Voor Glaudini! My bae.

"Spencer!" riep Esmée naar beneden. Ze was ineens zo misselijk en de pijn in haar buik maakte haar duizelig. Ze strompelde naar het toilet en viel voorover waarna haar ontbijt weer naar buiten kwam.
"Spence!" tranen stonden in haar ogen en eindelijk voelde ze Spencer die haar vastpakte.
"Wat is er?" vroeg hij bezorgd.
"Ik weet het niet. Het doet pijn en ik ben misselijk." zei ze vermoeid. Spencer ging zitten en duwde Esmée tegen hem aan.
"Is het erger dan normaal? Dan een griep bijvoorbeeld?" vroeg hij. Esmée haalde haar schouders op en en sloot haar ogen.
"Ik heb zoveel buikpijn. En ik ben misselijk en ik kan amper op mijn benen staan. Het voelt niet goed, dat weet ik wel." zei ze toen.
Spencer legde zijn hand op haar wang en voelde het zweet dat op haar huid lag. Hij bekeek de opties en hielp haar toen overeind.
"Kom, we gaan naar het ziekenhuis." zei hij toen, waardoor Esmée haar hoofd begon te schudden.
"Het is vast niet zo erg, Spence." mompelde ze.
"Moet ik je mee dragen. Want ik ga je niet hier laten. Ik wil alles uitsluiten." zei hij. Esmée wreef in haar ogen, maar strompelde toen achter Spencer aan. Toen het hem te lang duurde, tilde hij haar op en tilde haar naar buiten. Hij opende de auto en liet haar op de bijrijdersstoel zakken.
"Dit hoeft echt niet." mompelde ze, al voelde ze al de energie uit haar lichaam vloeien.
Spencer kwam naast haar zitten en startte de motor.
"Misschien is het niks, maar dan weten we dat in ieder geval." legde Spencer uit. "Ik ben bezorgd, je bent nog altijd mijn vriendin."

Een uur later lag Esmée in een ziekenhuisbed. Ze wachtte op de uitslag van de testen. Ze had Spencers hand vast, die om de paar seconden een slok van zijn, waarschijnlijk koude, koffie nam.
"Rustig nou maar, het is vast niet zo erg." grinnikte Esmée. Ze was overduidelijk niet zo bezorgd als dat Spencer nu was. Maar ze snapte Spencer ook wel.
Esmée boog voorover en trok Spencer naar haar toe. Ze drukte haar lippen op de zijne, waardoor Spencer haar verbaasd aan keek.
"Mevrouw Hale?" zei de dokter Morgan, die de kamer binnen kwamen lopen.
Esmée keek hem zenuwachtig aan.
"De testen zijn binnen en we hebben eigenlijk alleen maar goed nieuws. Tenminste, ik hoop dat het goed nieuws is." zei hij, met een glimlach.
De spanning verliet haar lichaam en ze lachte even opgelucht naar Spencer.
"Vertel." zei ze toen.
"Ik mag u vertellen dat u in verwachting bent van een kindje. De pijn, misselijkheid, dat alles waren gewoon een zwangerschapsverschijnselen. Ziek zijn in de morgen heeft iedere moeder wel eens. Niets kwaads in de zin."
Maar het laatste had Esmée al niet meer gehoord. Ze keek naar Spencer, die langzaam tranen in zijn ogen kreeg. De verbazing droop van zijn gezicht af.
"Wow." giechelde Esmée toen, waarna ze in Spencers hand kneep.
"Zeg dat wel." mompelde hij verbaasd.
Dokter Morgan pakte zijn sheet en keek op één van de blaadjes.
"U bent nu ongeveer 8 weken ver." zei hij toen. "Ik laat u nu even alleen met uw vriend. Ik kom straks terug om u te ontslaan."
Dokter Morgan vertrok en toen braken de dijken bij Esmée. Tranen van blijdschap rolden over haar wangen.
"We krijgen een kindje. En hij of zij is al twee maanden." zei ze blij. Spencer stond op en gaf haar een stevige knuffel.
"Dit is.. dit is fantastisch." mompelde hij ongeloofwaardig. Hij gaf Esmée een kus en haalde een paar verdwaalde haren uit haar gezicht.
"Wat zal ze mooi worden." fluisterde hij tegen haar lippen aan.
"Of hij. Hopelijk heeft hij jouw ogen." mompelde ze terug.
Spencer drukte zijn lippen nogmaals op de hare en ging toen weer zitten.

"Dankjewel." mompelde Esmée na een tijdje.
"Wat?" vroeg Spencer, die ondertussen zijn moeder had gebeld om het nieuws te vertellen.
"Dat je me toch hierheen heb gebracht." fluisterde ze. Ze zat nu rechtop in haar bed en Spencer stond tussen haar benen. Ze was weer volledig aangekleed en waren bijna klaar om het ziekenhuis te verlaten.
"Luister. Je bent en blijft de meest belangrijke persoon op deze aarde voor mij. Jij gaat altijd voor."
"Zelfs voor je BAU team?" grinnikte Esmée.
Spencer tuitte zijn lippen.
"Vooral voor hun." grapte hij.
Esmée was goed bevriend geraakt met het team. Vooral Hotch, Morgan en JJ zag ze vaak. Ze vonden haar de perfecte match voor Spencer, hadden ze ooit verteld. En dat had ze altijd leuk gevonden om te weten
"Je mag het ze wel vertellen." zei ze verliefd. Spencer wreef over haar buik heen. Je kon dan nog wel niks voelen, toch was de gedachte al een geschenk.
"Morgen. Eerst wil ik zelf nog even van jou en de kleine genieten."

De radio stond zacht aan terwijl Spencer en Esmée naar huis reden. Het onderwerp ging algauw over babynamen. Al snel bleek dat de twee daar nog goed over moesten discussiëren. Maar ze hadden nog zeven maanden.
Net voordat ze thuis kwamen, ging Spencers mobiel af. Hij zette hem op speaker.
"Reid hier. Ik ben op de speaker." zei hij, terwijl hij de auto in parkeerde.
"Reid. We missen je hier. Is alles oké?" Hotch klonk aan de andere kant van de lijn.
"Beter dan oké om eerlijk te zijn." antwoordde hij. Hij keek naar Esmée die voorover leunde om hem een kus te geven.
"Hoezo ben je dan niet hier?" was zijn volgende vraag.
"Omdat ik vanochtend ziek was." antwoordde Esmée voordat Spencer iets kon zeggen.
"Oh, hey Es! Gaat het dan weer? Vanwaar is Spencer zo blij?"
"Wil je het al vertellen?" fluisterde Esmée naar Spencer.
Spencer haalde lachend zijn schouders op.
"Dat kunnen we nu nog niet vertellen, Hotch. Binnenkort als we samen zijn met de rest, dan kan het. Maar maak je niet druk over mij, met mij is alles goed." antwoordde ze snel. "Oh, en sorry dat Spence niet kon komen. Hij stond er op mij te helpen. Morgen is hij er weer oké?"
Het was even stil aan de andere kant van de lijn, maar uiteindelijk vond Hotch het wel oké. Gelukkig was het ook niet zo druk bij de BAU.
Nadat de twee hadden opgehangen waren ze naar binnen gegaan. Esmée had haar ouders gebeld, die het geweldig hadden gevonden. Ze hadden Spencer altijd al een goede man voor haar gevonden. Ze was ook niet zenuwachtig geweest om het te vertellen.
Daarna was Esmée in Spencers armen komen liggen.

"Ik ben zo blij met jou." fluisterde Spencer, terwijl hij zijn hoofd in haar nek legde. Hij sloot zijn ogen en voelde hoe Esmée een kus op zijn wang drukte.
"Toen ik je ontmoette dacht ik dat je mij niet eens zag staan. Maar ik zat zo fout wat dat betreft." ging hij verder.
"Ik kan mij geen leven zonder je voorstellen, Esmée. En nu dat we een kindje krijgen.. dat is het mooiste nieuws dat ik ooit heb gehoord. Ik zou dit met niemand anders willen delen. Alleen met jou."
Esmée beet op haar lip om haar tranen tegen te houden.
"Spence. Je maakt me aan het huilen." mompelde ze terwijl ze zijn handen stevig vastpakte.
"Je verdient het om het te weten. Je bent alles wat een man zoekt in een vrouw. Jij bent alles wat ik zoek in een vrouw. Je bent een geschenk, net als de kleine in je buik. Ik kan niet wachten tot die er is."
Esmée wreef kort over haar buik en keek toen naar Spencer die haar gelukzalig aan keek.
"Één ding is zeker, je zal een fantastische vader zijn."

Reacties (7)

  • AckIes

    ZO CUTE THO DAMN DAT SPENCE MIJ OPTILT EN EN EN DAT EINDE AHSJDJD ZO BAE

    4 jaar geleden
  • AckIes

    DOKTER RUPSWENKIEEEE

    4 jaar geleden
  • Long

    DAT EINDE IS TE CUTE VOOR DE LEEF I'M CRYING RIP

    4 jaar geleden
  • Long

    Ze hadden Spencer altijd al een goede man voor haar gevonden.

    Wie vind hem nou niet geweldig tho.

    4 jaar geleden
  • Long

    Maar dokter Morgan maakt me wel dood tbh.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen