalde zijn schouders op. "Misschien kunnen we wel samen leren?"
Laurianne keek op en keek hem verbaasd aan.
"Gaan we niet misschien toevallig naar dezelfde school?" grinnikte hij toen. Het bleef even stil, bij beide was die optie nog niet naar boven gekomen.
"Ga je naar Oxford?" vroeg ze toen. Isaacs ogen werden groot.
"Hoezo hebben we elkaar dan nog nooit daar gezien!" riep hij lachend. Laurianne begon te gniffelen.

Ze werden verstoord door de wasmachine die begon te piepen. Isaac stond op om Laurianne er langs te laten. Ze gooide haar kleding over in een droger en keek af en toe naar de jongen die ze zonet had ontmoet.
"Wat is eigenlijk je naam?" vroeg Laurianne toen, terwijl ze op de tafel ging zitten.
"Isaac. En de jouwe?" vroeg hij, terwijl hij nu ook aan zijn was begon.
"Laurianne." zei ze verlegen.
Isaac antwoordde niet, maar dat maakte niet zoveel uit. Laurianne staarde naar zijn rug. Hij had een strak shirt aan, waardoor zijn rug spieren duidelijk zichtbaar waren. Om maar niet te spreken over de rest van zijn lichaam.
"Ik wil wel samen leren." mompelde ze toen. Isaac draaide zich abrupt om en er vormde langzaam een glimlach op zijn gezicht.
"Echt waar?"
De verbazing in zijn stem, verbaasde Laurianne. Ze dacht dat een jongen met zo'n uiterlijk elk meisje kon krijgen. En dat hij al helemaal niet veel aan school deed. Maar misschien had Laurianne het wel fout.
"Ik dacht.." mompelde hij, terwijl hij tegenover haar kwam staan. Hij zette zijn armen naast haar lichaam en keek haar aan. "Misschien kunnen we een keer samen gaan eten."
Laurianne opende haar mond, maar keek toen weg.
"Of niet. Sorry, ik ging te snel." zei hij toen snel en liep weg. Maar dat was het niet, dacht Laurianne. Dat was niet de reden waarom ze weg keek. Ze was soms gewoon heel verlegen.
Ze sprong van de tafel af en pakte zijn hand.
"Ik wil graag met je uit eten." zei ze toen. Ze glimlachte onzeker. "Al vind ik het wel heel spannend."
Isaac haalde een hand door zijn haar en schudde toen lachend zijn hoofd.
"Je wilt niet weten hoe zenuwachtig ik ben nu."

Reacties (7)

  • awsten

    IK HOU VAN DIT MET HEEL MIJN LEVEN DIT IS ECHT TIENDUIZEND KEER BETER DAN MIJN CRAPPY AANVRAAG like legit dit is magisch thank u so much c:

    4 jaar geleden
  • awsten

    'Hij had een strak shirt aan, waardoor zijn rug spieren duidelijk zichtbaar waren. Om maar niet te spreken over de rest van zijn lichaam.'


    mag ik even doodgaan ja omg

    4 jaar geleden
  • awsten

    'altijd oordopjes in had' dat is letterlijk voor 100% mij. Ik heb meestal niet eens muziek opstaan HAHAHA, echt legit.

    4 jaar geleden
  • awsten

    ik ben al dood door de gif, g r e a t :')

    4 jaar geleden
  • awsten

    ITS HERE IK GA LEZEN c:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen